Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 στις 18.00
“ΟΥΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΕΦΕΝΤΗ” - ΠΟΡΕΙΑ ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ
"ΟΥΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΕΦΕΝΤΗ"
26/9 ΠΟΡΕΙΑ ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, οι Ικαριώτες, αγανακτισμένοι από τον εξαναγκασμό και την τυραννία, έριξαν σε έναν γκρεμό έναν Οθωμανό αξιωματούχο, που ανάγκαζε τους κατοίκους να τον κουβαλούν στα χέρια πάνω σε φορείο. Όταν οι αρχές τους συγκέντρωσαν για να μάθουν ποιοι έκαναν το φόνο, κανείς δεν πρόδωσε. Απάντησαν με περηφάνια «ούλοι εμείς, εφέντη», αναλαμβάνοντας από κοινού την συλλογική ευθύνη.
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 26/9 ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΤΙΣ 18:00
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΚΑΙ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ - ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΕΡΔΗΘΟΥΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ
[...] Κι έτσι ο καθένας προχωράει βάζοντας το μερίδιο αίματος που του αντιστοιχεί μέχρι να εξεγερθούν κι άλλοι, μέχρι την εποχή που όλοι όρθιοι θα βάλουμε έναν νέο ήλιο σ' ένα νέο ουρανό[...]
Subcomandante Marcos
Υπάρχουν στιγμές που ένας συλλογικός αγώνας αφήνει τέτοιο υλικό και ηθικό αποτύπωμα ώστε είναι αδύνατον να προσπεραστεί. Είναι εκείνες οι στιγμές που η κοινωνία παίρνει ξανά τη δύναμή της στα χέρια της, υψώνονται τα βλέμματα και έχει ήδη παρθεί η απόφαση της νίκης. Κι έτσι ανοίγονται ρωγμές. Ρωγμές - παράθυρα σε έναν διαφορετικό κόσμο, από τις οποίες ξεπηδάει η ζωή.
Αυτές τις στιγμές μοιραστήκαμε τους τελευταίους μήνες, ως Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, με όλους τους συντρόφους και γείτονές μας, με τους συντρόφους μας απεργούς πείνας μέχρι θανάτου Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne και από κοινού με όλους τους ανθρώπους της αλληλεγγύης που βαδίσαμε κι αγωνιστήκαμε πλάι πλάι. Αυτόν τον πολύ όμορφο αγώνα μοιραστήκαμε, που η παρακαταθήκη του στο παρόν και το μέλλον απλώνεται μπροστά μας τώρα φωτίζοντας μια τεράστια δυνατότητα.
Η νίκη αυτή είναι μια υπόθεση συλλογική. Αποτελεί μια ακόμη απόδειξη πως όταν περάσουμε από το εγώ στο εμείς μπορούμε να ανασυγκροτήσουμε την πολυδιασπασμένη μας ισχύ ως κοινωνίες και κινήματα από τα κάτω. Μπορούμε να ξαναχτίσουμε το συλλογικό φαντασιακό του κόσμου της αλληλεγγύης, της καθημερινής αντίστασης απέναντι στην εξαθλίωση, τον φόβο, την υποταγή, την εξατομίκευση.
Αυτούς τους μήνες, άνθρωποι και αγώνες συναντήθηκαν. Μέσα από τις αντιθέσεις και τη διαφορετικότητα, ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο δημιουργήθηκε και στο διάβα του συμπαρέσυρε πολλές από τις βεβαιότητες του κόσμου της εξουσίας: Το ότι η καταστολή και η ήττα είναι δεδομένες. Το ότι οι αγώνες δίνονται μονοθεματικά και μέσα σε στενά όρια και μερικές φορές για την τιμή των όπλων. Το ότι ο κατακερματισμός είναι αναγκαίος. Το ότι η εξατομικευμένη νεοφιλελεύθερη αντίληψη του εαυτού και του κόσμου είναι παντοδύναμη και τα θεμέλια της ανθρώπινης συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της αυτοθέσμισης των κοινωνιών έχουν αποσαρθρωθεί.
Δε χρειάστηκε να ειπωθούν πολλά όλον αυτόν τον καιρό - και ταυτόχρονα έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα μέσα στον αγώνα. Και η ουσία όλων αυτών είναι πως είδαμε να υφαίνεται ξανά το συλλογικό φαντασιακό μέσα από την αναγνώριση της ανάγκης να ξαναβρούμε τους δεσμούς αλληλεγγύης και κοινότητας μεταξύ μας, ως τον πυρήνα των συλλογικών αντιστάσεων.
Γιατί στις κοινότητες συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί συλλογικοποιούνται οι ανάγκες και οργανώνονται οι απαντήσεις. Κι από την ανάγκη στην οργάνωση κι από την οργάνωση στον αγώνα και τη διεκδίκηση, ανοίγουν διάπλατα μπροστά μας μονοπάτια για να τα βαδίσουμε συλλογικά.
Και είναι οι κοινότητες που δεν αποτελούν μόνο τον τόπο αλλά και τον τρόπο αυτοεκπαίδευσης, συμμετοχής, δέσμευσης, υπέρβασης. Και τελικά εκεί επιστρέφει όλη η δύναμη, η γνώση, η δυνατότητα, αλλά και το κόστος, που γεννούν νέα δύναμη, νέα γνώση και νέα δυνατότητα και κόστος σε κάθε επόμενο κύκλο.
Ερχόμενοι και ερχόμενες στο σήμερα, και έχοντας κλείσει τον πρώτο μεγάλο αυτό κύκλο πλέον και με τον σύντροφό μας Αρίστο κοντά μας, αυτό που βλέπουμε καθαρά πως έχουμε να υπερασπιστούμε δεν είναι μόνο αυτή η συγκεκριμένη νίκη. Ήταν εξάλλου μια μόνο νίκη σε έναν αδιάκοπο πόλεμο που συνεχίζεται από τα κράτη, τον καπιταλισμό και τον κόσμο της εξουσίας ενάντια στις κοινωνίες, τα κινήματα, τη φύση και τους ανθρώπους. Έχουμε, όμως, να υπερασπιστούμε τη δυνατότητα που αυτή η νίκη άνοιξε: τη δυνατότητα οι αγώνες να συναντιούνται, να αναγνωρίζουν και να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον και τη δυνατότητα οι κοινωνίες να αυτοθεσμίζονται πάνω στις ανάγκες και το συλλογικό τους φαντασιακό και να συγκροτούν κοινότητες αντίστασης, οπουδήποτε οι άνθρωποι αγωνίζονται: στις γειτονιές, σε πόλεις και χωριά, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στον δημόσιο χώρο.
Η ρωγμή που αναγνωρίζουμε ότι άνοιξε δεν αποτελεί μια στιγμή στον χρόνο, ούτε μια αυτοαναφορική συνθήκη εντός της οποίας βρίσκει τον εαυτό της η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών. Αντίθετα, αποτελεί όπως είπαμε μια συλλογική δυνατότητα που πρέπει να διευρύνουμε. Να ενώσουμε τις αντιστάσεις μας, όχι για να τις ισοπεδώσουμε σε ένα ενιαίο σχήμα, αλλά για να δημιουργήσουμε τους όρους μιας κοινής δύναμης και να μετατρέψουμε την αλληλεγγύη από αντανακλαστικό σε σταθερή κοινωνική σχέση.
Το τέλος της ιστορίας δεν ήταν ποτέ εδώ. Γιατί η ιστορία ξαναγράφεται κάθε φορά που οι άνθρωποι παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους.
Ως επιστέγασμα και σταθμό αυτής της μικρής νίκης σε έναν κοινωνιοκτόνο πόλεμο που μαίνεται, ως υπόσχεση ότι θα βρισκόμαστε πλάι-πλάι όσο αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται, ως στιγμή επανανοηματοδότησης της συλλογικής μας μνήμης και δέσμευσης σε όσους και όσες βάζουν μπροστά την ζωή τους για την αναγέννηση των συλλογικών ΕΜΕΙΣ, ως μια ακόμη ευκαιρία να ξαναβρεθούμε μαζί σους δρόμους και, τέλος, ως το κλείσιμο ενός κύκλου μακράς και επίπονης πορείας που εκκίνησε στο ιστορικό μετερίζι της Πατησίων και του Πολυτεχνείου και την έναρξη του επόμενου...
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 26/9 ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 18:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ
Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών
Mail: sykapro_squat@riseup.net
Blog: sykaprosquat.noblogs.org
Instagram: @sykapro_
Twitter: @Prosfygika