Αντιφασιστική - αντικρατική - αντικατασταλτική διαδήλωση

13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα | Δεν ξεχνάμε - δεν συγχωρούμε

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της Χ.Α. στο Κερατσίνι

Ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό

Ενάντια στην εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς, την καταστολή

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Αντιφασιστικές - αντικρατικές - αντικατασταλτικές διαδηλώσεις

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αθήνα: Κερατσίνι, Παύλου Φύσσα 60, 17.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Παρασκευή 18/9 6μμ, Καμάρα

Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί

• Η εξέγερση στη Σιντική να δικαιωθεί!

• Κλείστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

• Άσυλο, χαρτιά, σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά

• Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου

• Να διώξουμε την κυβέρνηση των δολοφόνων που κάνει πλάτες στους φασίστες

Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Σαξωνία- Άνχαλτ, με την ακροδεξιά της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) να συγκεντρώνει το 43,8% των ψήφων είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη. Τρέχει ο Τραμπ και ο Μασκ να πανηγυρίσουν ότι κερδίζει έδαφος η ακροδεξιά τους ατζέντα. Λίγες μέρες πριν την επέτειο των 13 χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου φύσσα «έγκυροι αναλυτές» στα ΜΜΕ προεξοφλούν ορμητική άνοδο της ακροδεξιάς μετά την αποφυλάκιση Κασιδιάρη.

Έχουμε τη δύναμη να τους διαψεύσουμε ξανά! Στις ίδιες τις ΗΠΑ, η ακροδεξιά έχει δεχτεί πλήγματα με την εξέγερση στη Μινεάπολη όταν ο Τραμπ έστειλε τους κεφαλοκυνηγούς μεταναστών της ICE και δολοφόνησαν τον νοσηλευτή Άλεξ Πρέτι και την ποιήτρια Ρενέ Γκουντ, ενώ ο Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι παρελθόν.

Τι έφταιξε στη Γερμανία;

Η δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης Μερτς, των ομογάλακτων του Μητσοτάκη, με την εμπλοκή στους πολέμους και τις άγριες περικοπές σε δημόσια παιδεία και υγεία ώστε να στηριχτεί η κούρσα των εξοπλισμών, με το φόρτωμα της κρίσης στις πλάτες του κόσμου με την ακρίβεια και τις απολύσεις, στράφηκε στην ακροδεξιά, που δημαγωγούσε ασύστολα παριστάνοντας την αντισυστημική δύναμη. Η κυβέρνηση του Μερτς τροφοδότησε την άνοδο της ακροδεξιάς με τον ρατσισμό, τις πιο άγριες επιθέσεις κατά των μεταναστών. Η AfD πάτησε πάνω στην ανοιχτά ρατσιστική ατζέντα της κυβέρνησης για να κανονικοποιήσει ακόμα και την παρουσία στο κόμμα της νοσταλγών του Χίτλερ.

Αυτή η εξέλιξη δεν ήταν αναπόφευκτη. Στην Ελλάδα δώσαμε τη μάχη και τσακίσαμε την Χρυσή Αυγή. Πως; Με την μαζική ενωτική δράση των συνδικάτων και της νεολαίας στα πανεπιστήμια και τα σχολεία χέρι-χέρι με τον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό. Με μαζικές απεργίες δώσαμε τη μάχη ενάντια στη λιτότητα αλλά και με το ίδιο όπλο φτάσαμε στην καταδίκη των ναζί της ΧΑ.

Η αντιπολίτευση στη Γερμανία δεν έδωσε τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό και την ακροδεξιά και γι' αυτό δυνάμωσε. Όμως, το εργατικό κίνημα στη Γερμανία έδινε και δίνει μάχες ενάντια στις απολύσεις, η νεολαία ενάντια στην υποχρεωτική επιστράτευση για τον πόλεμο και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στάθηκε απέναντι στην κατασυκοφάντηση του ως "αντισημιτικό". Αυτές τις μέρες χιλιάδες διαδήλωσαν ξανά και ξανά ενάντια στην ακροδεξιά σε δεκάδες πόλεις της Γερμανίας. Η απογοήτευση και όχι η συντηρητικοποίηση του κόσμου οδήγησε στο εκλογικό φούσκωμα της ακροδεξιάς.

Στα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έχουμε να δώσουμε τη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ και τον Πλεύρη που ανοίγουν τον δρόμο στους φασίστες, με τις δολοφονίες των μεταναστών στην Πύλο, την εξόντωση στα στρατόπεδα θανάτου, όπως στη Σιντική και τη χυδαία εκστρατεία ισλαμοφοβίας.

Στη μεγάλη πανελλαδική διαδήλωση στη ΔΕΘ, στις 5/9, δείξαμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι μειοψηφία και μπορεί να ανατραπεί. Βάδισαν χέρι-χέρι χιλιάδες εργαζόμενοι, φοιτητές μαζί με μετανάστες. Έχουμε τη δύναμη να τσακίσουμε κάθε απόπειρα ανασύνταξης των ορφανών της Χρυσής Αυγής και των Κασιδιάρηδων. Να μην αφήσουμε την οργή για την κυβέρνηση των δολοφόνων των Τεμπών, της Πύλου και της Παλαιστίνης να τροφοδοτήσει τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου.

Γι' αυτό χρειάζεται σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε σχολή, σχολείο και γειτονιά να δώσουμε τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό. Να ενώσουμε τους αγώνες μας για αυξήσεις, μονιμοποίηση των συμβασιούχων, για ανθρώπινη κατοικία από τα Προσφυγικά μέχρι την Κυψέλη, για να μπει φρένο στις καταστροφές στις ζωές μας , με την αντιρατσιστική και την αντιφασιστική πάλη. Έτσι δυναμώνουμε και νικάμε!

Να σταθούμε στο πλευρό της εξέγερσης των μεταναστών στη Σιντική, απαιτώντας να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σύνορα ανοιχτά και άσυλο για την προσφυγιά. Να δώσουμε τη μάχη για να γίνει η δίκη στο Ναυτοδικείο και να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι των 600 προσφύγων στο έγκλημα της Πύλου.

Να στείλουμε το δικό μας μήνυμα αλληλεγγύης στον κόσμο που ξεσηκώθηκε και διαδήλωσε στη Γερμανία απέναντι στην απειλή της ακροδεξιάς.

Στις 18 Σεπτέμβρη, θα πλημμυρίσουμε από το Κερατσίνι μέχρι την Θεσσαλονίκη για να θυμίσουμε ότι έτσι τσακίσαμε τους φασίστες δολοφόνους της Χρυσής Αυγής και θα συνεχίσουμε για να μη βρουν ξανά ούτε ένα εκατοστό για να πατήσουν στις γειτονιές μας!

ΚΕΕΡΦΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

πηγή : email που λάβαμε στις 14 Σεπτεμβρίου 11h

Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί ✊

🔴 13 χρόνια συμπληρώνονται από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, μέλος του τάγματος εφόδου Νίκαιας.

🔴 Προκλητική είναι η στάση της αστικής δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια, με τις αποφυλακίσεις διαφόρων φασιστών της Χρυσής Αυγής και του αρχηγού της Μιχαλολιάκου, ενώ τώρα έρχεται και η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη μόλις λίγες ημέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου.

🔴 Οι ολοένα αυξανόμενες επιθέσεις φασιστών σε όλη την χώρα, οι διαφορές φασιστικές ομάδες που ξεπηδούν, η άνοδος της ακροδεξιάς παγκοσμίως σε Αμερική, Γερμανία, Γαλλία, κάνουν ξεκάθαρο πως μόνο ένα ισχυρό αντιφασιστικό κίνημα με καρδιά τη νεολαία και τους εργαζόμενους θα μπορέσει να είναι πραγματικά νικηφόρο στην πάλη ενάντια στον φασισμό.

🔴 Η ακροδεξιά και ο φασισμός αποτελεί έκφραση της αντιδραστικής φύσης του συστήματος που γεννά τη φτώχεια, τον πόλεμο και την ανελευθερία, της ρατσιστικής πολιτικής των κλειστών συνόρων, των εκστρατειών ισλαμοφοβίας που πάνε χέρι-χέρι με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τον σεξισμό, την επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες, στην σκλήρυνση του αυταρχισμού και της καταστολής. Είναι ξεκάθαρο. Φασισμός και καπιταλισμός, πάνε χέρι χέρι.

🔴 Ενάντια στον κάλπικο αντισυστημισμό των φασιστών, εμείς τα βάζουμε με τον πραγματικό εχθρό. Το σύστημα που γεννά ανισότητες και βαρβαρότητα, που γεννά φτώχεια για όλους τους λαούς, που θέλει να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλο αντί με το κεφάλαιο που μας κλέψει τον πλούτο που παράγουμε.

🔴✊Η αντιφασιστική πάλη πρέπει να γίνει οργανική υπόθεση του εργατικού και ευρύτερα λαϊκού κινήματος. Να μην αφεθεί στους φασίστες ούτε σπιθαμή χώρου, τόσο στο πεδίο των ιδεών, όσο και στα σχολεία, τις σχολές, τους δρόμους και τους χώρους δουλειάς. Οι εκδηλώσεις στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη και η διαδήλωση στις 18/9 στο Κερατσίνι για την επέτειο της δολοφονίας του Π. Φύσσα, θα αποτελέσουν την πρώτη ηχηρή απάντηση στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Το αντιφασιστικό κίνημα που ανάγκασε την αστική δικαιοσύνη να τους βάλει στην φυλακή είναι αυτό που θα μπει φραγμός σε αυτά τα τσιράκια του κράτους, του πολιτικού συστήματος, των εφοπλιστών και των δισεκατομμυριούχων.

🚩 Λευτεριά στον λαό, θάνατος στον φασισμό!

✊ Όλοι/ες στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις και τη διαδήλωση 18/9

νΚΑ

πηγή : email που λάβαμε στις 14 Σεπτεμβρίου 19h

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Αντιφασιστική - αντικατασταλτική πορεία | Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου | 18:00 | Καμάρα |

για τα 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής

Στις 18 Σεπτέμβρη του 2013 στο Κερατσίνι δολοφονείται από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας, σε μια επίθεση οργανωμένη από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η συγκεκριμένη επίθεση αποτέλεσε το τρίτο δολοφονικό χτύπημα μελών της Χρυσής Αυγής σε διάστημα δύο χρόνων, αφού είχε προηγηθεί η δολοφονία των μεταναστών Αμπντούλ Μάναν και Σαχζάτ Λουκμάν. Εφτά χρόνια μετά, με την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, η Χρυσή Αυγή χαρακτηρίζεται εγκληματική οργάνωση και η ηγεσία της μαζί με έναν μικρό αριθμό μελών της οδηγούνται στη φυλακή. Αυτή τη στιγμή τα ηγετικά στελέχη Παππάς, Παναγιώταρος και Μιχαλολιάκος έχουν ήδη αποφυλακιστεί, ενώ ο Κασιδιάρης βρίσκεται λίγο πριν την αποφυλάκισή του και μάλιστα δημοσιοποιεί την πρόθεσή του για τη δημιουργία νέου κόμματος, ώστε να συσπειρώσει ξανά τους διασκορπισμένους φασίστες του Αίμα - Τιμή - Δεν ήμουνα εκεί, που έκαναν πως τίποτα δεν ήξεραν, όταν τα μέλη της νεοναζιστικής γκρούπας οδηγούνταν ένα-ένα στη φυλακή και τα ορφανά των ναζί επέστρεφαν στα λαγούμια τους.

Υπηρετώντας τις διαχρονικές ανάγκες του κράτους και του κεφαλαίου, η φασιστική οργάνωση εξαπόλυσε δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις σε αναρχικούς, μετανάστριες, συνδικαλιστές, άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, καταλήψεις και στέκια. Στήριξε με συνέπεια το εγχώριο κεφάλαιο, στήνοντας «γραφεία εύρεσης εργασίας» μόνο για Έλληνες, τα οποία προσέφεραν εργασία υπό άθλιες συνθήκες, συστρατεύτηκε με πολυεθνικές, οι οποίες είχαν ως μοναδικό στόχο τη λεηλασία της φύσης και προήγαγε τα συμφέροντα του ελληνικού παρακράτους. Η σχέση του φασισμού με την εξουσία είναι αλληλένδετη, βασικός του στόχος είναι ο εμφύλιος της εργατικής τάξης, με σκοπό τη δημιουργία ενός κράτους φυλετικής ομοιογένειας, όπου οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες, οι φτωχοί και καταπιεσμένοι, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες είναι πληθυσμοί που η ζωή τους δεν έχει καμία αξία.

Στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας των καπιταλιστικών κρατών, ο φασισμός παγκόσμια κερδίζει έδαφος στοχεύοντας στην άμεση σύγκρουση με τα λαϊκά κινήματα και τη σύνθεση του εθνικού κορμού, ο οποίος θα υποστηρίξει τις στρατηγικές κινήσεις κράτους και καπιταλισμού (εγχώριου και μη). Από την ανάδυση της Χρυσής Αυγής και έπειτα, το κράτος και γενικότερα τα αστικοκοινοβουλευτικά κόμματα προσαρμόζουν συνεπέστατα την ακροδεξιά ρητορική στην ατζέντα τους. Η αντι-μεταναστευτική πολιτική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στον πολιτικό διάλογο, οι δολοφονίες μεταναστών, προσφύγων και Ρομά στα κολαστήρια της ελληνικής αστυνομίας, στην καρδιά των πόλεων και στα ανοιχτά του Αιγαίου αντιμετωπίζονται ως κανονικότητα και αποκρύπτονται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα, απεργίες και κινητοποιήσεις υποβαθμίζονται, κρίνονται παράνομες και καταστέλλονται βίαια, απεργοί χάνουν τις δουλειές τους, οι έρευνες για την πολεμική βιομηχανία μονοπωλούν τους ερευνητικούς κλάδους και όλα αυτά ενώ το ελληνικό κράτος διατηρεί άριστες σχέσεις και συνεργάζεται σε όλους τους τομείς με το σιωνιστικόκ ράτος του Ισραήλ, στηρίζοντας την γενοκτονία που εκτελείται σταδιακά και μεθοδικά στον Παλαιστινιακό λαό. Το κενό που άφησε στο κοινοβούλιο η απουσία της Χρυσής Αυγής, αποτελεί ευκαιρία για την εκάστοτε κυβέρνηση να χτίσει το επικοινωνιακό της προφίλ πάνω σε ακροδεξιές περσόνες, με σκοπό να αποσπάσουν όσες περισσότερες ψήφους μπορούν από τους δεξιούς τους «γείτονες», μετατοπίζοντας έτσι το πολιτικό σκηνικό στη δεξιά.

Καθώς η εξουσία αντιλαμβάνεται την ισχύ του αντιφασιστικού κινήματος, έσπευσε να καταδικάσει μέσω των δικαστηρίων τη νεοναζιστική οργάνωση, παράλληλα όμως ενέτεινε τις προσπάθειες της να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ύπαρξης δύο παράλληλα κινούμενων άκρων, τα οποία προσπαθούν να πλήξουν την ευημερία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην πραγματικότητα αν δύο δυνάμεις έχουν αγαστή συνεργασία, αυτές είναι το κράτος και οι νεοναζί. Από τις επιθέσεις τους στις δομές του αγώνα, την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τα μακεδονικά, οι φασίστες λειτουργούσαν πάντα με τη στήριξη των δυνάμεων καταστολής, παριστάνοντας τους αγανακτισμένους πολίτες σχηματίζοντας έτσι τον απαραίτητο για την εξουσία αντιδραστικό-αντεπαναστατικό πόλο σε περιόδους κοινωνικής κρίσης. Οι φασίστες είναι πάντα σε ετοιμότητα να καταστείλουν τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας δίνοντας εφεδρεία στο κράτος, να συμβάλλουν στην πειθάρχηση των μεταναστών και να αντιπαρατεθούν στους ταξικούς αγώνες λειτουργώντας ως απεργοσπαστικοί μηχανισμοί. Προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη δράση τους, πουλώντας ένα προσωπείο αγανακτισμένων που μάχονται για τον λαό, όμως η σχέση τους ακόμη και με τους μεγάλους καπιταλιστές που πλήττουν την κοινωνική βάση διεθνώς είναι άρρηκτη, όπως θα θυμόμαστε από τις χαρές που έκανε ο Έλον Μασκ για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τους αντίστοιχους πανηγυρισμούς του τελευταίου που ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο που πλουτίζει από την φτώχεια των ανθρώπων μίλησε για την αποφυλάκισή του. Αυτοί είναι οι δήθεν αντισυστημικοί φασίστες...

Ο αντιφασιστικός αγώνας αποτελεί κομμάτι του αντικρατικού, αντικαπιταλιστικού καιαντιπατριαρχικού αγώνα, αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης στους χώρους εργασίας, στις σχολές και τα σχολεία, στις πλατείες, στους δημόσιους χώρους. Ο φασισμός δεν θα τσακιστεί εντός των δικαστηρίων του συστήματος που τον θρέφει, μέσα από τις δικαστικές αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης, η οποία συχνά λειτουργεί προς όφελος των καταπιεστώνδίνοντας ποινές χάδια σε δολοφόνους, (παιδο)βιαστές και τσιράκια της εξουσίας πουεμπλέκονται σε πολιτικά σκάνδαλα. Μόνο μέσα από τον οργανωμένο αντιφασιστικό αγώνα που προτάσσει την αλληλεγγύη, τον διεθνισμό, την αυτοοργάνωση, την αντίσταση σε κάθε πόλεμο και εθνικισμό θα μπορέσουμε να τσακίσουμε το τέρας του φασισμού. Γιατί, οαντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία.

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ - ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9 ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

18 Σεπτεμβρίου 2013, Κερατσίνι, ο αντιφασίστας Πάυλος Φύσσας/Killah P δέχεται 3 μαχαιριές από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος των παρακρατικών νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου της Χ.Α. Η δολοφονία του Παύλου, δεν αποτέλεσε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάχθηκε σε μια μακρά αλυσίδα δολοφονικών και βίαιων επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν από τα φασιστικά σκουπίδια της Χ.Α. ιδιαίτερα κατά την περίοδο της κορύφωσης της δράσης της. Επιθέσεις εναντίον μεταναστ(ρι)ών, προσφύγων, καταδρομικές επιθέσεις και πογκρόμ εναντίον αντιφασιστών συντρόφων και συντροφισσών, βανδαλισμοί και επιθέσεις σε χώρους αγώνα, είναι κάποια δείγματα από την μακροχρόνια παρακρατική δράση της εν λόγω νεοναζιστικής οργάνωσης. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο κρατικός μηχανισμός τον Οκτώβριο του 2020 καταδικάζει τη Χ.Α. ως εγκληματική οργάνωση, ενώ φυλακίζει παράλληλα και ορισμένα στελέχη της προσάπτοντάς τους δυσανάλογα ελαφριές ποινές από αυτές που άρμοζαν για τα ακροδεξιά καθάρματα.

Ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες και αντιλαμβανόμαστε πως ο αντιφασισμός δεν μπορεί νομοτελειακά να εκδηλωθεί μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων και μέσα στα πλαίσια των θεσμικών οργάνων, για τον πολύ απλούστατο λόγο ότι το κράτος, οι θεσμοί του, η καταπιεστική του φύση και μορφή καλλιεργούν τον φασισμό σε όλες πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Είναι σαφές, πως το κράτος και οι δικαστές του δεν παρέπεμψαν την Χ.Α. στα δικαστήρια γιατί ενδιαφέρονταν είτε για την ολοκληρωτική εξάλειψη του φασισμού, είτε για την πραγματική απονομή δικαιοσύνης εντός των θεσμικών πλαισίων, αλλά απ'εναντίας γιατί ήθελαν να ενισχύσουν το απατηλό αφήγημα του «νόμου και της τάξης», της ασφάλειας και προστασίας των πολιτών. Ο φασισμός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί σε καμία περίπτωση από ένα σύστημα που τον θρέφει και τον γεννάει αδιάκοπα, επιβάλλοντας στη κοινωνική βάση άθλιες συνθήκες, όπως η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανεργία, η ακρίβεια, οι ταξικοί φραγμοί, η εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, η καταρράκωση της παιδείας, η μπατσοκρατία, η καταστολή, ο πόλεμος κτλ. Ο φασισμός αναπαράγεται εντός των προαναφερθέντων συνθηκών και μπορεί να τσακιστεί εξ ολοκληρου μοναχά στους δρόμους.

Η ανικανότητα, η ανεπάρκεια και τα όρια του «θεσμικού αντιφασισμού» αποδεικνύονται περίτρανα από την επικαιρότητα, με τις ακροδεξιές αντιλήψεις να αυξάνονται διεθνώς, τα ακδροδεξιά κόμματα να λαμβάνουν ολοένα και περισσότερες έδρες μέσα στα κοινοβούλια, οι ρητορικές περί αντιμετανάστευσης και φυλετικής καθαρότητας να λαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στο δημόσιο λόγο, ενώ παράλληλα ο ρατσισμός, η ομοφοβία και ο σεξισμός να μετατρέπονται σε βασικά χαρακτηριστικά παρατάξεων ή και κυβερνήσεων, για την εξυπηρέτηση της πολιτικής τους ατζέντας. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, ηγετικού στελέχους της Χ.Α, με τον ίδιο να υπόσχεται παράλληλα με την αποφυλάκισή του και την επιστροφή του στην πολιτική ζωή της χώρας.

Το κράτος και το κεφάλαιο δεν μπορούν παρά να θεωρηθούν μαιευτήρες της φασιστικής αντίληψης. Γιατί οι ίδιες κρατικές πολιτικές που υψώνουν σύνορα, που κανονικοποιούν τον ρατσισμό και που βαφτίζουν την βίαιη καταστολή «ασφάλεια» δεν μπορούν να παρουσιάζονται ταυτόχρονα ως τελική απάντηση στον φασισμό. Η επίκληση του «νόμου και της τάξης» δεν μπορεί να δημιουργήσει σε καμία περίπτωση συνθήκες εξολόθρευσης αυτής της ιδεολογίας, γιατί εκ των πραγμάτων ενισχύει τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας και γεννά ανελευθερία. Συνεπώς η ανάθεση της αντιφασιστικής υπόθεσης στη δικαστική και κρατική εξουσία είναι από μόνη της απατηλή. Ο φασισμός τσακίζεται κοινωνικά. Στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στους χώρους αγώνα. Τσακίζεται εκεί όπου οι άνθρωποι οργανώνονται συλλογικά και αρνούνται να αφήσουν χώρο στον φόβο, στον ρατσισμό και στο μίσος.

Ταυτόχρονα, σε μια περίοδο κατά την οποία, οι πολεμικές συγκρούσεις στο όνομα του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού εντείνονται όλο και περισσότερο, η αναγκαίοτητα της αντιφασιστικής δράσης γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Η αλληλοεξαρτώμενη σχέση κράτους και φασισμού καθίσταται κάτι παραπάνω απο αντιληπτή αν αναλογιστεί κανείς το τί συμβαίνει σήμερα στο διεθνές πεδίο με τις πολεμικές συρράξεις ανά τον κόσμο να εντείνονται, ενώ η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, παρά τις ψευδείς ανακοινώσεις των μεγάλων δυνάμεων περί εκεχειρίας. Το ελληνικό κράτος συμμετέχοντας ενεργά στους διακρατικούς και πολεμικούς σχεδιασμούς συμβάλλει με τη σειρά του στην όξυνση του διεθνούς ανταγωνισμού, παρουσιάζοντας την πολεμική σύγκρουση ως κάτι αναπόφευκτο. Μάλιστα, για να στηρίξει κάπου αυτή τη θέση του, χρησιμοποιεί το διαχρονικό αφήγημα της «εθνικής ασφάλειας», του «εθνικού συμφέροντος» και την ανάγκη για στρατιωτική ισχύ και αμυντικούς εξοπλισμούς, αναπαράγοντας με αυτόν τον τρόπο τον φασισμό και τον εθνικισμό και συμβάλλοντας στη μετατροπή των λαών σε πιόνια στις αντιπαραθέσεις των κυρίαρχων αυτού του κόσμου.

Απέναντι στον φασισμό και τη βαρβαρότητα του ξοφλημένου κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος αντιτάσσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αυτοοργάνωσης. Απέναντι στην εθνική ενότητα που επιβάλλεται από τα πάνω, αντιτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των καταπιεσμένων. Δεν αναθέτουμε την προστασία μας σε θεσμούς που αναπαράγουν τις σχέσεις εξουσίας και την καταπίεση. Οργανωνόμαστε συλλογικά, από τα κάτω, στους χώρους όπου ζούμε, εργαζόμαστε, σπουδάζουμε και αγωνιζόμαστε. Χτίζουμε κοινότητες αντίστασης που δεν αφήνουν χώρο στον ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον φασισμό να ριζώσουν. Απέναντι στον φόβο, να αντιτάξουμε την αλληλεγγύη, απέναντι στην απομόνωση, τη συλλογική δράση, απέναντι στην ανάθεση, την αυτοοργάνωση. Γιατί ξέρουμε καλά πως η πραγματική αντιπαράθεση δεν βρίσκεται ανάμεσα σε λαούς, αλλά ανάμεσα σε έναν κόσμο εξουσίας και εκμετάλλευσης και σε εκείνους που αγωνίζονται για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας.

Η μνήμη του Παύλου βρίσκεται μέσα στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και σε κάθε κοινωνική συνθήκη που τους επιτρέπει να αναπνέουν.

ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής

Να τσακίσουμε τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό

13 χρόνια συμπληρώνονται κιόλας φέτος από εκείνη την μαύρη ημέρα που το μαχαίρι του νεοναζί χρυσαυγίτη Ρουπακιά δολοφόνησε τον αντιφασίστα ράπερ Παύλο Φύσσα (Killah P) στο Κερατσίνι. Ο Παύλος, που εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε ποδοσφαιρικό αγώνα μαζί με την παρέα του σε κάποια καφετέρια της γειτονιάς του, επέλεξε να σταθεί όρθιος και να υπερασπιστεί τους δικούς του ανθρώπους -αλλά και την ίδια την έννοια του ανθρώπου γενικότερα- απέναντι στα ανθρωπόμορφα τέρατα, τα φασιστικά σκουπίδια. Την ίδια ώρα, οι μπάτσοι που βρίσκονταν παραδίπλα, απλά παρακολουθούσαν την σκηνή της δολοφονίας άπραγοι.

Η δολοφονία του Παύλου πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η επιρροή των ναζί στην κοινωνία βρισκόταν σε άνοδο. Κάτι λιγότερο από μισό εκατομμύριο Έλληνες έστειλαν στην Βουλή την Χ.Α. σε δυο διαδοχικές εκλογές το 2012. Η φτώχεια, η μιζέρια, η ανέχεια της εποχής των μνημονίων, λειτούργησαν ως λίπασμα για τον κοινωνικό εκφασισμό και οι Ναζί της Χρυσής Αυγής επιστρατεύτηκαν ως το αντίβαρο στην έντονη ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας και της εργατικής τάξης, την οποία καρπώθηκε -και φυσικά εξουδετέρωσε- λίγα χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως συμβαίνει κάθε φορά ιστορικά, το καπιταλιστικό σύστημα προωθεί εκείνες τις δυνάμεις που σπέρνουν την διχόνοια στην πολυεθνική εργατική τάξη, για να μας διασπάσει σε ντόπιους και "ξένους", ώστε να είμαστε πιο αδύναμοι/ες απέναντί του. Ήταν λοιπόν μια εποχή που οι φασίστες πραγματοποιούσαν πογκρόμ ενάντια σε φτωχούς/ες μετανάστ(ρι)ες σε πλατείες και λαϊκές αγορές, επιδιώκοντας να στρέψουν την οργή του απλού κόσμου μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του, που δεν ήταν άλλες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση κράτους και κεφαλαίου, την διαχείριση της κρίσης προς όφελος των αφεντικών.

Το αντιφασιστικό κίνημα δεν έκανε πίσω, παρά το γεγονός ότι οι ναζί δρούσαν υπό την κάλυψη της ΕΛΑΣ και τα αστυνομικά τμήματα είχαν γίνει εκλογικά κέντρα της ΧΑ. Παντού, όπου το φασιστικό δηλητήριο προσπαθούσε να ξεχυθεί, σε πλατείες, γειτονιές, σχολές, σχολεία, εκεί ήταν και οι αντιφασίστ(ρι)ες για να απαντήσουν άμεσα και δυναμικά, σε μια μάχη που κράτησε για χρόνια -και που φυσικά σήμερα οξύνεται και πάλι.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να φυλακίσει την Χρυσή Αυγή, προφανώς και δεν είχε να κάνει με κάποια ένδειξη "αντιφασισμού" από μεριάς της. Αντίθετα, η "δεξιά πολυκατοικία" ήταν ανέκαθεν κατακερματισμένη και η τότε κυβέρνηση ήθελε να σταματήσει τις διαρροές από ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που παραδοσιακά θεωρούσε δικό της. Φυσικά, η φυλάκιση μερικών προσώπων ποτέ δεν είναι η απάντηση στον φασισμό, ο οποίος αποτελεί άλλωστε εφεδρεία του συστήματος. Έτσι, σήμερα βλέπουμε πως στην βουλή υπάρχουν 3 κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας: μια μίξη φασιστών και ακραίων χριστιανών, τους οποίους ψήφισαν συνολικά πάνω από 650 χιλιάδες πολίτες. Ταυτόχρονα, όλο το πολιτικό φάσμα έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και τα περισσότερα μεγάλα κόμματα έχουν ενσωματώσει ακροδεξιές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η ίδια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας -και συνεπώς το Ελληνικό Κράτος επίσημα- έχει πλέον εγκολπώσει μια ακροδεξιά κοινωνικοπολιτική ατζέντα, σε συνδυασμό με την ακραία νεοφιλελεύθερη που εφαρμόζει στην οικονομία. Ο Κ.Μητσοτάκης δήλωσε στην ΔΕΘ πως στην Ελλάδα δήθεν δεν έχουμε πρόβλημα με την ακροδεξιά. Μόνο που ξέχασε να αναφέρει πως η μισή ακροδεξιά βρίσκεται μέσα στο κόμμα του. Υπουργοί όπως ο Πλεύρης, ο Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της εθνικιστικής παράταξης και δεν είναι τυχαίο πως είναι αυτοί που αποτελούν τους "λαγούς" της Κυβέρνησης σε κάθε φλέγον ζήτημα -και όχι μόνο στο μεταναστευτικό. Οι ρατσιστικές πολιτικές του Ελληνικού Κράτους αποτυπώνονται καθημερινά, π.χ. απέναντι σε μειονοτικές ομάδες όπως οι Ρομά, με πληθώρα στυγνών εκτελέσεων μελών της κοινότητας από τους μπάτσους, με την παραμικρή αφορμή.

Η ανάθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης σε αυτή την κλίκα, που στο παρελθόν δήλωνε ευθαρσώς πως οι μετανάστ(ρι)ες πρέπει να πυροβολούνται χωρίς δεύτερη σκέψη, έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δολοφονιών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους/τις 600+ νεκρούς/ες από το ναυάγιο που προκάλεσε το Λιμενικό στην Πύλο. Και όσοι όμως καταφέρνουν, κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την φτώχεια που η ίδια η Δύση επιβάλει στις πατρίδες τους, να περάσουν τα σύνορα, τους περιμένει Γολγοθάς, όπως στην περίπτωση των μεταναστ(ρι)ών στην Σιντική Σερρών, οι οποίοι/ες ζουν σε ένα κλειστό καμπ-κολαστήριο σε άθλιες συνθήκες και τα αιτήματά τους ακόμη και για τα πιο βασικά είδη διαβίωσης απαντώνται με βία, κάτι που δεν τους επιτρέπει άλλη αντίδραση από το να καταφύγουν, με την σειρά τους, στην αντιβία. Ο νέος αντιμεταναστευτικός νόμος, που φέρει την σφραγίδα της Ε.Ε. -όπως και κάθε αντικοινωνική πολιτική- περιλαμβάνει μαζικές απελάσεις σε τρίτες χώρες μέσω "return hubs", ευρεία καταγραφή των προσωπικών δεδομένων -ακόμη και των ανήλικων μεταναστ(ρι)ών- για μελλοντική χρήση, καθώς και τεράστιες δυσκολίες στις διαδικασίες αίτησης ασύλου, που γίνονται πιο αυστηρές και πιο ταχείες, όσον αφορά την αρνητική απάντηση φυσικά.

Στο διεθνές επίπεδο, τα πράγματα μοιάζουν εξαιρετικά σκούρα για τους από τα κάτω όλου του πλανήτη, καθώς σε μια σειρά από ισχυρές χώρες, οι εθνικιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις έχουν πάρει κεφάλι. Η παρατεταμένη κρίση του συστήματος γεννάει πολέμους και φτώχεια και, όπως πάντα, η ακροδεξιά είναι εκεί να αναλάβει δράση για χάρη του Κεφαλαίου. Ξεκινώντας φυσικά από τον ακραίο ρατσιστή νεο-φασίστα Τραμπ, που έχει κηρύξει άτυπο εμφύλιο πόλεμο στον μισό πληθυσμό των ΗΠΑ και έχει επιτεθεί στρατιωτικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, φτάνουμε μέχρι το χαϊδεμένο παιδί της Ε.Ε, τον Ουκρανό Β.Ζελένσκι, που έχει ενσωματώσει στους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς όλες τις ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις που τον βοήθησαν να ανέλθει στην εξουσία. Απέναντί του βρίσκεται ένας πολεμοχαρής ημι-φασίστας παραδοσιοκράτης, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που έχει επιβάλει σιωπή νεκροταφείου στο εσωτερικό της χώρας του. Λίγο παραδίπλα, η Ευρώπη συντηριτικοποιείται ταχύτατα, με νέες ακροδεξιές δυνάμεις να κερδίζουν έδαφος και κάποιες χώρες να είναι ήδη υπό την ηγεσία νεοφασιστικών κυβερνήσεων. Η απειλή του πολέμου, η στροφή στην πολεμική οικονομία και όσα αυτή συνεπάγεται για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης, ακόμη και σε παραδοσιακά ισχυρές χώρες όπως η Γερμανία. Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να προτείνουν μια επαναστατική πολιτική ρήξης με το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, δίνει την ευκαιρία στην ακροδεξιά να εμφανιστεί και πάλι ως "αντισυστημική", με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη νίκη των ναζί του AfD στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ.

Και στην μέση όλων αυτών, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του σύγχρονου φασισμού-ολοκληρωτισμού: Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το δολοφονικό, σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Η συνενοχή και η συμμετοχή, έμμεση ή άμεση, όλης της ανεπτυγμένης Δύσης -και φυσικά, του Ελληνικού Κράτους- σε αυτή την σφαγή, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το Κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογία: Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί λακέδες τους μπορούν να αποποιηθούν κάθε φιλελεύθερη αξία μπροστά στα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Είναι μια γενοκτονία που συμβαίνει σε live μετάδοση, μπροστά στα μάτια μας, στην οποία όλοι θα καμώνονται πως εναντιώθηκαν σε 50 χρόνια από σήμερα, ακριβώς όπως συνέβη και με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Επιστρέφοντας στα "δικά μας", θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν αντιλαμβανόμασταν πως τον τελευταίο καιρό οι εγχώριοι φασίστες επιχειρούν να κερδίσουν χώρο στην δημόσια σφαίρα και να βγουν από τις τρύπες τους. Ενθαρρυμένοι από την όξυνση του συντηρητισμού και του κοινωνικού εκφασισμού που προωθούν Κράτος και Κεφάλαιο, σε συνεργασία φυσικά με τον σκοταδιστικό θεσμό της οργανωμένης Εκκλησίας, κάνουν την εμφάνισή τους και πάλι, βρωμίζοντας με τα συνθήματα και την παρουσία τους τις γειτονιές μας, τα σχολεία, τους δημόσιους χώρους. Σπάνια βέβαια δηλώνουν τα πιστεύω τους στα φανερά, ενώ κινούνται σε πολυάριθμα ομαδάκια, καθώς η μοίρα του φασίστα είναι να κοιτάζει συνεχώς πίσω από την πλάτη του και να φοβάται μέχρι και την σκιά του. Στόχο τους αποτελούν πάντα οι μετανάστ(ρι)ες, αλλά και όλα τα υπόλοιπα υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια που ήδη βάλλονται από το σύστημα και δεν χωράνε στο τρίπτυχο "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", όπως η lgbtqi+ κοινότητα. Σκοπός τους να διασπάσουν για άλλη μια φορά την τάξη μας για χάρη των αφεντικών, για αυτό και η προπαγάνδα τους πολλαπλασιάζεται, ενώ δείχνουν να έχουν παραπάρει θάρρος, με επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Η αποφυλάκιση του νεοναζί υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη δείχνει να έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στα περισσότερα από τα μικροσκοπικά γκρουπούσκουλα της ακροδεξιάς, από τους φονταμενταλιστές χριστιανούς μέχρι τους "ιδεολόγους" ναζί και τους "πατριώτες" influencer των social media. Να είναι όμως σίγουροι πως τα γέλια τους θα κοπούν βίαια.

Η απάντηση στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό εκφασισμό οφείλει να είναι δυναμική και πολύπλευρη. Από την μία, τα υγιώς σκεπτόμενα κομμάτια της τάξης μας οφείλουν να αναδείξουν τον δολοφονικό και διχαστικό ρόλο τους και να τους απομονώσουν από κάθε κοινωνικό πεδίο, να εξασφαλίσουν έμπρακτα πως το δηλητήριό τους δεν θα αγγίξει τις καρδιές των συνανθρώπων μας, ειδικά της νεολαίας. Από την άλλη, το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα, σάρκα από την σάρκα των καταπιεζόμενων τάξεων, οφείλει να σταθεί -με όποιον τρόπο χρειαστεί- εμπόδιο σε κάθε οργανωμένη απόπειρά τους να πατήσουν πόδι δημόσια στους δρόμους της πόλης μας, των γειτονιών μας, σε κάθε τους προσπάθεια να βλάψουν τα ήδη πιο βαλλόμενα κομμάτια της τάξης μας.

Τόσο η παλαιότερη, όσο και η πιο πρόσφατη ιστορία του τόπου μας, αλλά και όλου του πλανήτη, μας δίδαξε πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων ή στα κοινοβούλια. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή στον χρόνο, ούτε και μια μόδα που ακολουθείται κατά το δοκούν και εκ του ασφαλούς. Αντιφασισμός σημαίνει συνεχής επαγρύπνηση της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, απέναντι στην τελευταία εφεδρεία του συστήματος, τα πιστά τσιράκια των αφεντικών. Απέναντι στους εχθρούς του ανθρώπου, τους πολέμιους της ελευθερίας.

Όλοι και όλες στους δρόμους. Όλοι και όλες στην αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση για τα 13 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Παρασκευή 18/9, 18:00, Καμάρα.

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της συλλογικότητας για τον ελευθεριακό κομμουνισμό Libertatia.

Οριζόντια Κίνηση - Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Δεκατρία χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής μπροστά στα μάτια μπάτσων.

Οκτώ χρόνια από το λιντσάρισμα και την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie oh από νοικοκυραίους και τους μπάτσους της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

Η νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής ξεκινά τη δράση της τη δεκαετία του '80 από τους ιδεολογικούς επιγόνους των ναζί. Η απήχηση της ωστόσο μεγαλώνει τα χρόνια των μνημονίων και συγκεκριμένα την περίοδο 2009-2013. Σε μία περίοδο καπιταλιστικής κρίσης και ραγδαίας φτωχοποίησης της κοινωνικής πλειοψηφίας το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα βρίσκει έρεισμα στον ρατσιστικό οχετό του νεοναζιστικού μορφώματος και καλλιεργεί συστηματικά το μίσος προς τους μετανάστες προβάλλοντας τους ως υπεύθυνους για τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση επιχειρώντας έτσι να στήσει ένα κλίμα κανιβαλισμού μεταξύ των φτωχών, ντόπιων και μεταναστών.

Την ίδια ώρα, η κοινοβουλευτική πλέον Χρυσή Αυγή φορά τη στολή των αντισυστημικών μιλώντας αόριστα για μεγάλα κεφάλαια και λαϊκά συμφέροντα. Στην πραγματικότητα, όμως, υπερψηφίζει φοροελαφρύνσεις για μεγαλοβιομήχανους και εφοπλιστές, ιδρύει "σωματείο" στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, το οποίο δήλωνε ότι θα "τελειώσει με τις απεργίες και τους συνδικαλιστές", παίζοντας το ρόλο των μπράβων των εφοπλιστών απέναντι στις ταξικές διεκδικήσεις. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πραγματοποιήσει άγρια επίθεση απέναντι σε συνδικαλιστές στο Πέραμα.

Παράλληλα, έχοντας πλέον την απαραίτητη στελέχωση, πυκνώνει τα πογκρόμ απέναντι σε φτωχούς μετανάστες, όπως οι επιθέσεις σε πάγκους μεταναστών σε λαϊκές αγορές και η άγρια επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες. Τα ξημερώματα της 17ης Ιανουαρίου 2013, δύο μέλη της Χρυσής Αυγής οπλισμένοι με πτυσσόμενα μαχαίρια στήνουν καρτέρι στον μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν ενώ πήγαινε στη δουλειά του και τον δολοφονούν εν ψυχρώ γιατί είχε διαφορετικό χρώμα από το κυρίαρχο.

Η Χρυσή Αυγή για άλλη μια φορά στο απυρόβλητο. Επιδείξεις ισχύος, διαδοχικές δολοφονικές επιθέσεις σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου ,τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής πραγματοποιεί δολοφονική επίθεση στο Κερατσίνι με στόχο τον αντιφασίστα, ράπερ και λιμενεργάτη Παύλο Φύσσα, ο οποίος μαχαιρώνεται τρείς φορές από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά. Ο Παύλος στοχοποιήθηκε ακριβώς λόγω της γνωστής αντιφασιστικής δραστηριότητας και στάσης ζωής του, η οποία γινόταν φανερή στην καθημερινότητα και μέσα από τους στίχους του. Η δολοφονία του, μάλιστα, έγινε μπροστά στα μάτια και υπό την ανοχή των μπατσων, καταδεικνύοντας για ακόμα μια φορά τη σύμπνοια κράτους - παρακράτους.

Όλο αυτό το διάστημα της μνημονιακής λαίλαπας και ενώ η Χρυσή Αυγή ήταν το μακρύ χέρι του κράτους και των αφεντικών, τα κοινωνικά, ταξικά και εργατικά κινήματα, τα οποία προσπαθούσαν να υψώσουν αληθινά αναχώματα στη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, αποδείχθηκαν τα μόνα ικανά να δώσουν απαντήσεις. Όταν οι φασίστες προσπάθησαν να εδραιώσουν την παρουσία τους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, αντιφασίστες και αντιφασίστριες έδωσαν μάχη μέχρι την τελική διάλυση της παρουσίας των φασιστών στην περιοχή. Σε όλο τον ελλαδικό χώρο, ιδίως μετά το 2013, ισοπεδώθηκαν πολλά γραφεία της Χρυσής Αυγής ή αποτράπηκε το άνοιγμά τους, με αποτέλεσμα τα περισσότερα εξ αυτών να παύσουν να λειτουργούν. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τις αμέσως επόμενες ημέρες, ακολούθησαν μαχητικές συγκρουσιακές πορείες τις οποίες προσπάθησε να διαλύσει η αστυνομία. Λίγο αργότερα, εκτελούνται έξω από τα γραφεία της οργάνωσης στο Νέο Ηράκλειο δύο μέλη της χρυσής αυγής, ως απάντηση στη δολοφονία Φύσσα.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη γενικευμένων κοινωνικών αντιδράσεων, σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο φαίνεται να πέφτει από τα σύννεφα ∙ ξαφνικά η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζί μαχαιροβγάλτες και όχι ένα "καθωσπρέπει" εθνικιστικό κόμμα. Τo κράτος, σε ταραχή, επιδιώκοντας να εμφανιστεί ως ο μοναδικός φορέας δικαιοσύνης και κοινωνικής ομαλότητας, παραπέμπει τη Χρυσή Αυγή σε δίκη ως εγκληματική οργάνωση. Ο «θεσμικός αντιφασισμός» επιχειρεί να απονοηματοδοτήσει τον αντιφασιστικό αγώνα και να ξεπλύνει τόσο τη δράση των νεοναζιστικών συμμοριών όσο και του ίδιου του κράτους, βασικού ενορχηστρωτή των φασιστικών επιθέσεων. Τον Οκτώβρη του 2020, η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται ως εγκληματική οργάνωση, τα περισσότερα ηγετικά στελέχη καταδικάζονται για διεύθυνση και μόλις 11 μέλη των ταγμάτων εφόδου για ένταξη και οδηγούνται πρόσκαιρα στη φυλακή λαμβάνοντας το ελάχιστο των ποινών.

Λίγα χρόνια αργότερα ένα άλλο, πιο "καθημερινό" πρόσωπο του φασισμού δολοφονεί ξανά. Στις 21 Σεπτέμβρη 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο, όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, λιντσάρεται από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν μεσίτη. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι την ώρα που εκείνος προσπαθεί να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου που παρακολουθεί παθητικά. Λίγο αργότερα οι μπάτσοι καταφθάνουν για να ολοκληρώσουν το έργο - τον χτυπούν αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος και του φορούν χειροπέδες. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός. Στο πρόσωπο του Ζακ είδαν έναν φτωχό, ένα κοινωνικό απόβρασμα, έναν χρήστη, έναν ενδεχόμενο κλέφτη - μια ζωή που το κρατικό καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, μια ζωή που κοστολογείται ως ανάξια, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωσή της.

Η φασιστική δράση σήμερα δεν παύει να λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του συστήματος∙ ως χρήσιμη εφεδρεία του κράτους απέναντι στην αντιμετώπιση του αγωνιζόμενου κόσμου, ως εμπροσθοφυλακή τρομοκρατίας και πειθάρχησης των μεταναστευτικών πληθυσμών, ως απεργοσπαστικός μηχανισμός του κεφαλαίου για την καταστολή απεργιών και ταξικών αγώνων.

Οι φασίστες επιχειρούν εκ νέου να αποκτήσουν δύναμη και κοινωνική αποδοχή και εμφανίζονται είτε ως «σοβαροί εθνικιστές» στα κοινοβουλευτικά έδρανα είτε ως ομάδες κρούσης στο δρόμο επιτιθέμενοι σε άτομα με διαφορετικό χρώμα ή σεξουαλικό προσανατολισμό πάντα με την στήριξη και την προστασία των μπάτσων και την ανοχή αυτών που "κοιτούν τη δουλεία τους".

Η επικείμενη αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και οι εξαγγελίες περί δημιουργίας νέου κόμματος επιχειρεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς των διασκορπισμένων σε ακροδεξιά κόμματα ορφανών της φασιστικής Χρυσής Αυγής.

Για ακόμη μια φορά, αν δεν κοιτάξουμε κατάματα τα θηρία, που θρέφουν τον φασισμό, θα γίνουμε απλά εμείς θηρία που θα προσπαθούμε να κατασπαράξουμε η μία τον άλλον, ενώ οι κυρίαρχοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

Ο Σεπτέμβρης είναι εδώ για να μη μας αφήνει να ξεχνάμε τους δολοφονημένους της τάξης μας και να μας θυμίζει πως οι αντιφασιστικοί, αντιπατριαρχικοί και αντιρατσιστικοί αγώνες είναι πάντα επιβεβλημένοι. Είτε η δολοφονία έγινε από φασίστες, είτε από νοικοκυραίους, είτε από το ίδιο το κράτος, για εμάς και οι τρεις είναι πρόσωπα του ίδιου ανθρωποφάγου συστήματος. Ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθεί φωτεινή η μνήμη το θυμάτων του φασισμού δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνέχεια της μαχητικής αντιφασιστικής παράδοσης, εκείνης που μέσα σε διαφορετικές εποχές και ιστορικούς χρόνους καταφέρνει να πλέκει το νήμα που συνδέει τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους ενάντια στο τέρας τους φασισμού και μας βγάζει στον δρόμο για να το πολεμήσουμε.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΙ

ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ

ΟΥΤΕ ΜΕ ΦΥΛΑΚΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ανοιχτή αντιφασιστική συνέλευση για την επέτειο των δολοφονιών του Π. Φύσσα και της Zackie Oh

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ

Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες έχουν περάσει από τη δολοφονία του αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλου Φύσσα από τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής. Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες σημαδεμένοι πλέον από τη δράση του πλατιού κοινωνικού κινήματος και θεσμισμένοι ως αντιφασιστικοί, με πολυάριθμους και μαζικούς αγώνες ενάντια στις δημόσιες εκδηλώσεις του εθνικισμού και του ρατσισμού στην καθημερινή ζωή.

Η φετινή συγκυρία μας βρίσκει αν μη τι άλλο υπό μια δυσοίωνη σημειολογία: ανοιχτά ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις οδηγούν τις εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο στα ισχυρά κράτη της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, ενώ με την αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και τις αναγγελιές του για νέο κόμμα στα πρότυπα των παραπάνω, επικρατεί ένα πανηγύρι μεγαλοστομίας και εντυπωσιασμού στα σόσιαλ και τα παραδοσιακά μίντια. Η κοινωνία, ωστόσο, δεν θα φάει το παραμύθι αμάσητο. Η λαϊκιστική ακροδεξιά μπορεί να μπαίνει και πάλι από το παράθυρο, ως μια δήθεν αντισυστημική και αυθόρμητη πολιτική δύναμη για να συντηρήσει και να επιδιορθώσει τα κακώς κείμενα της αστικής διακυβέρνησης, όπως το έχει κάνει ιστορικά. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι ο ρόλος της είναι βαθιά συστημικός και η πολιτική της ατζέντα αλληλοεπικαλύπτεται σε πολλά σημεία με αυτές των φιλελεύθερων κομμάτων: ξενοφοβία, αντιμεταναστευτική πολιτική, έπαρση του εθνικού φρονήματος, επίθεση κατά των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, επίθεση στις κοινωνικά περιθωριοποιημένες ομάδες, συμμετοχή στα διακρατικά στρατόπεδα και στα πολεμικά μέτωπα μεταξύ άλλων. Μέσα σε όλα, η διάκριση μεταξύ των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων γίνεται ολοένα και πιο αφηρημένη, αφού η κανονικοποίηση του ακροδεξιού, αντιδραστικού, ξενοφοβικού και σεξιστικού λόγου είναι γεγονός τόσο στον επίσημο πολιτικό λόγο, όσο και στη δημόσια σφαίρα μέσω των ΜΜΕ.

Σε μια παγκόσμια συνθήκη πολεμικής προετοιμασίας, είναι αναμενόμενο έννοιες όπως πατρίδα και έθνος να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της εξουσίας και να κατέχουν κεντρική θέση στην ιδεολογική της αναπαραγωγή και την μιλιταριστική κατήχηση της κοινωνίας. Ήδη γίνεται φανερό από τις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και τις πολεμικές δαπάνες του ελληνικού κράτους ότι βαδίζουμε στους ρυθμούς μιας πολεμικής οικονομίας, η οποία τοποθετεί το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας εν ελλάδι στις διακρατικές συμφωνίες που συνάπτει το κράτος και στις γεωπολιτικές συμμαχίες του με τον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση που δέχεται η ΝΔ επιδιώκει μια ακόμη μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με την παγκόσμια ακροδεξιά λαίλαπα, μια εντονότερη αντιμεταναστευτική πολιτική (παρότι το κράτος δολοφονεί εκατοντάδες μεταναστών στα σύνορα, όπως έκανε και πριν μερικές μέρες νότια της Γαύδου) και μια απαγκίστρωση από τη λεγόμενη "woke agenda". Από αυτά και μόνο μπορεί να γίνει αντιληπτή η ιδεολογική φούσκα στην οποία ζει η alt right. Δικό μας χρέος είναι ταυτόχρονα με τις μεγάλες εθνικές αφηγήσεις να απορρίψουμε κάθε σκέψη για συμμετοχή στους διακρατικούς πολέμους και τον στρατό, αλλά και να μην εγκαταλείψουμε τις κοινωνικές διεκδικήσεις για ισότητα και ελευθερία.

Ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές κοινοβουλευτικές του εκδοχές τρέφονται και αναπαράγονται από την κοινωνική αδράνεια, όπως και από την εμπέδωση της πολιτικής ηττοπάθειας και της αδυναμίας να φανταστούμε και να υλοποιήσουμε ένα διαφορετικό κοινωνικό φαντασιακό, αισθήματα ιδιαίτερα κοινά αυτή τη στιγμή. Οι πραγματικές υλικές συνθήκες που έχουν διαμορφώσει οι αλλεπάλληλες κρίσεις του καπιταλισμού τις τελευταίες δύο δεακετίες, όπως και τα αισθήματα δυσφορίας που δημιουργούν, είναι το βούτυρο στο ψωμί των ακροδεξιών τσαρλατάνων για να διασπείρουν τη μισαλλόδοξη ρητορική τους. Μπροστά σε μια προεκλογική περίοδο και σε χίλια δύο σημεία μιας ακόμα διαφαινόμενης καπιταλιστικής κρίσης, είναι σημαντικό να μην υποκύψουμε ξανά στην παραφιλολογία της ψήφου αγανάκτισης. Ο φασισμός επωάζει όταν δεν ονοματίζεται ως τέτοιος, όταν αφήνονται να φυσικοποιηθούν οι φανφάρες του για έθνος και φυλή, επομένως οφείλουμε να τον πούμε με το όνομά του. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό του ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτόν της πιο ακραίας, επιθετικής μορφής επικυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου στη ζωή μας, της εντεινόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης στην παραγωγή και της ολομέτωπης επίθεσης στις ατομικές ελευθερίες.

Παράλληλα, οι εθνικιστικές γκρούπες, τα αιώνια τσιράκια μπάτσων και αφεντικών που προσπαθούν να κάνουν εμφανή την παρουσία τους με κωμικά αποτελέσματα, παρουσιάζουν τη χαρακτηριστική ιδιομορφία, ότι μασκαρεύονται και στήνουν ένα αισθητικό σόου που βασίζεται στην υπεροχή, την αρρενωπότητα, την περηφάνια ενώ παράλληλα δρουν μόνο βράδυ και συγκεντρώνουν 5 φοβισμένα πιτσιρίκια για να βάψουν ένα τοίχο ή να κρατήσουν ένα πανί με ανορθόγραφα πατριωτικά συνθήματα. Σε αυτό, εννοείται πως βοηθάνε και οι πληρωμένες προωθητικές καμπάνιες από γεμάτα πορτοφόλια που τους πληρώνουν τη σοσιαλμιντιακή προβολή και τα νοίκια για νέα γραφεία στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ άλλων. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, προτάσσουν τον λόγο τους προσπαθώντας να υπάρχει μια υποτιθέμενη ριζοσπαστική χροιά, ενώ στην πραγματικότητα αναμοχλεύουν την ίδια συνθηματολογία που ηττήθηκε στον Β' Π.Π. και σκοπεύει στη συντήρηση των πιο καταπιεστικών θεσμών της εξουσίας και στη θέλξη των πιο αντιδραστικών κομματιών της κοινωνίας.

Φυσικά δεν είναι δύσκολο να καταρριφθεί η συγκεκριμένη συνθηματολογία από την ίδια την πραγματικότητα. Προμετωπίδα αυτής σε κάθε ακροδεξιά πολιτική ατζέντα αποτελεί η απειλή που παρουσιάζουν οι μετανάστ(ρι)ες για την εθνική ενότητα, την ευημερία και την εθνική κυριαρχία στα σύνορα και την εύνοια που απολαμβάνουν από το ελληνικό κράτος. Το συγκεκριμένο σημείο, όχι απλά δε λείπει από το λόγο κανενός φασίστα, αλλά συνιστά το νούμερο ένα τρικ απέυθυνσης στο πατριωτικό ακροατήριο και επιδίωξης της όποιας εκλογικής επιτυχίας. Παρόλη την απήχησή του, οι πρόσφατες εξεγέρσεις μεταναστών στο καμπ-στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιντικής Σερρών φανερώνουν το ακριβώς αντίθετο: οι εξεγερμένοι όχι απλά δεν καλοπερνάνε και δεν απολαμβάνουν τα δωρεάν κομφόρ της Ευρώπης, αλλά δικτυώνονται και αγωνίζονται για να δραπετεύσουν από την ιδιότυπη φυλακή στην οποία τους έχουν κλείσει, ρισκάροντας επιπλέον ποινές πολύμηνης φυλάκισης στα δικαστήρια του βαθέος κράτους.

Συνολικά, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε για τους μελλοντικούς μας αγώνες είναι ότι πέρα από την καθημερινή μάχη με το φασισμό στο δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία και όπου ξετρυπώνει και κάνει δημόσια την παρουσία του, στόχευση μας είναι να ενισχύσουμε ταυτόχρονα και όλα τα υπόλοιπα μέτωπα κοινωνικών αγώνων που διεκδικούν άμεσα την αναβάθμιση των ζωών μας, την κοινωνική χειραφέτηση, τους αγώνες για τα δικαίωματα των μεταναστ(ρι)ών, τους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό και την πατριαρχία. Παρεμβαίνοντας δραστικά σε όλα αυτά τα δίκτυα σχέσεων και δομώντας από την αρχή μια διαφορετική καθημερινότητα για μας τις ίδιες και όλους τους εκμεταλλευόμενους, επισφραγίζουμε νίκες σε ένα ευρύ κοινωνικό, αντιφασιστικό κίνημα, νίκες, δηλαδή, των ανθρώπων απέναντι στους φασίστες.

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας (Killah P) έπεφτε μαχόμενος, νεκρός από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Γιώργου Ρουπακιά, μέλους του τάγματος εφόδου της νεοναζιστικής γκρούπας Χρυσής Αυγής. Δεκατρία χρόνια μετά, το μίσος που όπλισε τα χέρια των φασιστών είναι ακόμη εδώ και οι αντιστάσεις απέναντί τους πιο επίκαιρες από ποτέ.
Σε μία περίοδο παρατεταμένης κρίσης, φτώχειας και εξαθλίωσης οι φασίστες αποτελούν το πιο επιθετικό όπλο του συστήματος για την επιβολή των αντικοινωνικών πολιτικών κράτους και κεφαλαίου. Την στιγμή που η πλειοψηφία της κοινωνίας αδυνατεί να ανταπεξέλθει με τους πενιχρούς μισθούς, τη στεγαστική κρίση και την ακρίβεια οι διαφορετικές εκφάνσεις του φασισμού ενεργοποιούνται για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας επιχειρώντας να την εξαπατήσουν. Διατείνονται ότι για την εξαθλίωση των ζωών μας υπαίτιοι δεν είναι το κράτος, οι κυβερνήσεις και τα αφεντικά , αλλά οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι αδύναμοι.

Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα. Είτε ως απειλή ή ως πολεμική προετοιμασία με την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και τη σπατάλη υπέρογκων κρατικών κονδυλίων. Ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές πολιτικές που διαχέονται από τους κυρίαρχους στην κοινωνία απαιτούν από αυτή να γίνει κρέας για οβίδες για τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου, να διασπαστεί και να σωπάσει μπροστά στην υποτίμησή της ώστε να διαρρηχθεί κάθε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης. Όμως τα συμφέροντα των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων βρίσκονται σε αντίθεση με τα παραπάνω. Αντιλαμβανόμαστε ότι για την φτώχεια φταίει ο καπιταλισμός, για μια κοινωνία σε αποσύνθεση υπαίτιοι είναι οι φορείς της εξουσίας, για την μετανάστευση και την προσφυγιά υπαίτιες είναι οι πολεμικές συρράξεις. Για αυτούς τους λόγους αγωνιζόμαστε ενάντια στις βλέψεις του φασισμού για πολεμικές εχθροπραξίες καθώς σε μία τέτοια συνθήκη μόνοι χαμένοι θα είμαστε οι από τα κάτω.

Η παρούσα συγκυρία συμπίπτει και με την αποφυλάκιση του εγκληματία νεοναζί Κασιδιάρη και την επικείμενη εμπλοκή του στην πολιτική σκηνή με στόχο τη συσπείρωση των κατακερματισμένων κομματιών των φασιστών. Μία συσπείρωση προφανώς για την ακόμη πιο σκληρή θανατοπολιτική της κυριαρχίας απέναντι στους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους. Τα φασιστικά μορφώματα είναι αυτά που λειτουργούν ως σωματοφύλακες επιχειρηματιών και εφοπλιστών ενάντια στην εργατική τάξη (Πέραμα, υπόθεση Λουκμάν,κλπ) και υπέρ της συνέχισης της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.
Το όποιο παραμύθι αντισυστημικότητας επικαλούνται οι φασίστες τελειώνει με την πολιτική και υλική υποστήριξη που λαμβάνουν από το μεγάλο κεφάλαιο. Η στήριξη αυτή περιλαμβάνει ακόμη και δισεκατομμυριούχους όπως ο Ε. Μασκ και το σύνολο της ακροδεξιάς ελίτ των εξουσιαστών διεθνώς. Η λιποψυχία των φασιστών αναδεικνύεται με το μεταξύ τους ρουφιάνεμα όταν ξεφεύγουν από το πλαίσιο που τους ορίζει το κράτος και ζορίζουν τα πράγματα, όπως στην περίπτωση της ΕΝΕΘ. Η υποτιθέμενη αντισυστημικότητα τους τελειώνει όταν «τυχαία» εμφανίζονται δυνάμεις καταστολής για να τους σώσουν και η κατ' επίφαση «μαχητικότητα» που προβάλουν εξανεμίζεται όταν βρίσκονται στα χέρια του αντιφασιστικού κινήματος.

Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα η αναγκαιότητα για την οργάνωση του αντιφασιστικού αγώνα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Το αποκρουστικό έκτρωμα του φασισμού ανασυντάσσεται για να συμβαδίσει με τις προσταγές της κυριαρχίας σε διεθνές επίπεδο. Η ιστορία δείχνει ότι ο ολοκληρωτισμός δεν αποτρέπεται με θεσμικές ή δικαστικές αποφάσεις αλλά ο μόνος τρόπος αναχαίτισης του είναι το τσάκισμα στο δρόμο. Ο ακηδεμόνευτος, αντικρατικός, μαχητικός αντιφασισμός αποτελεί το κύριο όχημα για να βαδίσουμε προς μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, μακριά από τη φρίκη του πολέμου και της μετανάστευσης. Για μία κοινωνία χωρίς εξουσία, φόβο και θάνατο. Για την αναρχία, τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Παύλος Φύσσας παρών

Τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά

αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός

pyranthos.org

Ούτε στη Βουλή - Ούτε στη φυλακή

Στους φασίστες ποτέ και πουθενά καμία σπιθαμή γης

13 χρόνια έπειτα από την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, το φίδι δεν σταμάτησε να εκκολάπτεται. Η κοινωνική κατακραυγή γι' αυτήν την κορυφή του παγόβουνου ενός πλήθους μισαλλόδοξων, δολοφονικών και ρατσιστικών ενεργειών της Χ.Α. (πογκρόμ και δολοφονίες κατά μεταναστών, επιθέσεις σε κοινωνικούς χώρους και αγωνιστές κ.α.) ήταν το έναυσμα για το ποινικό ξήλωμα της οργάνωσης από την πλευρά του κράτους, που μέχρι τότε αβάνταρε την δράση της σε κάθε πεδίο. Και φτάνουμε στο τώρα, όπου ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται στις 15 Σεπτέμβρη.

Όσο σημαντική κι αν ήταν αυτή η νίκη του αντιφασιστικού κινήματος με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η φασιστική απειλή του μίσους δεν σταμάτησε στιγμή να επανασυσπειρώνεται και με την ανάδυση νέων μορφωμάτων και να επωάζεται σαν αυγό. Κι αυτό γιατί δεν αφορά μονάχα συγκεκριμένα πρόσωπα και ομάδες αλλά μία ολόκληρη διαδικασία κανονικοποίησης του ακροδεξιού οχετού και ρητορικής. Αντιδραστικές και ρατσιστικές θέσεις που πρότασσε η Χρυσή Αυγή έχουν υιοθετηθεί από το κυβερνών-κρατικό φάσμα μέχρι και σε σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό συνονθύλευμα της κεντρικής πολιτικής σκηνής πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτό μας δείχνει πως ο ίδιος ο εκφασισμός της κοινωνίας έχει προχωρήσει με τον μισανθρωπισμό ως κύριο εκφραστή με τον ακροδεξιό λόγο να κανονικοποιείται σε σημείο που οι δολοφονίες και ο θάνατος, δηλαδή η ίδια η απώλεια ζωών, να έχει γίνει μία συνήθεια ή στην χειρότερη να σιγοντάρεται και να χειροκροτείται. Ειδικότερα, σε μία συνθήκη όπου ο πόλεμος είναι ήδη πιο κοντά από ποτέ και τα ανάλογα πολεμοχαρή και εθνικιστικά χαρακτηριστικά δοκιμάζονται.

Αυτό, όμως, δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήδη ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σε μία εντεινόμενη πολεμική προετοιμασία, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό από την αύξηση των πολεμικών δαπανών μέχρι την περιχαράκωση γύρω από τα έθνη-κράτη και την αύξηση του εθνικισμού και της ακροδεξιάς ως ρυθμιστής αυτής της συνθήκης. Αυτό, συμπαρασύρει και την εκλογική άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, όχι απλά ως μία αντισυστημική δύναμη αλλά και σαν τον θιασώτη αυτού που λείπει από το κράτος και την διαχείριση του, σε πλήρη σύμπνοια με το κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο που οι νεοφιλελεύθερες αποχρώσεις κρατικής διαχείρισης ανά τον κόσμο, έχουν ως πρώτο στόχο να πλήξουν τα κοινωνικά κεκτημένα και αντιστάσεις στο εσωτερικό τους, έτσι ώστε οι όποιες "μεταρρυθμίσεις" σε βάρος της κοινωνικής βάσης να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος. Σε αυτό ως αποδιοπομπαίος τράγος στέκονται κοινωνικές ομάδες που συσπειρώνουν στο πρόσωπο τους τον λεγόμενο εσωτερικό εχθρό από πλευράς κράτους. Μετανάστ(ρι)ες, πρόσφυγες, ρομά, LGBTQI+, ΑΜΕΑ, κομμάτια της κοινωνίας που αντιστέκονται. Και οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα φαντάζει διαφορετική σε σχέση με την κανονικότητα και τα πρότυπα τους.

Απέναντι στον ακροδεξιό οχετό και την παράλληλη πολεμική προετοιμασία που σκοπό έχει να μας βρει σε φέρετρα με μία ελληνική σημαία, χρειάζεται η συνεχής αντιφασιστική επαγρύπνηση με την ενεργή κοινωνική συμμετοχή. Ο αντιφασισμός δεν αποτελεί αρμοδιότητα συγκεκριμένων πολιτικών χώρων αλλά ολόκληρης της κοινωνικής βάσης. Όμως, πέρα από αυτό, υπάρχει ανάγκη για μία επαναστόχευση σχετικά με τα εργαλεία και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική διείσδυση στον αντίποδα με την ακροδεξιά ρητορική, χωρίς να εξαντλείται σε έναν στείρο και ξύλινο πολιτικό λόγο. Γιατί όσο δεν παρεμβαίνουμε με αυτούς τους όρους, τόσο κερδίζει έδαφος η ακροδεξιά σε όλα τα πεδία. Ο αντιφασισμός, επομένως, αποτελεί καθημερινή υπόθεση και δεν είναι ξεκομμένος από την εναντίωση στο ίδιο το κράτος, την πατριαρχία και στο κεφάλαιο που καλλιεργούν τον ίδιο τον φασισμό.

Κάλεσμα στην πορεία για τον 13ο χρόνο από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα:

Παρασκευή 18/09 στις 18:00, Καμάρα.

- ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΦΤΥΑΡΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ

ΚΙ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ

- ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΩΝ

• Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18:00

Δεκατρία χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δεκατρία χρόνια που παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια όχι μόνο των φασιστών αλλά όλου του κυβερνητικού και καθεστωτικού μπλοκ ο θάνατος αυτός δεν ξεχάστηκε. Ο Παύλος Φύσσας είναι πια ένας μάρτυρας του αντιφασισμού, ένας μάρτυρας του ριζοσπαστικού κινήματος που εμπνέει και θα εμπνέει τον αγώνα.

Σε αυτά τα δεκατρία χρόνια πολλά άλλαξαν. Οι συμμορίτες της χρυσής αυγής, ακριβώς εξαιτίας του Παύλου Φύσσα εξαϋλώθηκαν. Κάποιοι από αυτούς πέρασαν και την πόρτα της φυλακής όταν πια το σύστημα υποχρεώθηκε να τραβήξει την ουρά του από την απαξιωμένη κοινωνικά φασιστική εφεδρεία. Έτσι συμβαίνει πάντα. Οι φασίστες γίνονται ο εφεδρικός στρατός του καθεστώτος σε συνθήκες κρίσης, αλλά σε αυτά τα νταλαβέρια δεν υπάρχει έλεος. Μόλις το κράτος ένιωσε να το παίρνει η μπάλα από τα «λάθη» των ταγμάτων εφόδου, τα πούλησε χωρίς δισταγμό.

Αυτό όμως που εξαϋλώθηκε ήταν μια εκδοχή του φασισμού. Ο ίδιος ο φασισμός συνέχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του στην εξουσία, αυτή τη φορά με άλλες υλοποιήσεις. Δεν έχουμε πλέον τους πεζοδρομιακούς της χρυσής αυγής. Δεν χρειάζονται για την ώρα τάγματα εφόδου. Αντ' αυτών, έχουμε «μετριοπαθέστερες» εκδοχές για κάθε γούστο. Από τα ανέκδοτα του Κασιδιάρη και του Στίγκα, τους ψεκασμένους τηλεπωλητές στυλ Βελόπουλου, τη βαθιά χριστιανική αντίδραση της «Νίκης» μέχρι και τα νούμερα επιπέδου Λατινοπούλου, ενώ ακόμα παίζουν μπάλα και κάποια απομεινάρια του παλιομοδίτικου ναζισμού.

Όλες αυτές οι εκδοχές, μπορεί να μην τραβάνε για την ώρα μαχαίρια αλλά συνιστούν ακόμα πιο έντονο κίνδυνο από τη χρυσή αυγή, κι όχι μόνο επειδή αθροιστικά συγκεντρώνουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη στις εκλογές. Αλλά γιατί πίσω από την κάθε τέτοια οργάνωση έχουν συνταχθεί πια δυνάμεις του κεφαλαίου, πόλοι εξουσίας του βαθέως κράτους μέχρι και πρεσβείες. Αντί για την «ασόβαρη χρυσή αυγή» έχουμε έναν ανταγωνισμό από «σοβαρές» χρυσές αυγές που επίσημα έχουν αναγνωριστεί σαν πόλος στην αστική δημοκρατία και αργά ή γρήγορα κάποιες από αυτές θα βρεθούν μέχρι και σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αλλά ο μέγιστος κίνδυνος δεν είναι ούτε καν αυτά τα κόμματα. Είναι η ακροδεξιά στροφή όλου του καθεστώτος σε καιρούς που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί απαιτούν από τις σκλαβωμένες κοινωνίες να ετοιμαστούν να θυσιάσουν τα παιδιά τους στα πολεμικά μέτωπα. Μέρος από αυτά που έλεγε η χρυσή αυγή όταν δολοφονούσε τον Φύσσα τώρα τα λέει η δεξιά και το ακραίο κέντρο. Τα ναζιστικά συνθήματα στον τοίχο πέρασαν στους τίτλους ειδήσεων των ΜΜΕ. Πλέον πνίγονται μετανάστες κατά εκατοντάδες όπως στην Πύλο και αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες πανηγυρίζουν. Σχεδόν ανοιχτά, τμήματα της ΝΔ και της σοσιαλδημοκρατίας ζητούν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους Ρομά. Κι εκεί που οι γραφικοί ναζί, πιστοί στην παράδοσή τους, μνημόνευαν τους θαλάμους αερίων για τους εβραίους, οι σύγχρονοι φασίστες υποστηρίζουν το Ισραήλ και δικαιολογούν τους θαλάμους αερίων για τους Παλαιστίνιους στην Γάζα.

Και να μην έχουμε αμφιβολία: αν τώρα δεν βλέπουμε τάγματα εφόδου να σφάζουν μετανάστες και ριζοσπάστες δεν είναι γιατί σοβάρεψαν. Είναι γιατί η κοινωνική βάση ακόμα κάθεται παθητικά και αγναντεύει την καταστροφή της. Όταν ο κόσμος βγει στον δρόμο ξανά, όταν γίνει πάλι πρόθυμος να πολεμήσει όπως το 2012, τότε και οι φασίστες θα βγάλουν τα μαχαίρια τους.
Ο Παύλος Φύσσας είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι τίποτα δεν τελείωσε. Ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι αγώνας ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, και πως ο φασισμός μπορεί να γνωρίσει πολλές ήττες αλλά δεν πρόκειται να πεθάνει αν δεν πεθάνει πρώτα το τέρας που τον θηλάζει. Αν δεν καθαρίσουμε με την εξουσία, αν η κοινωνική βάση δεν επαναστατήσει και δεν εξαϋλώσει όχι μόνο τα διάφορα φασιστικά παρακλάδια αλλά το σύνολο του καθεστώτος.

Γιαυτό τους ενοχλεί τόσο ένας νεκρός 13 χρόνια πριν. Γιαυτό και θα τον τιμούμε μέχρι τη νίκη αλλά και μετά από αυτή.

Ξέρουμε ότι δεν θα είναι ο τελευταίος. Τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν τεράστιες κρίσεις και τα φασιστικά μαχαίρια δεν έχουν ποτέ φύγει από τα ζωνάρια. Θα μετρηθούμε σε όποια μάχη χρειαστεί, με όποιο κόστος χρειαστεί.

Ο φασισμός θα ηττηθεί σε κάθε επίπεδο. Πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό όσο και στο επίπεδο της βίας. Και θα θαφτεί πλάι στο τέρας που τον γέννησε και τον συντηρεί.

Το πρόσωπο του Παύλου Φύσσα θα είναι πάντα δίπλα μας. Η μάχη που έδωσε θα μας εμπνέει πάντα. Τα τραγούδια του θα στοιχειώνουν την αντίδραση.
Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, δεν εφησυχάζουμε.

Έτσι κι αλλιώς ο λαός θα νικήσει.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Ρουβίκωνας