Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026 στις 17.30
Αντιφασιστική - Αντικρατική - Αντικατασταλτική πορεία
13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ-ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
13 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο Παύλος Φύσσας έπεσε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Γιώργου Ρουπακιά. 13 χρόνια από τότε που η ναζιστική βία ξεγύμνωσε για ακόμη μια φορά τον κοινοβουλευτικό μανδύα της Χρυσής Αυγής, επιβεβαιώνοντας αυτό που το αντιφασιστικό κίνημα γνώριζε και κατήγγειλλε ήδη: πίσω από την «αντισυστημική» ρητορική, τον εθνικιστικό λόγο και την κοινοβουλευτική της παρουσία υπήρχε ένας οργανωμένος ναζιστικός μηχανισμός, στρατιωτικοποιημένος σε τάγματα εφόδου. Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό ούτε μια «παρέκκλιση» από τη δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά κομμάτι μιας οργανωμένης πρακτικής που είχε ήδη στραφεί εναντίον μεταναστών, εργατών, αντιφασιστών και αγωνιστών, από τις επιθέσεις και τα πογκρόμ μέχρι τις δολοφονικές επιθέσεις σε αλιεργάτες και τις αμέτρητες ρατσιστικές επιθέσεις που δεν έφτασαν ποτέ σε δικαστική αίθουσα.
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης και η δικαστική επικύρωση των ποινών της ηγεσίας της δεν αποτελούν για εμάς ούτε την αρχή ούτε το τέλος της αντιφασιστικής πάλης. Είναι μια θεσμική καταγραφή μιας νίκης που είχε ήδη κατακτηθεί στον δρόμο, μέσα από χρόνια αγώνα, οργάνωσης και σύγκρουσης με τα τάγματα εφόδου, από τους μετανάστες και τις μετανάστριες που αντιστάθηκαν στις επιθέσεις, τους εργάτες και τις εργάτριες, τις αντιφασιστικές συλλογικότητες και τις γειτονιές που αρνήθηκαν να αφήσουν τον φόβο να γίνει κανονικότητα. Δεν περιμέναμε το Κράτος να αναγνωρίσει τον φασιστικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής τον γνωρίζαμε και τον καταγγέλλαμε πολύ πριν τον επιβεβαιώσει οποιοδήποτε δικαστήριο. Γι' αυτό και η μνήμη του Παύλου δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια επετειακή αναφορά ή σε μια δικαστική απόφαση, αλλά παραμένει ζωντανή, ταξική και αντιφασιστική, δεμένη με τους αγώνες όλων όσοι και όσες στάθηκαν απέναντι στη φασιστική βία.
Η ήττα της Χρυσής Αυγής ως συγκεκριμένου μηχανισμού δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε ο φασισμός ούτε το έδαφος πάνω στο οποίο αυτός αναπτύσσεται. Η προσπάθεια ανασύνταξης της ακροδεξιάς, η επιστροφή προσώπων και η επικείμενη αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη και η πρόθεσή του να επιστρέψει στην πολιτική δείχνουν τα όρια της θεσμικής διαχείρισης του φασισμού. Δεν βλέπουμε τον φασισμό σαν κάτι ξένο προς το κοινοβουλευτικό και δημοκρατικό καθεστώς, σαν μια αρρώστια που εισβάλλει απ' έξω σε ένα κατά τα άλλα «υγιές» σύστημα. Ο φασισμός μπορεί να αναπτύσσεται μέσα στις ίδιες κοινωνικές συνθήκες που παράγουν το Κράτος και το Κεφάλαιο, μέσα στη φτώχεια, την επισφάλεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ταξική εκμετάλλευση, μετατρέποντας τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή σε μίσος απέναντι στους πιο αδύναμους.
Η αντιμεταναστευτική πολιτική, η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, η καταστολή εντός και εκτός των πανεπιστημίων, η διεύρυνση της επιτήρησης και η διαρκής κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού» δεν αποτελούν αποκλειστικές πολιτικές θέσεις κάποιων περιθωριακών ακροδεξιών φωνών. Όταν το ίδιο το Κράτος παρουσιάζει τον μετανάστη ως απειλή, τον φτωχό ως υπεύθυνο για τη θέση του και τον αγωνιστή ως πρόβλημα δημόσιας τάξης, δημιουργεί και νομιμοποιεί το έδαφος πάνω στο οποίο ο φασιστικός λόγος μπορεί να πατήσει. Γι' αυτό δεν αντιμετωπίζουμε την αστική δημοκρατία ως ένα ουδέτερο ανάχωμα απέναντι στον φασισμό. Κοινοβουλευτισμός και φασισμός δεν αποτελούν για εμάς δύο ξένες πραγματικότητες, αλλά διαφορετικές μορφές διαχείρισης μιας κοινωνίας που βασίζεται στην ταξική εκμετάλλευση, την ιεραρχία και την επιβολή. Το παρακράτος μπορεί να αλλάζει πρόσωπο, να ανασυντάσσεται και να επανέρχεται όταν το πολιτικό κλίμα το επιτρέπει, γιατί η λειτουργία του να τρομοκρατεί τους από τα κάτω και να υπερασπίζεται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων παραμένει χρήσιμη στο ίδιο το Κράτος και το Κεφάλαιο.
Γι' αυτό δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ότι ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί οριστικά μέσα από δικαστικές αίθουσες ή θεσμικές απαγορεύσεις. Ένα δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει συγκεκριμένα πρόσωπα, δεν μπορεί όμως να ξεριζώσει τη φτώχεια, την επισφάλεια, τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό αποκλεισμό που αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο ο φασισμός ξαναβρίσκει ακροατήριο. Η ανάθεση της αντιφασιστικής πάλης στο Κράτος σημαίνει τελικά ανάθεση της υπόθεσης σε έναν μηχανισμό που ο ίδιος διαχειρίζεται και αναπαράγει αυτές τις συνθήκες. Για εμάς, ο αντιφασισμός δεν είναι υπεράσπιση μιας αφηρημένης δημοκρατίας ούτε απλώς μια ηθική καταδίκη του ρατσισμού μέσα σε ένα σύστημα που τον αναπαράγει καθημερινά. Είναι ταξικός αγώνας ενάντια στους φασιστικούς μηχανισμούς και ταυτόχρονα ενάντια στις κοινωνικές σχέσεις που τους δίνουν χώρο να αναπτυχθούν. Είναι οργάνωση από τα κάτω, σε γειτονιές, σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους εργασίας, είναι αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και συλλογική δυνατότητα αντίστασης χωρίς θεσμικούς προστάτες και χωρίς ανάθεση.
Η μνήμη του Παύλου αποκτά πραγματικό περιεχόμενο όταν μετατρέπεται σε συλλογική αντιφασιστική/αντικρατική πράξη. Δεν θυμόμαστε έναν νεκρό αποκομμένο από την εποχή και τους αγώνες του, αλλά έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε επειδή στάθηκε απέναντι στους φασίστες, και μαζί του θυμόμαστε όσους και όσες βρέθηκαν στο στόχαστρο της ίδιας βίας πριν και μετά τη δολοφονία του. Απέναντι στην προσπάθεια της ακροδεξιάς να ξαναβρεί κοινωνικό χώρο, απέναντι στην κανονικοποίηση του ρατσισμού και του εθνικισμού, απέναντι στο Κράτος, το παρακράτος και κάθε μηχανισμό που επιβάλλει τον φόβο, επιλέγουμε τη συλλογική οργάνωση και τον αγώνα από τα κάτω. Δεκατρία χρόνια μετά, ο Παύλος δεν είναι για εμάς μια ανάμνηση του παρελθόντος ούτε μια υπόθεση που έκλεισε σε μια δικαστική αίθουσα. Είναι κομμάτι μιας ζωντανής, ταξικής και αντιφασιστικής μνήμης που συνεχίζει να υπάρχει στον δρόμο.
ΔΟΥΛΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 16/09, 12:00, ΠΑ.ΠΕΙ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ - ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΟΔΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ 60 (ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ), 18/09, 17:30
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας