Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026 στις 11.00
Γενική Συνέλευση ΣΥΒΧΨΑ
Δεν αντέχουμε άλλη "ανάπτυξη"
Με κεντρικό θέμα του την "Βιώσιμη Ανάπτυξη" ξεκινήσε πριν λίγες ημέρες το φετινό φεστιβάλ βιβλίου, επιλογή που φαντάζει σε εμάς τους εργαζόμενους στον κλάδο απόλυτα ειρωνική. Πέρα από τις εξαντλητικές συνθήκες εργασίας που επικτρατούν για την προετοιμασία, διεξαγωγή αλλά και μάζεμα του ίδου του φεστιβάλ, η καθημερινότητα μας σαν εργαζόμενοι ούτε βιώσιμη είναι, αλλά ούτε και την δικιά μας ανάπτυξη αφορά. Αντίθετα, μας είναι εμφανές πως ολοένα και περισσότεροι εργοδότες χρησιμοποιούν όλα τα διαθέσιμα τερατουργήματα των νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη-Κεραμέως, ξεχειλώνοντας τις δικές μας ζωές για τα δικά τους κέρδη. Τα δεκάωρα και τα δεκατριάωρα, τα αυξημένα όρια υπερεργασίας, η δουλειά σε κυριακές και αργίες εξαπλώνονται στον κλάδο, πλέον και με την βούλα του Κράτους.
-Πανδημία: μας έτυχε μεν, αλλά μας πέτυχε δε
Όλα αυτά δεν είναι νέα, αλλά αξίζει να θυμηθούμε με λίγο περισσότερες λεπτομέρειες τις χρονιές της πανδημίας. Εκείνες οι χρονιές έφεραν, πέρα από μεγάλες αλλαγές, περαιτέρω εντατικοποίηση και ακόμα ελαστικότερους όρους εργασίας στον κλάδο. Σύσσωμοι οι εργοδότες του κλάδου, μέσα από τις οργανώσεις και τους Συλλόγους τους, πίεσαν και πέτυχαν αρκετά ευνοϊκούς όρους λειτουργίας για εκείνη την περίοδο. Διατηρήσαν ή ακόμα και αύξησαν τα κέρδη τους βασιζόμενοι κυρίως στις δικές μας πλάτες, καθώς ήταν οι συνθήκες εντατικοποιήμενης και ελαστικής εργασίας εκείνης της περιόδου πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν. Ενώ λοιπόν οι εργοδότες εξασφάλισαν για αυτούς κέρδη, φόρτωσαν τους εργαζόμενους με επιπλέον δουλειά. Η μετατόπιση ολοένα και μεγαλύτερου μέρους τους κλαδου σε συνθήκες αποθήκης / κέντρου διαλογής ηλεκτρονικού εμπορίου έχει πολλαπλασιάσει την σωματική μας καταπόνηση, ενώ η καθιέρωση των εργασιακών ρυθμών της πανδημίας σε συνδυασμό με την χρήση των "εργαλείων" (όπως τα αποκαλούν) των πρόσφατων αντεργατικών νόμων (που φαίνεται σα να εμπνεύστηκαν από τις συνθήκες εκείνης της περιόδου), έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους σε οριακές καταστάσεις.
Η ραγδαία άνοδος των εργατικών ατυχημάτων που παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτά τα περίφημα "εργαλεία" και την συστηματική προσπάθεια (των εργοδοτών) να παγιωθεί το εντατικοποιημένο πλαίσιο εργασίας εκείνης της περιόδου ως η νέα εργασιακή κανονικότητα. Ειδικά στον κλάδο μας έχουν πληθύνει σε μικρούς και μεγάλους χώρους τα αυξημένα προβλήματα υγείας, η σωματική και ψυχική καταπόνηση, περιστατικά ζάλης, λιποθυμιών και κρίσεων άγχους και πανικού συναδέλφων σε ώρα εργασίας, καθώς λόγω της φύσης της δουλειάς αυτά είναι και τα πιο συνήθη προβλήματα που παρουσιάζονται. Αυτές όμως οι περιπτώσεις δεν καταγράφονται εύκολα στις στατιστικές αφού κράτος και εργοδοσία τις αποδίδουν σε προσωπικά προβλήματα υγείας του εκάστοτε συναδέλφου, μη αναγνωρίζοντας ούτε στο ελάχιστο την δική τους ευθύνη . Εμείς οι εργαζόμενοι φυσικά γνωρίζουμε πολύ καλά τις πραγματικές αιτίες κατάρρευσης των συναδέλφων μας.
-Δουλειά χωρίς δικαιώματα
Πέρα από την εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας υπάρχει και ένα άλλο φαινόμενο στον κλάδο που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις: η εξάπλωση, με διάφορες μορφές, ελαστικών συμβάσεων εργασίας. Οι προσλήψεις με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω των κρατικών, επιδοτούμενων προγραμμάτων δεν είναι φαινόμενα νέα, όμως τα τελευταία χρόνια βλέπουμε την χρήση τους να απλώνεται. Αυτό που σε άλλες εποχές ήταν μία λύση εποχιακή ή λύση έκτακτης ανάγκης (ξανά μπροστά μας η περίοδος της πανδημίας) έχει πλέον επεκταθεί, καθώς ολοένα και περισσότεροι εργοδότες προσλαμβάνουν όλο τον χρόνο συναδέλφους με ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας ή με τα επιδοτούμενα προγράμματα της ΔΥΠΑ. Οι συνάδελφοι αυτοί βρίσκονται μόνιμα κάτω από ένα καθεστώς αβεβαιότητας, αφού δεν γνωρίζουν αν σε λίγους μήνες θα έχουν ακόμα δουλειά, και φυσικά είναι για αυτούς πολύ δύσκολο να αρνηθούν την οποιαδήποτε διευθέτηση τους ζητηθεί από τον εργοδότη. Οι νέοι αντεργατικοί νόμοι είναι ξεκάθαροι, όπως μας ενημέρωσε άλλωστε και η κυβέρνση: δεκάωρα, δεκατριάωρα κλπ γίνονται μόνο -sic- "με την σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου". Δημιουργείται με αυτό τον τρόπο ένα κομμάτι επισφαλώς εργαζόμενων συναδέλφων, μόνιμα νέων (αφού οι συμβάσεις διαρκούν λίγους μόνο μήνες) και η κατάσταση στους χώρους δουλειάς επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο.
Ειδικά για τους συναδέλφους που έχουν προσληφθεί μέσω προγραμμάτων της ΔΥΠΑ όμως, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Αρχικά, οι καθυστερήσεις πληρωμών (γίνονται μέσω ΔΥΠΑ) είναι συχνό φαινόμενο, ενώ η πρώτη καταβολή μπορεί να γίνει και 40-45 μέρες από την ημέρα πρόσληψης, γεγονός από μόνο του προβληματικό αφού αυτοί οι συνάδελφοι αφενός ήταν ήδη άνεργοι και αφετέρου δεν έχουν εξασφαλισμένη (όσο μπορεί κανείς να την χαρακτηρίσει ως τέτοια) δουλειά με το πέρας της σύμβασης. Ακόμα πιο προβληματικό είναι ωστόσο το γεγονός ότι οι συμβάσεις αυτές είναι συνήθως συμβάσεις ππαροχής συγκεκριμένου αριθμού εργάσιμων ημερών και οι συνάδελφοι πληρώνονται με βάση των αριιθμό των ημερών που απασχολούνται. Αυτό σημαίνει ότι οι μέρες αργίας, ασθένειας ή άδειας πρακτικά δεν υπολογίζονται σαν εργάσιμός χρόνος. Για παράδειγμα, συνάδελφοι με πρόσληψη μέσω ΔΥΠΑ δεν πληρώνονται για την αργία της Πρωτομαγιάς, καθώς δεν απασχολήθηκαν την ημέρα εκείνη. Αντίστοιχα, συνάδελφος που χρειάστηκε να κάνει χρήση ολιγοήμερης αναρρωτικής άδειας ασθενείας, όχι μόνο δεν έλαβε χρήματα για το διάστημα αυτό, αλλά υποχρεώθηκε να εργαστεί και για μερικές επιπλέον ημέρες, ώστε να καλυφθεί το κενό απασχόλησης που προέκυψε από την απουσία του. Αυτό για εμάς σημαίνει ότι στην πράξη για αυτούς τους συναδέλφους καταργούνται άδειες και αργίες. Η ευρύα χρήση των προγραμμάτων αυτών που γίνεται από ορισμένους εργοδότες είναι απλά μία -ακόμα- μορφή εκμετάλλευσης, αυτή την φορά με την σφραγίδα του κράτους.
- Η στάση των εργοδοτών
Ο Σύλλογος μας έχει προσπαθήσει να έρθει σε επαφή με όλες τις εργοδοτικές οργανώσεις, σε μια προσπάθεια να συζητήσει και τα παρπαάνω προβλήματα αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στον κλάδο συνολικά. Δυστυχώς οι εργοδότες δεν θεώρησαν άξιες απάντησης τις προσκλήσεις που έστειλε ό Σύλλογος, ακόμα και οι εργοδοτικές οργανώσεις εκείνες που διατείνονται ότι ανήκουν στον προοδευτικό χώρο. Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε, έστω για αυτές τις οργανώσεις, να μας συνατήσουν και να ακούσουν τα προβλήματα των εργαζομένων ώστε να ανοίξει τουλάχιστον ο δημόσιος διάλογος; Και πόσο υποκριτικό είναι τελικά, αυτοί που την περίοδο της πανδημίας (που υπήρξε για αρκετούς εργοδότες κερδοφόρα λόγω των ειδικών, ευνοϊκών συνθηκών) "αφουγκράστηκαν τις ανάγκες της κοινωνίας", τώρα που οι εργαζόμενοι απαιτούμε να ακουστούν τα δικά μας προβλήματα, να κωφεύουν;
- Περί κράτους, κοινωνικής συμφωνίας και άλλων δαιμονίων
Την εξοργιστική αδιαφορία των εργοδοτών του κλάδου έρχεται να συμπληρώσει το κράτος και οι μηχανισμοί του. Κάθε χρόνο βλέπουμε τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης να εκτοξεύονται, ενώ παράλληλα οι αυξήσεις-χαρτζιλίκι των 30, 40 και 50 ευρώ (μεικτά φυσικά…) να παρουσιάζονται σαν δημοσιονομική υπέρβαση. Παράλληλα, το ίδιο το κράτος που επιχειρεί να φακελώσει τα εργατικά σωματεία και έχει θέσει σοβαρούς περιορισμούς στις συνδικαλιστικές δράσεις και ελευθερίες, επιχειρεί να αντικαταστήσει τις Συλλογικές Συμβάσεις με το τέχνασμα της "Εθνικής Κοινωνικής Συμφωνίας". Αφού πρώτα δημιουργεί τον περίφημο αλγόριθμο βάση του οποίου θα καθορίζεται από το 2028 ο κατώτατος μισθός, δίνει στην ΓΣΕΕ την δυνατότητα να υποκαθιστά την διαδικασία των Συλλογικών διαπραγματεύσεων και στην ουσία να επικυρώνει το αποτέλεσμα του αλγόριθμου. Όλοι καταλαβαίνουμε πως αυτό καμμία σχέση δεν έχει με την "προστασία των εργαζομένων" και την "ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων", όπως διατείνονται, αλλά τον ντε φάκτο εγκλωβισμό όλων των εργαζόμενων στην μισθολογική πολιτική του Κράτους και των εργοδοτών. Η συμφωνία αυτή δεν είναι κοινωνική, είναι μία συμφωνία τεχνοκρατών και γραφειοκρατών, πολύ μακρία από τις πραγματικές μας ανάγκες.
- Συναδελφική συσπείρωση και αλληλεγύη, η μόνη λύση
Εργαζόμενοι και εργαζόμενες όλων των κλάδων γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό το κλιμα "οικονομικής αναπτυξης" δεν μας αφορά. Οι εργοδότες του κλάδου μας έκαναν σαφές πως δεν έχουν την πρόθεση να μας ακούσουν οπότε εμείς δεν έχουμε άλλη λύση από το να τους υποχρεώσουμε να το κάνουν. Η παρέμβαση στην φετινή έκθεση βιβλίου είναι μόνο το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, η συσπείρωση στον Σύλλογο και η ενίσχυσή του είναι απαραίτητες.
Καλούμε όλες και όλους τους συναδέλφους στην παρέμβαση - διαμαρτυρία του Συλλόγου στο φεστιβάλ βιβλίου, το Σάββατο 19/9/2026 στις 18:00. Φωνάζουμε μαζί, για να ακουστούν επιτέλους και οι δικές μας ανάγκες.
Καλούμε όλες και όλους τους συναδέλφους στην Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Κυριακή 4/10/2026 11:00 πμ στα γραφεία μας.
Τέλος, ζητάμε από όλες και όλους εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, ακόμα και αν δεν είστε εργαζόμενοι στον κλάδο, να βοηθήσετε με όποιον τρόπο μπορείτε ώστε να ακουστεί το αίτημα του Συλλόγου για συνάντηση με τους εργδότες του κλάδου.
-Συλλογική Σύμβαση με αυξήσεις σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες
-Όχι στις επισφαλείς συμβάσεις εργασίας
-Όχι στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης
…………………………..
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Κάνιγγος 13 κ' Βερανζέρου (β' όροφος) - 6980182255 sylyp_vivliou@yahoo.gr