Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026 στις 18.00
Αντιφασιστική - αντικρατική - αντικατασταλτική διαδήλωση
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 13 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/9, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ
Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες έχουν περάσει από τη δολοφονία του αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλου Φύσσα από τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής. Δεκατρείς Σεπτέμβρηδες σημαδεμένοι πλέον από τη δράση του πλατιού κοινωνικού κινήματος και θεσμισμένοι ως αντιφασιστικοί, με πολυάριθμους και μαζικούς αγώνες ενάντια στις δημόσιες εκδηλώσεις του εθνικισμού και του ρατσισμού στην καθημερινή ζωή.
Η φετινή συγκυρία μας βρίσκει αν μη τι άλλο υπό μια δυσοίωνη σημειολογία: ανοιχτά ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις οδηγούν τις εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο στα ισχυρά κράτη της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, ενώ με την αποφυλάκιση του νεοναζί Κασιδιάρη και τις αναγγελιές του για νέο κόμμα στα πρότυπα των παραπάνω, επικρατεί ένα πανηγύρι μεγαλοστομίας και εντυπωσιασμού στα σόσιαλ και τα παραδοσιακά μίντια. Η κοινωνία, ωστόσο, δεν θα φάει το παραμύθι αμάσητο. Η λαϊκιστική ακροδεξιά μπορεί να μπαίνει και πάλι από το παράθυρο, ως μια δήθεν αντισυστημική και αυθόρμητη πολιτική δύναμη για να συντηρήσει και να επιδιορθώσει τα κακώς κείμενα της αστικής διακυβέρνησης, όπως το έχει κάνει ιστορικά. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι ο ρόλος της είναι βαθιά συστημικός και η πολιτική της ατζέντα αλληλοεπικαλύπτεται σε πολλά σημεία με αυτές των φιλελεύθερων κομμάτων: ξενοφοβία, αντιμεταναστευτική πολιτική, έπαρση του εθνικού φρονήματος, επίθεση κατά των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, επίθεση στις κοινωνικά περιθωριοποιημένες ομάδες, συμμετοχή στα διακρατικά στρατόπεδα και στα πολεμικά μέτωπα μεταξύ άλλων. Μέσα σε όλα, η διάκριση μεταξύ των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων γίνεται ολοένα και πιο αφηρημένη, αφού η κανονικοποίηση του ακροδεξιού, αντιδραστικού, ξενοφοβικού και σεξιστικού λόγου είναι γεγονός τόσο στον επίσημο πολιτικό λόγο, όσο και στη δημόσια σφαίρα μέσω των ΜΜΕ.
Σε μια παγκόσμια συνθήκη πολεμικής προετοιμασίας, είναι αναμενόμενο έννοιες όπως πατρίδα και έθνος να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της εξουσίας και να κατέχουν κεντρική θέση στην ιδεολογική της αναπαραγωγή και την μιλιταριστική κατήχηση της κοινωνίας. Ήδη γίνεται φανερό από τις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και τις πολεμικές δαπάνες του ελληνικού κράτους ότι βαδίζουμε στους ρυθμούς μιας πολεμικής οικονομίας, η οποία τοποθετεί το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας εν ελλάδι στις διακρατικές συμφωνίες που συνάπτει το κράτος και στις γεωπολιτικές συμμαχίες του με τον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση που δέχεται η ΝΔ επιδιώκει μια ακόμη μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με την παγκόσμια ακροδεξιά λαίλαπα, μια εντονότερη αντιμεταναστευτική πολιτική (παρότι το κράτος δολοφονεί εκατοντάδες μεταναστών στα σύνορα, όπως έκανε και πριν μερικές μέρες νότια της Γαύδου) και μια απαγκίστρωση από τη λεγόμενη "woke agenda". Από αυτά και μόνο μπορεί να γίνει αντιληπτή η ιδεολογική φούσκα στην οποία ζει η alt right. Δικό μας χρέος είναι ταυτόχρονα με τις μεγάλες εθνικές αφηγήσεις να απορρίψουμε κάθε σκέψη για συμμετοχή στους διακρατικούς πολέμους και τον στρατό, αλλά και να μην εγκαταλείψουμε τις κοινωνικές διεκδικήσεις για ισότητα και ελευθερία.
Ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές κοινοβουλευτικές του εκδοχές τρέφονται και αναπαράγονται από την κοινωνική αδράνεια, όπως και από την εμπέδωση της πολιτικής ηττοπάθειας και της αδυναμίας να φανταστούμε και να υλοποιήσουμε ένα διαφορετικό κοινωνικό φαντασιακό, αισθήματα ιδιαίτερα κοινά αυτή τη στιγμή. Οι πραγματικές υλικές συνθήκες που έχουν διαμορφώσει οι αλλεπάλληλες κρίσεις του καπιταλισμού τις τελευταίες δύο δεακετίες, όπως και τα αισθήματα δυσφορίας που δημιουργούν, είναι το βούτυρο στο ψωμί των ακροδεξιών τσαρλατάνων για να διασπείρουν τη μισαλλόδοξη ρητορική τους. Μπροστά σε μια προεκλογική περίοδο και σε χίλια δύο σημεία μιας ακόμα διαφαινόμενης καπιταλιστικής κρίσης, είναι σημαντικό να μην υποκύψουμε ξανά στην παραφιλολογία της ψήφου αγανάκτισης. Ο φασισμός επωάζει όταν δεν ονοματίζεται ως τέτοιος, όταν αφήνονται να φυσικοποιηθούν οι φανφάρες του για έθνος και φυλή, επομένως οφείλουμε να τον πούμε με το όνομά του. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό του ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, αυτόν της πιο ακραίας, επιθετικής μορφής επικυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου στη ζωή μας, της εντεινόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης στην παραγωγή και της ολομέτωπης επίθεσης στις ατομικές ελευθερίες.
Παράλληλα, οι εθνικιστικές γκρούπες, τα αιώνια τσιράκια μπάτσων και αφεντικών που προσπαθούν να κάνουν εμφανή την παρουσία τους με κωμικά αποτελέσματα, παρουσιάζουν τη χαρακτηριστική ιδιομορφία, ότι μασκαρεύονται και στήνουν ένα αισθητικό σόου που βασίζεται στην υπεροχή, την αρρενωπότητα, την περηφάνια ενώ παράλληλα δρουν μόνο βράδυ και συγκεντρώνουν 5 φοβισμένα πιτσιρίκια για να βάψουν ένα τοίχο ή να κρατήσουν ένα πανί με ανορθόγραφα πατριωτικά συνθήματα. Σε αυτό, εννοείται πως βοηθάνε και οι πληρωμένες προωθητικές καμπάνιες από γεμάτα πορτοφόλια που τους πληρώνουν τη σοσιαλμιντιακή προβολή και τα νοίκια για νέα γραφεία στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ άλλων. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, προτάσσουν τον λόγο τους προσπαθώντας να υπάρχει μια υποτιθέμενη ριζοσπαστική χροιά, ενώ στην πραγματικότητα αναμοχλεύουν την ίδια συνθηματολογία που ηττήθηκε στον Β' Π.Π. και σκοπεύει στη συντήρηση των πιο καταπιεστικών θεσμών της εξουσίας και στη θέλξη των πιο αντιδραστικών κομματιών της κοινωνίας.
Φυσικά δεν είναι δύσκολο να καταρριφθεί η συγκεκριμένη συνθηματολογία από την ίδια την πραγματικότητα. Προμετωπίδα αυτής σε κάθε ακροδεξιά πολιτική ατζέντα αποτελεί η απειλή που παρουσιάζουν οι μετανάστ(ρι)ες για την εθνική ενότητα, την ευημερία και την εθνική κυριαρχία στα σύνορα και την εύνοια που απολαμβάνουν από το ελληνικό κράτος. Το συγκεκριμένο σημείο, όχι απλά δε λείπει από το λόγο κανενός φασίστα, αλλά συνιστά το νούμερο ένα τρικ απέυθυνσης στο πατριωτικό ακροατήριο και επιδίωξης της όποιας εκλογικής επιτυχίας. Παρόλη την απήχησή του, οι πρόσφατες εξεγέρσεις μεταναστών στο καμπ-στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιντικής Σερρών φανερώνουν το ακριβώς αντίθετο: οι εξεγερμένοι όχι απλά δεν καλοπερνάνε και δεν απολαμβάνουν τα δωρεάν κομφόρ της Ευρώπης, αλλά δικτυώνονται και αγωνίζονται για να δραπετεύσουν από την ιδιότυπη φυλακή στην οποία τους έχουν κλείσει, ρισκάροντας επιπλέον ποινές πολύμηνης φυλάκισης στα δικαστήρια του βαθέος κράτους.
Συνολικά, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε για τους μελλοντικούς μας αγώνες είναι ότι πέρα από την καθημερινή μάχη με το φασισμό στο δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία και όπου ξετρυπώνει και κάνει δημόσια την παρουσία του, στόχευση μας είναι να ενισχύσουμε ταυτόχρονα και όλα τα υπόλοιπα μέτωπα κοινωνικών αγώνων που διεκδικούν άμεσα την αναβάθμιση των ζωών μας, την κοινωνική χειραφέτηση, τους αγώνες για τα δικαίωματα των μεταναστ(ρι)ών, τους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό και την πατριαρχία. Παρεμβαίνοντας δραστικά σε όλα αυτά τα δίκτυα σχέσεων και δομώντας από την αρχή μια διαφορετική καθημερινότητα για μας τις ίδιες και όλους τους εκμεταλλευόμενους, επισφραγίζουμε νίκες σε ένα ευρύ κοινωνικό, αντιφασιστικό κίνημα, νίκες, δηλαδή, των ανθρώπων απέναντι στους φασίστες.
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο
