Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 στις 18.30

6 καλέσματα : 1 2 3 4 5 6

Διαδήλωση για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Δεν ξεχνάμε - δεν συγχωρούμε τη δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Zackie-oh!

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στις 21 Σεπτεμβρίου 2018, από το αφεντικό-ιδιοκτήτη ενός κοσμηματοπωλείου κι έναν φασίστα που διατηρούσε κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή της Ομόνοιας. Μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ένας άνθρωπος που φωνάζει «βοήθεια» και αναζητά καταφύγιο, αντιμετωπίζεται από τους «φιλήσυχους» καταστηματάρχες, ως αντικείμενο λιντσαρίσματος και κτηνώδους βίας. Ο κοσμηματοπώλης Δημόπουλος και ο μεσίτης Χορταριάς, κλωτσούν με μανία στο κεφάλι τον Ζακ, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί από το κατάστημα του πρώτου στο οποίο είχε κρυφτεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα και χτυπώντας τον αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος Ζακ, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.

Στο πρόσωπο του Ζακ, η θεσμοθετημένη και παρακρατική βία εξαντλεί το μένος της προς όσους δε χωρούν στο αδηφάγο κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα, προς όσους θεωρούνται περισσευούμενοι πληθυσμοί: τον φτωχοδιάβολο, τον χρήστη, τον πιθανό κλέφτη και ομοφυλόφιλο, που απειλεί την ταξική και κοινωνική ιεραρχία, την ιερότητα της ιδιοκτησίας και την πατριαρχική «κανονικότητα», όλα αυτά δηλαδή που το υφιστάμενο σύστημα κυριαρχίας επιδιώκει να αναπαράγει ανενόχλητο με σκοπό τη διατήρηση της εξουσίας του. Η βία που ασκήθηκε κατά του Ζακ εκείνο το μεσημέρι, είναι η βία που ασκείται καθημερινά σε κάθε αποκλεισμένο του βάρβαρου κόσμου της εξουσίας, σε κάθε παρία και αρνητή της κυρίαρχης συνθήκης καταστολής και ανελευθερίας, όπου κλεπταποδόχοι ενεχυροδανειστές που τρέφονται από την απελπισία των άλλων, δηλωμένοι φασίστες και ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ., συντονισμένα και σε πλήρη σύμπνοια, δικαιούνται να σκοτώνουν αποθρασυμένοι, με την αρωγή φυσικά της Εξουσίας, και έπειτα να αποχωρούν από τις δικαστικές αίθουσες με ποινές χάδια. Η ολοκλήρωση της δικής και στον δεύτερο βαθμό, επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά το πώς τα διάφορα κτήνη και οι παρακρατικοί λακέδες, απολαμβάνουν την εύνοια της εξουσίας, κάθε φορά που υπηρετούν τις εντολές της.

Οι δολοφόνοι του Ζακ, και του κάθε Ζακ αυτής της κοινωνίας δεν είναι παρά οι φασίστες, οι μπάτσοι, η δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ, που από την πρώτη στιγμή βάλθηκαν να θάψουν το έγκλημα και να το δικαιολογήσουν. Διέσπειραν ψέματα, έστησαν μια βολική συναίνεση και τον παρουσίασαν ως απειλή. Διαπόμπευσαν τη ζωή του και την ταυτότητά του, ως οροθετικού, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ακτιβιστή. Στο ίδιο μέτωπο βρίσκονται κι όσοι χειροκροτούν τη βία της εξουσίας, υιοθετώντας ως δικά τους τα συμφέροντα των ισχυρών. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος βγαίνουμε ξανά στον δρόμο. Διαδηλώνουμε γιατί δεν ξεχνάμε ότι οι μπάτσοι που χτυπούσαν το ματωμένο σώμα του Ζακ ενώ ήταν περασμένο στις χειροπέδες, χαίρουν ασυλίας και σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Διαδηλώνουμε γιατί δεν συγχωρούμε τους δολοφόνους του, Δημόπουλο και Χορταριά.

Ο/Η Ζακ/Zackie συνεχίζει να ζει σε κάθε αγώνα μας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, εξαθλίωσης και τρομοκράτησης που το κρατικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα επιχειρεί να νομιμοποιήσει πάνω στα σώματα και τις συνειδήσεις μας, με σκοπό την διαιώνιση του κοινωνικού κανιβαλισμού και της περαιτέρω ανοχής στην εξαθλίωση που μας επιφυλάσσει. Η θεσπισμένη βία κράτους και κεφαλαίου, καθρεφτίζεται κάθε στιγμή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία φυλακίζονται πρόσφυγες και μετανάστες, στους εκατοντάδες ανθρώπους που δολοφονούνται στα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο, στις εν ψυχρώ εκτελέσεις φτωχών, Ρομά και προσφύγων από τους ένστολους μπράβους της δημοκρατίας. Είναι οι αδιάκοπες επιθέσεις στις καταλήψεις, η καταστολή του αναρχικού κινήματος και οι διώξεις αγωνιστών και αγωνιστριών. Είναι οι απαγορεύσεις και η βίαιη διάλυση των διαδηλώσεων, ο ολοένα ασφυκτικότερος έλεγχος και η αστυνομική κατοχή των κέντρων των πόλεων. Είναι η επίθεση στην απεργία και στους εργατικούς αγώνες, στο πανεπιστημιακό άσυλο και στον κοινωνικό του χαρακτήρα.

Ως αναρχικές και αναρχικοί, παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο όπου θα υπάρχει θέση για όλες και όλους. Αγωνιζόμαστε για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, ώστε να ανατραπούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά που μας ηγεμονεύουν, καθώς και κάθε ίχνος εκμετάλλευσης, καταπίεσης, φτώχειας και εξαθλίωσης που αυτοί γεννούν και προωθούν. Μένουμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, η μία δίπλα στον άλλο, ώσπου να χτίσουμε έναν κόσμο για όλους και όλες. Με ορίζοντα την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

No Zackie - No peace | Fight the police

Κράτος - ΜΜΕ - Δικαστική αρχή ξεπλένουν δολοφόνους, μπάτσους και ναζί

Ενάντια στην Κρατική, Kαπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

Οργάνωση και αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας & δικαιοσύνης

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αθήνα: Γλάδστωνος, 18.30 | Θεσσαλονίκη: Αγ. Βενιζέλου, 19.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων


1 2 3 4 5 6

Το Σπίτι, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Η ZACKIE ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΟΛΑ, 21/09, 18:30, Γλαδστωνος

Οκτώ χρόνια από τη δολοφονία της Zackie / Ζακ, δε ξεχνάμε, δε συνηθίζουμε, δε συμφιλιωνόμαστε με τη βία που τη δολοφόνησε. Η δολοφονία της είναι η μέγιστη έκφανση του συνδυασμού της τρανσφοβίας, της πατριαρχίας, της ταξικής περιθωριοποίησης και της κοινωνικής ανοχής στην καταστολή.

Και αν η δολοφονία της Ζάκι αποτελεί μια ακραία έκφραση αυτών των σχέσεων εξουσίας, η βία που τη γέννησε δεν αποτελεί εξαίρεση. Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον εντεινόμενου εθνικισμού, μπατσοκρατίας και πειθάρχησης των σωμάτων, οι ζωές που δεν καλουπώνονται στην κυρίαρχη «κανονικότητα» εξακολουθούν να στοχοποιούνται. Επιθέσεις εναντίον τρανς ατόμων στην Καλλιθέα και τα Πατήσια, εναντίον queer ατόμων στην Κυψέλη, γυναικοκτονίες σε χωριά και μεγάλες πόλεις, καθώς και επιθέσεις εναντίον μεταναστών και ανθρώπων που «δεν μοιάζουν με Έλληνες», έχουν γίνει πλέον καθημερινότητα.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος μιας συνεχούς βίας απέναντι σε θηλυκότητες, περιθωριοποιημένα, trans, queer άτομα, μιας βίας που ασκείται τόσο από κρατικούς φορείς όσο και από τον «καθημερινό άνθρωπο». Ο τελευταίος δικαιολογείται διαρκώς με το «αίμα που βράζει», ενώ όσα γίνονται στόχος χλευάζονται ως «υπερβολικά διαφορετικά» και, κατά ειρωνικό τρόπο, ως κίνδυνος.

Η βία αυτή, όμως, δεν εμφανίζεται ποτέ χωρίς δικαιολόγηση. Συνοδεύεται από αφηγήματα που επιχειρούν να την καταστήσουν κατανοητή, ανεκτή ή ακόμη και αναγκαία. Η λογική αυτή δεν αλλάζει. Η δολοφονία της Ζάκι δικαιολογήθηκε αρχικά με το επιχείρημα ότι ήταν απλώς μια κλέφτρα ή μια χρήστρια ουσιών και ότι, ως εκ τούτου, η ζωή της είχε μικρότερη αξία από την οργή του καταστηματάρχη ή από τη ζημιά στη βιτρίνα. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της δίκης, η υπεράσπιση επιχείρησε να μετατοπίσει την ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι η Ζάκι δε ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, αλλά ήταν η ίδια υπεύθυνη για τον θάνατό της. Προβλήθηκαν ιατρικά αβάσιμα σενάρια, βασισμένα σε τοξικοφοβικές και ομοφοβικές αντιλήψεις.

Η ίδια ρητορική δε σταματά στη Ζάκι. Κατηγορεί άτομα για το τι φορανε , επειδή κυκλοφορούν ελεύθερα,επειδή μιλούν τη μητρική τους γλώσσα. Κατηγορεί όλα όσα ζουν έξω από τα λεγόμενα «κανονικά» και πατριαρχικά πλαίσια. Μετατρέπει τη διαφορετικότητα σε απειλή και τη βία εναντίον της σε δήθεν αναγκαία άμυνα.

Μέσα σε αυτή τη λογική, ο εθνικισμός δε χωρίζει μόνο τους ανθρώπους σε έθνη και σύνορα. Κατασκευάζει διαρκώς εχθρούς και στο εσωτερικό της κοινωνίας: σώματα που θεωρούνται ξένα, επικίνδυνα, «ανάρμοστα». Η τρανς ύπαρξη, η φτώχεια, η μετανάστευση, η σεξεργασία και η χρήση ουσιών γίνονται στόχοι μιας διαρκούς επιχείρησης πειθάρχησης, στο όνομα της «ασφάλειας», της «τάξης», της «ευημερίας» και της «κανονικότητας».

Η απαίτηση για έλεγχο, όμως, δεν αφορά μόνο το ποια σώματα θεωρούνται αποδεκτά, αλλά και το ποιο δικαιούται να υπάρχει στο δημόσιο χώρο. Η ιδιοκτησία δεν αφορά μόνο τα εμπορεύματα και τους χώρους, αλλά και την απαίτηση πάνω στα σώματα, στις ταυτότητες, στις επιθυμίες και στο δημόσιο χώρο. Η υπεράσπιση της περιουσίας και του «νοικοκυραίου» μετατρέπεται σε υπεράσπιση μιας πατριαρχικής και ταξικής τάξης πραγμάτων, όπου όποιο δεν χωράει στα πρότυπά της αντιμετωπίζεται ως απειλή. Οι γειτονιές, οι δρόμοι και οι ζωές μας γίνονται αντικείμενο ελέγχου, ενώ όσα από εμάς δεν υπηρετούμε την εικόνα της «ευημερίας» και της κανονικότητας καλούμαστε να γίνουμε αόρατα ή να πειθαρχηθούμε.

Και όταν η πειθάρχηση συναντά την ταξική εκμετάλλευση, η φτώχεια μετατρέπεται σε ακόμη ένα πεδίο καταστολής. Η φτωχοποίηση δεν είναι ατομική αποτυχία, αλλά αποτέλεσμα των σχέσεων εκμετάλλευσης. Η επισφάλεια, η ανεργία, η έλλειψη στέγης και η πρόσβαση στην υγεία ως προνόμιο αποτελούν ταξική πολιτική. Και πάνω στη φτώχεια, το κράτος και η κοινωνία φορτώνουν στιγματισμό και καταστολή, μετατρέποντας τα άτομα που πλήττονται σε «πρόβλημα» προς διαχείριση.

Αυτές οι σχέσεις εξουσίας δεν αναπαράγονται μόνο μέσα από θεσμούς και μηχανισμούς καταστολής. Αναπαράγονται και μέσα από την κοινωνική ανοχή, τη σιωπή και την απάθεια. Στη δολοφονία της Ζάκι, ένας όχλος «ευυπόληπτων πολιτών» παρακολουθούσε αμέτοχος τον ξυλοδαρμό της και κατέγραφε με τα κινητά του, χωρίς να παρεμβαίνει. Η σιωπή και η απάθεια δεν είναι ποτέ ουδέτερες, είναι η σπονδυλική στήλη της κρατικής και συστημικής βίας. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας θεατών, που προτιμά να καταγράφει ή να παρατηρεί τον θάνατο, αντί να παρεμβαίνει για να τον αποτρέψει.

Στη σημερινή τάξη πραγμάτων, αυτή η κοινωνία θεατών τροφοδοτείται διαρκώς από την εικόνα της βίας. Κατακερματιζόμαστε από εικόνες βίας και θανάτου, ενώ η μετατροπή τους σε θέαμα εντείνει την κοινωνική απάθεια, μειώνει τα αντανακλαστικά μας και μας μαθαίνει να τη συνηθίζουμε. Όποιος κοιτάζει αμέτοχος, όποιος σηκώνει το κινητό αντί για το χέρι του για να βοηθήσει, επιλέγει πλευρά. Η ιδιότητα του μάρτυρα σε ένα περιστατικό φέρει και την ευθύνη της δράσης. Η σιωπή και η αδιαφορία απέναντι στη βία δε συνιστούν ουδετερότητα, αλλά συμβάλλουν στη διατήρησή της.

Να σπάσουμε, λοιπόν, την κουλτούρα της απάθειας και του θεάματος. Η αλληλεγγύη ασκείται στο δρόμο.

Η δολοφονία της Zackie επανέφερε το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να αντεπιτεθούμε στη συστηματική αυτή βία;». Η απάντηση είναι η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση. Η κρατική βία και η κοινωνική απάθεια έχουν στον πυρήνα τους το σύστημα που τις γεννά και απέναντι σε αυτό αντιστεκόμαστε συλλογικά.

Το παραμύθι των μεμονωμένων περιστατικών και της ατομικής ευθύνης αποσκοπεί στην απομόνωση των ανθρώπων και στην αναζήτηση «ατομικών» λύσεων. Δεν περιμένουμε κανένα παρακλάδι του σαθρού συστήματος να αποδώσει δικαιοσύνη. Και γνωρίζουμε ότι η οργή, πολλές φορές, συνοδεύεται από ματαίωση και κούραση. Όμως, μόνο όταν στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο, όταν κατεβαίνουμε στον δρόμο και ενοχλούμε με τις φωνές μας, όταν κάνουμε δράσεις που χαλάνε το αφήγημα κράτους και νοικοκυραίων, μπορούμε να αρθρώσουμε τον δικό μας λόγο απέναντί τους.

Όσο αυτοί αναπαράγουν το μίσος και τον ατομικισμό, τόσο εμείς καλλιεργούμε την αλληλεγγύη, τη φροντίδα μεταξύ μας και την αυτοοργάνωση.

Κανένα σώμα δεν είναι ξένο. Καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη. Κανένας χώρος δεν ανήκει στην εξουσία.

***Ως ένδειξη αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης αναρτήσαμε πανό στήριξης καλέσματος στο Λόφο Στρέφη

Η ZACKIE ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ, ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΓΚΕΙ, ΤΡΑΝΣ, ΛΕΣΒΙΕΣ, ΙΕΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΑ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ


1 2 3 4 5 6

Οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία της Zackie και η βία της εξουσίας συνεχίζει να είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Κάθε φορά, μαζί με την καταστολή ακολουθεί σχεδόν η ίδια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης του θανάτου. Μιλάμε για "ατυχήματα", "μεμονωμένα περιστατικά", "επιχειρισιακές δράσεις", "ακινητοποιήσεις" και μια αλληλουχία "λαθών" μεν, δικαιολογήσιμων δε. Όπως είθισται, τα ΜΜΕ στην περιπτώση του Ζακ προσπάθησαν να δικαιολογήσουν ηθικά τους «ευυπόληπτους» δολοφόνους τοποθετώντας τους σε θέση άμυνας απέναντι στο «αποκλίνον και παραβατικό στοιχείο», καθώς παρουσίαζαν τον Ζακ ως «ληστή» και «πρεζάκι», έναντι του "αποδεκτού" ταξικού και φυλετικού προφίλ των δολοφόνων.

Η θανατοπολιτική του κράτους, μαζί με τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου, της πατριαρχίας, της εξουσίας σε όλες τις εκφάνσεις της, έρχεται να επιβάλει την απαξία της ανθρώπινης και μη ζωής. Από τον Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον Μια Χαριζούλ, τον Βασίλη Μάγγο, τον Κώστα Μανιουδάκη, το Νίκο Σαμπάνη τα αστυνομικά πογκρόμ εναντίον Ρομά, εώς την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, τα "ναυάγια" σε Πύλο και Γαύδο και τις γυναικοκτονίες. Πρόσφατο κεφάλαιο αυτής της ιστορίας, αποτέλεσε η δολοφονία του εικοσάχρονου Θοδωρή Ζαβραδινού Καραμπαμπά, από μπάτσους της ομάδας ΟΠΚΕ στο Άργος με συνολικά 21 πισώπλατες σφαίρες.

Για να μην προλάβει να τεθεί το ερώτημα γιατί ένας άνθρωπος χτυπήθηκε, πυροβολήθηκε, πνίγηκε στη θάλασσα, πρέπει να αποφασιστεί ποιο σώμα έχει ή δεν έχει δικαίωμα τελικά να ζήσει. Εκείνο που δεν σταμάτησε, δεν υπάκουσε, αντιστάθηκε, ήταν παράνομο, παραβατικό, προκλητικό κρίνεται ως το δεύτερο. Η αστυνομική εντολή ή/και η προστασία της ιδιοκτησίας αποκτά μεγαλύτερη αξία από την ζωή. Η ευθύνη απομακρύνεται από εκείνον που σημάδεψε αλλά επιστρέφει στον ίδιο τον νεκρό, το παρελθόν του, την κοινωνική του θέση, το φύλο, τη φυλή, την αναπηρία ή στην οικογένειά του. Κάθε μία ιεραρχείται ανάλογα με το πως παράγει και καταναλώνει και αν υπακούει στους θεσμούς και τα μέσα καταπίεσης.

Πριν δύο χρόνια καταδικάζονται οι δύο από τους δολοφόνους του Ζακ (Χορταριάς, Δημόπουλος) σε δεύτερο βαθμό, ενώ αθωώθηκαν οι μπάτσοι που συμμετείχαν. Μακριά από αφηγήματα περί νίκης και ήττας στις δικαστικές αίθουσες, η συνθήκη είναι πιο περίπλοκη. Το κράτος προωθεί ένα προφίλ ισότητας με θεσμικές μετατοπίσεις σε ζητήματα φύλου-σεξουαλικότητας [γυναίκες στο στρατό, ίσοι μισθοί (το κατά δύναμιν), panic buttons, ορατότητα στην έμφυλη βία, γάμος ομοφυλόφιλων]. Πίσω από όλα αυτά διαφαίνεται ότι ενώ το παλιό μοντέλο της έμφυλης πειθάρχησης συνεχίζει να κρατά καλά και να είναι χρήσιμο για το κράτος, ταυτόχρονα διαγράφονται πάνω από αυτό νέοι διαχωρισμοί. Σε αυτά τα μοντέλα που έρχονται να εξελίξουν τα παλιά δεν έχει τόσο σημασία τι είσαι, αρκεί να είσαι υπάκουο, εκμεταλλεύσιμο και εύπλαστο. Και όποτε υπαρχει ανάγκη θα σε πετάνε πάλι στην άκρη. Σαν μπόνους, το κράτος μπορεί να δείξει με το δάχτυλο τις "απολίτιστες" χώρες που δεν είναι "συμπεριληπτικές", και θα χρίσει τον εαυτό του σωτήρα για να δικαιολογήσει τα επόμενα: βόμβες και εξοπλισμοί, δολοφονίες στα σύνορα, push backs, κέντρα κράτησης. Σε μία πολεμική συγκυρία, το κάθε στρατόπεδο πρέπει να προετοιμάσει τους υπηκόους του να πεθάνουν στο όνομα της πατρίδας τους. Για να προστατευτεί το κέρδος, τα σύνορα, η ιδιοκτησία, χτίζεται ο εκάστοτε εσωτερικός ή εξωτερικός εχθρός. Για κάθε πολιτισμένο πρέπει να βρεθεί ο απολίτιστος, για κάθε έννομο ο παράνομος, για κάθε νορμάλ ο ανώμαλος.

Στο κοινωνικό πεδίο βλέπουμε διαρκώς την διάκριση των παραγωγικών διαδικασιών/ανθρώπων και των αντίστοιχων περισσευούμενων. Και οι δύο έχουν σημαντικούς ρόλους για την διατήρηση των διαχωρισμών. Οι δύο αυτοί πόλοι δεν είναι ποτέ σταθεροί, καθώς το καθένα μας μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε παραγωγική φάση σε έναν τομέα και εν δυνάμει να απειλείται με τον εξοβελισμό του στην κατηγορία της περιττής σε έναν άλλο. Συμπεριφορές όπως ο συνδικαλισμός και οι απεργίες, η παράβαση του κοκ, τα βαψίματα συνθημάτων στις σχολές, τα τρικάκια, η άσκοπη περιπλάνηση στην πόλη και η φασαρία στην πλατεία περνάνε όλο και περισσότερο στη σφαίρα του εγκληματικού και ντύνονται με λόγους περί ασφάλειας. Το κράτος και τα φερέφωνά του έπειτα ρίχνουν τον προβολέα στον υπόλοιπο πληθυσμό που πρέπει να πάρει θέση για να μην βρεθεί και αυτός στο εδώλιο. Έτσι, τμήμα του πληθυσμού διαχωρίζει τη θέση του από αυτόν που δημιούργησε την ένταση και τακτοποιείται σύμφωνα με τα αφηγήματα που παράγονται για αυτόν. Αυτό το κομμάτι του πλυθησμού που μπορεί να τη γλιτώσει και να οριστεί "καθαρό", μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξαναδοκιμαστεί, μέσα στο καπιταλιστικό μοντέλο των διαρκών κρίσεων. Ο λόγος περί τρομοκρατίας και ασφάλειας είναι ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία αυτού του διαχωρισμού. Άσχετα αν ένα γεγονός είναι αλήθεια ή αν η κοινή γνώμη δεν το είχε θεωρήσει ποτέ στο παρελθόν τρομακτικό, αυτό τοποθετείται στο κέντρο της συζήτησης και ανατίθεται στους εκάστοτε ειδικούς να αποφασίσουν. Όσο γελοία και αν φαίνεται η δίωξη τριών ατόμων για την υπόθεση της Marfin μετά από 16 χρόνια με μηδαμινά στοιχεία, άλλο τόσο πραγματική είναι η προφυλάκιση των τριών αυτών ατόμων.

Η θανατοπολιτική δεν περιορίζεται στον πυροβολισμό και τον ξυλοδαρμό, αλλά διατρέχει ολόκληρη την κοινωνική οργάνωση, από την άμεση αστυνομική και στρατιωτική βία έως τις πολιτικές και τους θεσμούς που αποφασίζουν ποιές ανάγκες θα αναγνωριστούν ως επείγουσες και ποιες ζωές θα εκτεθούν στην αρρώστια, τη φτώχεια, τη βία και τον θάνατο. Βρίσκεται στη δουλειά όπου τα μέτρα ασφαλείας θεωρούνται ανεπιθύμητο κόστος, στις βάρκες που βυθίζονται, στα ρατσιστικά πογκρόμ, στις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις, στη γη που καίγεται ή πλυμμηρίζει, στα ανθρώπινα και μη ζώα που αντιμετωπίζονται ως προϊόν, σε όσα πεθαίνουν σε κελιά, κλουβιά, σφαγεία. Απέναντι σε μία εξουσία που θέλει να μας στρέψει το ένα απέναντι στο άλλο, εμείς θέλουμε να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη. Δε θέλουμε να συνηθίσουμε τους νεκρούς, τις φυλακές, τους πολέμους και την εξαθλίωση. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τη αλληλοβοήθεια, υπερασπιζόμαστε τη ζωή τη δική μας αλλά και του διπλανού μας με αγώνες πολύμοροφους, με φροντίδα και με συγκρούσεις, στο δρόμο αλλά και στα σπίτια μας.

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ Η ZACKIE ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΙ ΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΦΥΛΑΚΗ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΑ ΖΟΥΝ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙΑ-ΚΕΛΙΑ

aqua tofana

https://aqua-tofana.espivblogs.net/2026/09/18…

πηγή : email που λάβαμε στις 18 Σεπτεμβρίου 23h


1 2 3 4 5 6

Είμαστε όλα όσα εχθρεύεται το κράτος - Στήριξη των πορειών για τις κρατικές δολοφονίες Καμράν και Ζάκι

Κείμενο στήριξης των πορειών για τις κρατικές δολοφονίες Καμράν και Ζάκι

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΘΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 ο Μοχάμεντ Καμράν δηλώνεται νεκρός στο διαβόητο κολαστήριο του Α.Τ Αγίου Παντελεήμονα, όντας για μια ολόκληρη εβδομάδα αγνοούμενος. Σε αυτή την εβδομάδα που η οικογένεια του προσπαθεί να τον εντοπίσει, ο Μοχάμεντ μεταφέρεται σε 5 διαφορετικά AT, δεν του επιτρέπεται η επικοινωνία με κανέναν, βασανίζεται και ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου.

Η δολοφονία του Καμράν δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό ρατσιστικών κίνητρων. Ο Μοχάμεντ ήταν 38 χρονών μετανάστης εργάτης πακιστανικής καταγωγής και δούλευε σαν διανομέας. Αυτός, όπως και χιλιάδες άνθρωποι που έχουν εξωθηθεί στην μετανάστευση, βίωνε καθημερινά τον ρατσισμό του Ελληνικού κράτους και της κοινωνίας, από τα μεροκάματα που παραπέμπουν σε καθεστώς δουλείας μέχρι τους εκβιασμούς για την χορήγηση εγγράφων, από τις φυλακίσεις/ξυλοδαρμούς και τα push-backs ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις δολοφονίες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα. Μια βδομάδα μετά, η Ελληνική Αστυνομία δολοφονεί στο ΑΤ Ομόνοιας και τον 29χρονο Μία Χαριζούλ από το Μπαγκλαντές.

Η μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση στον ελλαδικό χώρο, υπό την αποσιώπηση των γεγονότων από τα ΜΜΕ αλλά και υπό την κάλυψη του κράτους, έχει την πλήρη άδεια να εκβιάζει, να βασανίζει, να βιάζει και να σκοτώνει.

Όταν το κράτος δεν δολοφονεί άμεσα, δηλαδή δια μέσου του ένοπλου στρατού της, δολοφονεί έμμεσα, δια μέσου όλων των τιμητών των «ιερών» και των «όσιων» της κοινωνίας τους.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 στον πεζόδρομο της Γλάδστωνος δολοφονείται η Ζάκι. Λιντσαρίστηκε, χτυπήθηκε βίαια και δολοφονήθηκε από αφεντικά και μπάτσους και ύστερα ήρθε η σειρά των ΜΜΕ να κάνουν την δουλειά τους. Το κράτος απαξιώνει τα θύματα που δολοφονεί, παρουσιάζοντας τα, με εργαλείο τα ΜΜΕ, στην κοινωνία ως κακούργους/παράνομους/σεσημασμένους. Τα ΜΜΕ, ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, επιτελούν τον ρόλο τους άψογα: δεν μεταδίδουν απλώς τα γεγονότα, τα οργανώνουν. Κατασκευάζουν τους «αθώους» και τους «ένοχους» νεκρούς. Αυτός είναι ο πραγματικός ρατσισμός του κράτους και των Μέσων: Η ιεράρχηση της ζωής και του θανάτου. Η πένθιμη επιλεκτικότητα της εξουσίας. Η πραγματικότητα όμως είναι μια. Δεν είναι «νοικοκύρηδες», είναι δολοφόνοι, ρατσιστές, φασίστες, σεξιστές, μισογύνηδες, άπληστοι, θολωμένοι από λεφτά και εξουσία και η δολοφονία της Ζάκι είναι η απόδειξη ότι ο μέσος μικροαστός, δεν θα διστάσει να λιντσάρει μέχρι θανάτου, κάποιον που θα τον αντιληφθεί ως απειλή απέναντι σε όλα αυτά τα «ιερά» και προπάντων απέναντι στην ιδιοκτησία του.

Οι Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος, Ζάκι, Μάγγος, Mανιουδάκης, Καμράν, Χαριζούλ και Θοδωρής είναι οι πιο πρόσφατες υποθέσεις που προστέθηκαν στην λίστα των δολοφονιών από μπάτσους ενώ δεν μπορούμε να υπολογίσουμε και τις υποθέσεις αυτές που δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ ή επικράτησε το αφήγημα των μπάτσων για «παθολογικά αίτια», «αυτοκτονίες» «ατυχήματα κατά την προσπάθεια αποδράσεων»…

Όπως και στην περίπτωση της δολοφονίας του Κώστα Μανιουδάκη από τους μπάτσους των ΤΑΕ Σούδας Λιανιδάκη, Τσιχλάκη, Μόσχου, Γεωργιάδη, έτσι και σε αυτές τις δολοφονίες, ποντάρουν στην λήθη.

Εμείς απ' την άλλη παλεύουμε για την μνήμη την οποία την αντιλαμβανόμαστε ως πράξη αντίστασης. Χρειάζεται να αρθρώσουμε λόγο, να πάρουμε θέση, να υπερασπιστούμε την ζωή, να παλέψουμε για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

Μέχρι να δικαιωθεί και ο τελευταίος νεκρός.

Δεν είναι ατυχήματα. Δεν είναι λάθη. Είναι κρατικές δολοφονίες.

Και θα μας βρίσκουν μπροστά τους κάθε φορά.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΘΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΑΣ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ:

ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 20/09 ΣΤΙΣ 18:30 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΚΑΜΡΑΝ

ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 21/09 ΣΤΙΣ 18:30 ΣΤΗΝ ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΑΚΙ

Ανοιχτή συνέλευση για την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη (Αθήνα)

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1642517/


1 2 3 4 5 6

8 χρόνια από την δολοφονία του/της Ζακ Κωστόπουλου/Ζackie-Oh!

ΔΕΝ ΞΕΧΑΝΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Απέναντι στο σύστημα των διακρίσεων, της εκμετάλλευσης, του κοινωνικού κανιβαλισμού και της έμφυλης βίας

Για ένα κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Πορεία: ΔΕΥΤΕΡΑ 21/9, 18.30, ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας


1 2 3 4 5 6

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 8 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ZACKIE-OH!

"Οι πολιτικοί μας χτυπάνε την πλάτη προεκλογικά και μετά ψηφίζουν μέτρα που μας εξαθλιώνουν. Μας ζητάνε υπομονή, λες και η ζωή μας έχει χρόνο για χάσιμο. Δεν χρωστάμε καμία υπομονή σε κανέναν. Ο αγώνας για αξιοπρέπεια δεν παίρνει αναβολή, γίνεται τώρα, κάθε μέρα, σε κάθε γειτονιά."

Ζ.Κ

Έχουν περάσει 8 χρόνια όπου ο αγωνιστής για τα δικαιώματα της LGBTQI+ κοινότητας Ζακ Κωστόπουλος, δολοφονήθηκε άγρια μπροστά στα μάτια ενός παγωμένου απαθές πλήθους. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 μέρα-μεσημέρι η Ζάκι κυνηγήθηκε, εγκλωβίστηκε και έπειτα χτυπήθηκε μέχρι θανάτου στον πεζόδρομο της οδού Γλάδστωνος από χέρια φασιστών νοικοκυραίων και από τα αιματοβαμμένα χέρια αστυνομικών που, "απλά έκαναν την δουλειά τους". Εκείνοι οι αστυνομικοί οι οποίοι αθωώθηκαν μέσα στις δικαστικές αίθουσες, ενώ οι ιδιοκτήτες του καταστήματος που τον ξυλοκόπησαν, καταδικάστηκαν με ελαφρυντικές ποινές των 5 και 6 ετών. Δεν ήταν ένα τυχαίο συμβάν, ούτε μία κακιά στιγμή. Ήταν ένα ακόμη αποτέλεσμα του ολοκληρωτικού καθεστώτος που ρημάζει κάθε πτυχή της ζωής στον βωμό του κέρδους.

Στις 21 Σεπτεμβρίου ξημέρωσε μια "κανονική" μέρα, όπως και τις προηγούμενες. Τα χέρια γεμάτα και οπλισμένα με ομοφοβία, ρατσισμό και μίσος για κάθε τι διαφορετικό που δεν αρμόζει στα πρότυπα μιας κανονικότητας, ήταν πάλι εκεί για να ξεφτιλίσουν, να χτυπήσουν, και στην τελική να σκοτώσουν ό,τι ποτέ τους δεν κατάλαβαν- δεν ήθελαν, ό,τι ποτέ τους δεν "συνήθισαν", οτιδήποτε όσο μεγάλωναν έμαθαν να αποφεύγουν και να λιντσάρουν και να μισούν.

Στο πρόσωπο του Ζακ αντίκρισαν την απειλή της κοινωνίας, μια ανωμαλία που πρέπει να αφανιστεί, εκείνον τον ξένο που καταπατά ιδιοκτησίες, μια "αδερφή" που απλά δεν αξίζει να ζει. Οι υπόλοιπες/οι όμως ξέρουν την αλήθεια, και είμαστε πολλοί, πολλοί περισσότεροι. Και όσο περνά ο καιρός ο δρόμος αυτός θα μεγαλώνει και περισσότεροι ακόμη θα βαδίζουμε μαζί. Η μνήμη των αγώνων δεν διαβρώνεται, δεν σβήνει και πρωτίστως δεν σκοτώνεται. Αντέχει απέναντι σε κάθε κατεστημένο, σε όποια εξουσία, στους πιο άγριους καιρούς, μέσα στον χρόνο και φωτίζει τις αντιστάσεις μας. Η Ζάκι υπήρξε πάντα στους ταξικούς, κοινωνικούς και αντιφασιστικούς αγώνες γεμάτη επιμονή, γεμάτη πείσμα, και πολύ θυμό απέναντι στο σύστημα που καταπνίγει τις ελευθερίες, εξαθλιώνει, εγκλωβίζει και καταπιέζει.

Αγωνίστηκε και αφοσιώθηκε με ευθύνη και δέσμευση για όλες/όλους και όλα εκείνα που ονειρεύτηκαν και συνεχίζουν να ονειρεύονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο."Ή θα είμαστε όλοι ελεύθεροι ή δεν θα είναι κανένας."

Η Ζάκι δεν έφυγε ποτέ. Η Ζάκι σήμερα και όπως κάθε φορά θα είναι ξανά στους δρόμους μαζί μας, σε κάθε σύνθημα που θα φωνάζουμε, σε κάθε βήμα μας, σε κάθε υψωμένη γροθιά.

Έχει γράψει:

"...Κάθε δικαίωμα που απολαμβάνουμε σήμερα κερδήθηκε με ανυπακοή, με ρήξη, με ανθρώπους που αρνήθηκαν να υπακούσουν σε άδικες εντολές. Η ιστορία γράφεται από τους ανυπότακτους, όχι από τους νομοταγείς."

Η ΖΑΚΙ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΛΗΣΤΕΙΑΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Mail: sykaexpro_squaext@riseupex.net

Site: https://saveprosfygika.gr/

Instagram: @sykapro_

Twitter: @Prosfygika