kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Flash day οικονομικής ενίσχυσης της φροντίδας συντρόφου/ Tattoos- Piercing- BAR

Flash tattoos & Piercing 12:00- 21:00//All day Bar & Dj sets 19:00- 00:00

*****Τα σχέδια των tattoos θα ανέβουν εδω/ tattoo designs: stillinmovement.espivblogs.net

Το πάρκο και ο χώρος της κατάληψης είναι προσβάσιμα με αμαξίδιο. Οι τουαλέτες βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο αλλά όχι ειδικά διαμορφωμένες.

Οικονομική Ενίσχυση για το φίλο και σύντροφό μας Ν. που ζει με ALS

Η ALS (νόσος του κινητικού νευρώνα) είναι μια νευροεκφυλιστική πάθηση που καταστρέφει τα νευρικά κύτταρα τα οποία ελέγχουν τους μύες και για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία μέχρι τώρα που διαβάζετε αυτό το κείμενο. Ο φίλος μας ζει τώρα πλέον 6 χρόνια με αυτή την ασθένεια και η φροντίδα που απαιτείται είναι καθημερινή, 24ωρη και σε μεγάλο βαθμό εξειδικευμένη. Η φροντίδα αυτή γίνεται συλλογικά από έναν κύκλο φίλων και συντροφιών του Ν. Τον τελευταίο καιρό, λόγω των αυξημένων αναγκών αλλά και του πετσοκομμένου χρόνου στον εντατικοποιημένο ρυθμό ζωής που μας επιβάλλεται, έγινε απαραίτητο κάποιες από τις βάρδιες του 24ωρου να καλύπτονται από άτομα επί πληρωμή. Αυτό σημαίνει πως, πέρα από τα ελάχιστα χρήματα που δίνει το κράτος σε άτομα που ζουν με ALS, χρειάζεται ένας οικονομικός πόρος που δεν γίνεται να καλυφθεί από το συντρόφι μας και από εμάς μόνο. Εκτός από το κόστος της καθημερινής 24ωρης φροντίδας, υπάρχουν τα καθιερωμένα έξοδα διαβίωσης καθώς και άλλα ιατρικά έξοδα. Μας προκύπτει λοιπόν η ανάγκη να μοιραστούμε με φίλους, συντρόφια και γνωστές πως δημιουργούμε ένα ταμείο αλληλοβοήθειας διοργανώνοντας εκδηλώσεις, στηρίζοντας το φιλενάδι και συντρόφι μας πάντα και για πάντα ηθικά, πολιτικά, συναισθηματικά και υλικά!

(Αυτό)Φροντίδα εν μέσω καπιταλισμού και πατριαρχίας

Ο λόγος περί φροντίδας και αυτό-φροντίδας ανθίζει γύρω μας σε πολλαπλά επίπεδα με διαφορετικές αλλά και αντιμαχόμενες εννοιολογήσεις. Η αυξανόμενα ιδιωτικοποιούμενη ιατρική περίθαλψη (αυστηρά διαστρωματωμένη με κριτήρια ταξικά, φυλετικά, έμφυλα κλπ.) αλλά και μια ευρυνόμενη βιομηχανία ευεξίας σώματος και πνεύματος, αποτελούν διαφορετικές πτυχές της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για τη φροντίδα. Σε αυτό το πλαίσιο, η υποβάθμιση των δημόσιων συστημάτων υγείας και η έλλειψη οικονομικά προσβάσιμης και επαρκούς φροντίδας συντελείται ταυτόχρονα με την υπερεπένδυση σε καταναλωτικές πρακτικές αυτο-φροντίδας που διατείνονται ότι μπορούν να αντισταθμίσουν τις συνέπειες του εξοντωτικού τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούμε το σώμα μας όπως άλλωστε και όποιο πόρο έχουμε στη διάθεση μας.

Το αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη της φροντίδας ως εμπόρευμα πολυτελείας, αποτελεί η φροντίδα είτε ως πλήρως υποτιμημένη εργασία είτε ως εκβιασμός στο πλαίσιο των αναντίρρητων επιταγών της ετεροκανονικής πυρηνικής οικογένειας. Σε αυτές τις εννοιολογήσεις η λέξη φροντίδα γίνεται αγκάθι στη γλώσσα καθώς μέσα της αντηχούν οι παρακαταθήκες του ταξικού αποκλεισμού, της ρατσιστικής εκμετάλλευσης, του έμφυλου καταναγκασμού. Αυτές οι εκδοχές της φροντίδας μοιάζουν να αποτελούν μοίρα αναπόδραστη για όσα ενοικούν συγκεκριμένες κοινωνικές θέσεις με όρους φύλου, τάξης και εντοπιότητας. Γι αυτό ακριβώς, και λόγω θεσιακότητας, η επαναδιεκδίκηση και ανασημασιοδότηση της φροντίδας με όρους πολιτικούς ήρθε ιστορικά μέσα από φεμινιστικές κριτικές, μαύρα και αναπηρικά κινήματα, κοινότητες μεταναστριών, LGBT ακτιβισμό, οργανώσεις για τον HIV και πιο πρόσφατα από κουήρ πολιτικές και διεκδικήσεις.

Αυτή η αναπλαισίωση, εμπλουτισμένη από όλες τις παραπάνω κριτικές φωνές και ιδίως από τις συναρμογές τους, τόλμησε να οραματιστεί τη φροντίδα ως ένα πλέγμα ριζοσπαστικών πρακτικών συλλογικής ζωής, μία μορφή αντίστασης στον ατομικισμό και τον τρόμο της επισφάλειας αλλά και έναν τρόπο πολιτικοποίησης της ενσώματης εμπειρίας και του μοιράσματός της με φίλα και συντρόφια. Αποτελεί δηλαδή, πέρα από μια προσθήκη σε μια λίστα πολιτικών προταγμάτων, μια πρόταση για το πώς θα μπορούσαμε να σκύψουμε πάνω από τις ίδιες μας τις ανάγκες όχι με έναν τρόπο που συνομιλεί με τη φιλανθρωπία ή με την καταναλωτική κουλτούρα ευεξίας, αλλά με μια προσέγγιση που μας δένει το ένα με το άλλο με όρους κατανόησης, ευαλωτότητας, ενδυνάμωσης και αλληλοστήριξης.

Συλλογική φροντίδα στην πράξη

Η οργάνωση από κοινού με τον Ν, της φροντίδας του σε 24ωρη βάση - χωρίς το αυτονόητο της συμβίωσης και διαχείρισης από πυρηνική οικογένεια- δημιούργησε οργανικά όχι μόνο ένα δίκτυο ανθρώπων αλλά και μια σειρά από καινούργιες γνώσεις και πρακτικές. Άλλες από αυτές πιο τεχνικές και λεπτομερείς και άλλες πιο δομικές και για το πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Σημαντικότερη από αυτές είναι η διατήρηση του κεντρικού λόγου του Ν για τα όσα τον αφορούν. Δυστυχώς είναι συνήθης πρακτική, τα άτομα που έχουν μειωμένη αυτονομία σε οποιοδήποτε βαθμό, να βρίσκονται προ τετελεσμένου όσον αφορά τα επιμέρους της φροντίδας και άρα της καθημερινότητάς τους. Κύριος γνώμονας για την επιλογή φροντιστών (με τους οποίους να νιώθει το άτομο άνετα αλλά και ευχάριστα),τη διαχείριση των σωματικών λειτουργιών αλλά και τη διαμόρφωση του άμεσου περιβάλλοντός, δεν μπορεί παρά να είναι η επιθυμία των ίδιων των ατόμων. Αντίθετα, η απώλεια ελέγχου, η έλλειψη ερεθισμάτων και κοινωνικοποίησης αλλά και ο εγκλωβισμός με την πυρηνική οικογένεια, μπορούν να γίνουν πνιγηρά και να απομονώσουν όσα ζουν με αναπηρία.

Στην πραγματικότητα, για κάποια από εμάς αυτές είναι σκέψεις που προέκυψαν μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία η οποία έτσι κι αλλιώς μας μαθαίνει πολλά. Μας μαθαίνει να σκεφτόμαστε αλλιώς για τα όρια του σώματος και της επικοινωνίας, για την κοινωνικοποίηση, για το νευρικό σύστημα, για το χιούμορ, τα σωληνάκια, τη συναίνεση, τα φάρμακα, το άγγιγμα, τα ζόρια, την τεχνολογία, το σεξ, το χρόνο αλλά και για το μαζί. Όχι με όρους μονάχα συντροφικούς και φιλικούς και ερωτικούς αλλά για το μαζί με όρους σωματικούς. Με όρους που πραγματώνονται λιγότερο στα, ενίοτε ρομαντικοποιημένα, φαντασιακά μας για τη φροντίδα και περισσότερο στην απτή πραγματικότητα των πλέον σημαντικών στιγμών που ένα συντρόφι σού εμπιστεύεται το σώμα του. Εκεί δηλαδή που η ενσυναίσθηση, η υπομονή, η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός είναι αναγκαία και από τις δυο πλευρές.

Αναπηρία εντός (ή εκτός) κινηματικών χώρων

Όπως έχουν επισημάνει τα αναπηρικά κινήματα καθώς και άλλες ριζοσπαστικές κριτικές, η διαχείριση της αναπηρίας από τους κρατικούς μηχανισμούς έχει ακολουθήσει τις προσταγές μιας εξουσιαστικής αντίληψης περί (μη) κανονικού η οποία προϋποθέτει την ανάδειξη του μέσα από διαδικασίες αποκειμενοποίησης όλων όσων δεν περιλαμβάνονται στο κανονιστικό αυτό φαντασιακό. Η αναπηρία, η (ψυχική) ασθένεια, η νευροδιαφορετικότητα κλπ. ορίστηκαν και περιχαρακώθηκαν ακριβώς σε αυτή τη βάση, επιτρέποντας (ή μάλλον επιτάσσοντας) την αντιμετώπιση τους ως ένα πρόβλημα που χρήζει εξάλειψης με κάθε δυνατό μέσο. Η μη πειθάρχηση στα κανονιστικά πρότυπα αρτιμέλειας, (ψυχικής) υγείας και παραγωγικότητας ιστορικά δικαιολόγησε τη συστηματική κακοποίηση, απομόνωση ή και εξόντωση αναλόγως με την εποχή και το καθεστώς.

Η αναπηρία (όπως και η ψυχική ασθένεια και άλλες θεωρούμενες αποκλίσεις) διαχωρίστηκε πάση θυσία από το ευρύ κοινωνικό σύνολο και τα ανάπηρα άτομα κυριολεκτικά αποκρύφτηκαν είτε μέσα σε ιδρύματα (νοσοκομεία, ψυχιατρεία, φυλακές και άσυλα παντός είδους) είτε μέσα στους τέσσερις τοίχους της πυρηνικής οικογένειας. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν διεκδικηθεί σθεναρά η ορατότητα, η προσβασιμότητα και η γενικότερη μετατόπιση στην κοινωνική αντίληψη περί αναπηρίας. Παρόλα αυτά οι χώροι εργασίας, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και ο δημόσιος χώρος γενικότερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη προσπελάσιμα για άτομα με κινητικές ή/και άλλες αναπηρίες.

Και αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν αναντίρρητα για οποιαδήποτε κριτική θέση σε σχέση με τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς πειθάρχησης, μέσα από τη διαδικασία συνδιαμόρφωσης της φροντίδας με τον Ν, συνειδητοποιήσαμε εμπειρικά τη δική μας έλλειψη ως πολιτικά υποκείμενα και γενικότερα ως κομμάτια κινημάτων και υποκουλτούρων, στο ζήτημα της αναπηρίας. Διαπιστώσαμε, ότι και οι χώροι στους οποίους κινούμαστε με τη σειρά τους, δεν έχουν (με λιγοστές εξαιρέσεις) συμπεριλάβει την αναπηρία ούτε σε επίπεδο λόγου και πολιτικών προταγμάτων αλλά ούτε σε πρακτικό επίπεδο, αυτό δηλαδή της προσβασιμότητάς τους. Μέσα από τους περιορισμούς των ίδιων μας των χώρων, αντιληφθήκαμε αυτό που τα αναπηρικά κινήματα καταδεικνύουν με σθένος χρόνια τώρα, ότι δηλαδή δεν είναι η σωματική βλάβη που εξ ορισμού απομονώνει τα ανάπηρα άτομα αλλά ο κόσμος που φτιάχνουμε στα μέτρα μιας κανονιστικής αρτιμέλειας χωρίς κανένα περιθώριο για τις διαφορετικές μας σωματικότητες.

Εδώ βρίσκουμε και την δική μας συλλογική ευθύνη απέναντι στα εν δυνάμει συντρόφια που ποτέ δεν γνωρίσαμε γιατί δεν φτιάξαμε κοινότητες και χώρους που να τα χωράνε. Αλλά και απέναντι στα ανάπηρα συντρόφια με τα οποία συνυπάρχουμε στα κινήματα και στα οποία έχουμε μετακυλήσει την αποκλειστική ευθύνη να αυτοσχεδιάσουν τρόπους να κινούνται μέσα στα αφιλόξενα ή δύσκολα περιβάλλοντα που συλλογικά φτιάχνουμε. Κι αν είναι δύσκολο (ειδικά μέσα στις ασφυκτικές πόλεις και τις υποτιμημένες συνθήκες ζωής) να βρεθούν οι γνώσεις και οι πόροι για να είναι όλοι οι χώροι και οι λόγοι προσβάσιμοι για όλα, ας θυμηθούμε με πόσο κόπο, δημιουργικότητα και λιγοστά εφόδια έχουμε χτίσει/επισκευάσει/συντηρήσει στέκια και καταλήψεις και συναυλιάδικα και σπίτια. Και ας αντιληφθούμε την προσβασιμότητα ως μία κατεύθυνση, μία ανοιχτότητα, μία χειρονομία που - ακόμα κι αν δεν μπορεί να ολοκληρωθεί πάντα- πρέπει να την αποτολμάμε με επιμονή, συντροφικότητα και φαντασία.

Στη δυστοπική εποχή που μας θέλει μόνα με την ατομική μας ευθύνη μόνο αγκαλιά, αδύναμα και εξαρτώμενα κυρίως από τις παραδοσιακές σχέσεις οικογένειας, συλλογικά όπως κάνουμε τώρα 6 χρόνια, θα προσπαθήσουμε για το αντίθετο!

κύκλος φροντίδας φίλων και συντροφιών του Ν

stillinmovement.espivblogs.net

Solidarity Tattoo Flash Day//Piercing//Bar 14/11 For the care needs of our friend and comrade N., who is in their seventh year living with ALS.

-Tatoo and piercing until 21:00. -The bar is going to be open until 00:00.

-The park and the space of the squat are wheelchair accessible. The toilets are located on the same level, but they are not specially adapted.

14/11 from 12:00 to 00:00. - Tattoo and piercing until 21:00. - Bar until 00:00.

Squat of Analipsi Park of Analipsi, Vironas 214 (bus stop 9η formionos /ΦΟΡΜΙΩΝΟΣ) 11(24hours ), 203, 209, 211(bus stop Agora/ Αγορά 10' walk. )

Solidarity is our weapon, leave no one alone!

πηγή : email που λάβαμε στις 5 Οκτωβρίου 13h