kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Προβολή ταινίας: Ζ

Αυτό το Σάββατο 14/11 η κινηματογραφική ομάδα της Κατάληψης Ελαία προβάλλει το Ζ

Λίγα λόγια από την ομάδα για την ταινία:

Θεσσαλονίκη, Μάης του 1963. Ένας άνθρωπος βγαίνει από μια αντιπολεμική συγκέντρωση και ένα τρίκυκλο τον χτυπάει θανάσιμα, μπροστά σε χωροφύλακες που κοιτάνε αλλού. Το Ζ (1969) ξεκινά από τη δολοφονία του Λαμπράκη, αλλά αυτό που ξεγυμνώνει είναι ο ίδιος ο μηχανισμός. Μπάτσοι, στρατηγοί, υπουργοί, δικαστές, δημοσιογράφοι και πληρωμένοι τραμπούκοι δουλεύουν ως ένα σώμα. Το «παρακράτος» δεν είναι παρέκκλιση από το κράτος. Είναι το κράτος όταν βγάζει τη μάσκα του. Η ταινία γυρίστηκε στην Αλγερία, απαγορεύτηκε από τη χούντα, και στους τίτλους του τέλους απαριθμεί τι άλλο απαγορεύτηκε. Κάθε εξουσία φοβάται ακριβώς αυτό: τα σώματα, τις επιθυμίες και τις λέξεις που δεν ελέγχει. Χωρίς ίσως να το θέλει, η ταινία δείχνει και κάτι ακόμα. Ο έντιμος ανακριτής φτάνει ως την κορυφή, η «δικαιοσύνη» λειτουργεί, και το αποτέλεσμα είναι γελοίες ποινές, νεκροί μάρτυρες και τανκς στους δρόμους. Ο πραγματικός ανακριτής κατέληξε άλλωστε Πρόεδρος της Δημοκρατίας: το σύστημα όχι μόνο αντέχει τους «καθαρούς» του, αλλά τους στεφανώνει κιόλας. Δεν περιμένουμε λοιπόν τίποτα από τίμιους δικαστές και σωστούς θεσμούς. Λίγες μέρες πριν τη 17 Νοέμβρη, την ώρα που υπουργοί και κόμματα ετοιμάζουν τα στεφάνια τους και τα ΜΑΤ ζώνουν το κέντρο των αστικών κέντρων, θυμόμαστε ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι εθνική επέτειος. Ήταν εξέγερση ενάντια σε κάθε στολή, και η Μεταπολίτευση την έκανε μάρμαρο και τελετή. Ο μηχανισμός του '63 δεν έφυγε ποτέ, απλώς άλλαξε κοστούμι. Τον είδαμε στη σφαίρα του Κορκονέα το Δεκέμβρη του 2008, στα μαχαίρια των ναζί που η αστυνομία άφηνε ανενόχλητους, στις κλωτσιές των καταστηματαρχών πάνω στον Ζακ, στα σύνορα που πνίγουν, στο μπάζωμα των Τεμπών...