Σάββατο 23 Ιουνίου 2018 στις 19.00

3 καλέσματα : 1 2 3

Μοτοπορεία ενάντια στον πόλεμο στη Συρία

Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση-ενημέρωση για τα πρακτικά της μοτοπορείας (23/6 19:00) την Πέμπτη 14 Ιουνίου 19:00 στο Γκίνη

Ακολουθεί το κείμενο-κάλεσμα της αφίσας:

Την τελευταία επταετία μια πλειάδα κρατών έχει αναμειχθεί άμεσα ή έμμεσα στον πόλεμο που διεξάγεται στο συριακό έδαφος. Κράτη τα οποία έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις από τα κάτω κοινωνικές δυναμικές που ξέσπασαν το 2011(«αραβική άνοιξη») προς ίδιον όφελος, εκφυλίζοντας τις προοπτικές που αναδύθηκαν σε έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου έχουν λάβει χώρα μία σειρά από συγκρούσεις που ξεπερνάνε το απλοϊκό δίπολο καθεστωτικών-αντικαθεστωτικών. Η ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους, η στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας, ο εσωτερικός εμφύλιος στο στρατόπεδο των αντικαθετωτικών (σύγκρουση ομάδων που εκφράζουν τα αντιμαχόμενα συμφέροντα Κατάρ, Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας), η πολεμική εμπλοκή των Άσαντ, Η.Π.Α., Γαλλίας, Αγγλίας, Ρωσίας, Χεσμπολάχ, Ιράν υπό το μανδύα της αντιτρομοκρατικής ρητορείας είναι κάποιες από τις πτυχές των ενδοεξουσιαστικών συγκρούσεων και παιχνιδιών που εξελίσσονται στη Συρία γεννώντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια εκτοπισμένους. Ο πόλεμος συνεχίζεται και στο ευρωπαϊκό έδαφος με το ελληνικό κράτος, μέλος εξουσιαστικών και υπερκρατικών μηχανισμών (βλ.ΝΑΤΟ), να λειτουργεί ως δεσμοφύλακας και διαχειριστής των μεταναστευτικών ροών.

Ως αναρχικές/οί δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε σε μια ψυχροπολεμική ανάλυση πατροπαράδοτου αντιαμερικανισμού, μιας στείρας αντιιμπεριαλιστικής λογικής και μιας προσπάθειας επιλογής του «μικρότερου κακού» που αλληθωρίζει στα εγκλήματα του ρωσικού στρατοπέδου και του Άσαντ. Είμαστε με τούς εξεγερμένους και τις εξεγερμένες της περιοχής που προσπάθησαν να αποτινάξουν το δικτατορικό καθεστώς, που αυτοοργάνωσαν την ζωή τους υπό καθεστώς πολέμου και ενώ προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο με την άμυνα τους, εγκολπώθηκαν και ηγεμονεύτηκαν από πολεμικές μηχανές που εξυπηρετούν ξένα προς την επανάσταση συμφέροντα. Με αυτές κι αυτούς που πλήρωσαν και πληρώνουν βαριά το τίμημα να πάνε κόντρα στους δυνάστες τους, κόντρα στο σκοταδισμό του ISIS και άλλων φονταμενταλιστικών ομάδων, κόντρα στις δολοφονικές κρατικές μηχανές και τους καπιταλιστικούς κολοσσούς που λυμαίνονται την περιοχή.

Η αλληλεγγύη μας στα εκατομμύρια των εκτοπισμένων που βιώνουν τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτού του πολέμου, είναι η δημιουργία κοινών αγώνων, ξεπερνώντας διαχωρισμούς έθνους, κράτους, φύλου, θρησκείας και φυλής καθώς και η στοχοποίηση της συνθήκης που τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από αυτές τις σφαγές και διαιωνίζει την από κοινού μας καταπίεση και εκμετάλλευση: την κρατική-καπιταλιστική δόμηση της κοινωνίας.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ, ΚΡΑΤΗ, ΣΥΝΟΡΑ, ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Πρωτοβουλία αναρχικών συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στον πόλεμο στη Συρία και την ειρήνη των κυρίαρχων

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1588788/


1 2 3

Οι κυρίαρχοι τη γη ξαναμοιράζουν με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν.

Σε Ελλάδα, Τουρκία, Συρία ο εχθρός είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία.

Η Αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο σε κράτος, αφεντικά και τις φασιστικές εφεδρείες τους.

Μέσα σε ένα παγκόσμιο τοπίο το οποίο συνθέτουν ο πόλεμος, οι οικονομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις, η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών για τον παγκόσμιο έλεγχο και την ηγεμονία, η λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων κοινωνιών, γίνεται περισσότερο κατανοητό τώρα παρά ποτέ, ότι η εξαθλίωση, η πλήρης υποταγή και η εξόντωση μας αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την διαιώνιση του συστήματος. Το μοναδικό μέλλον που έχουν να μας προσφέρουν ο καπιταλισμός και κάθε κρατική μορφή οργάνωσης είναι η καταστροφή και ο θάνατος.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, γίνεται κατανοητό ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος δεν αποτελούν μια μεμονωμένη σύγκρουση, έχουν τον ίδιο παρανομαστή με τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία και αποτελούν την συμπύκνωση των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών για τον παγκόσμιο έλεγχο και την ηγεμονία. Στην Σύρια εμπλέκονται οι δύο μεγάλες δυνάμεις Η.Π.Α., με τη σύμμαχο τους Ε.Ε. (μέλος της οποίας είναι και το ελληνικό κράτος) και η Ρωσία, καθώς και περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, οι οποίες επιθυμούν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα από το διαφαινόμενο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Οι συγκρούσεις, οι συμμαχίες και οι συμφωνίες που συντελούνται με φόντο τον πόλεμο στη Συρία είναι τόσο ρευστές κάνοντας κατανοητό ότι τα κυρίαρχα στρατόπεδα δεν μπορούν ακόμα να οριοθετηθούν. Όμως η εμπλοκή όλων αυτών των φονικών πολεμικών μηχανών σε τόσο μικρή εδαφική έκταση δεν προμηνύει τίποτα καλό για τους από τα κάτω. Και αν οι Η.Π.Α. συνεχίζουν να διατηρούν την πρωτοκαθεδρία τόσο στο δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΝΑΤΟ-Ε.Ε.) όσο και παγκόσμια, τα τελευταία χρόνια φαίνεται να συντελούνται (για διάφορους λόγους) κραδασμοί στην παντοδυναμία τους, κάτι που έχει κάνει τον βασικό τους αντίπαλο τη Ρωσία να πιστεύει ότι οι συσχετισμοί δύναμης μπορούν να αλλάξουν προς όφελός της.

Παράλληλα, η αλλαγή των γεωπολιτικών συσχετισμών ισχύος καθορίζει τις κινήσεις και τις συμμαχίες μιας σειράς κρατών, λιγότερο ή περισσότερο ισχυρών, με στόχο περισσότερη εξουσία και πλούτο. Αυτό μας δείχνουν και τα όσα συμβαίνουν στην νοτιοανατολική Μεσόγειο με φόντο τις Α.Ο.Ζ. (Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες), όπου το ελληνικό κράτος έχει συνάψει συμφωνίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο μεταξύ άλλων και για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στα νότια της κυπριακής νήσου, ενώ ταυτόχρονα μέσω των συμμαχιών του επιδιώκει να ενισχύσει τη θέση του τόσο στην ευρύτερη περιοχή, όσο και απέναντι στο τουρκικό κράτος. Ταυτόχρονα ευελπιστεί να ενταθούν τα προβλήματα στο εσωτερικό της γείτονας χώρας και να προκύψουνε και άλλες τριβές στις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των Η.Π.Α. προκειμένου να το εκμεταλλευτεί για να βρεθεί σε καλύτερη θέση σε αυτήν την ανέκαθεν «ανταγωνιστική γειτνίαση». Σε αυτήν την κατεύθυνση το ελληνικό κράτος, ως μέλος του ΝΑΤΟ, παρέχει οτιδήποτε του ζητηθεί προκειμένου να ενισχυθούν οι υπάρχουσες αμερικανο-νατοϊκές στρατιωτικές βάσεις (Σούδα, Άραξος) και να εγκατασταθούν νέες, όπως στην πόλη της Λάρισας(ή στην Αλεξανδρούπολη) που από τον Μάιο του 2018 έχει μεταφερθεί μια μονάδα μη επανδρωμένων αεροσκαφών (τύπου «MQ-9 Reaper») των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων. Στην αντίπερα όχθη η Τουρκία ενισχύει την επιθετική της στάση αξιοποιώντας την στρατιωτική της μηχανή (την 2η μεγαλύτερη στο ΝΑΤΟ), ενώ ταυτόχρονα ακολουθώντας μια φαινομενικά αντιφατική εξωτερική πολιτική επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τα κενά, που προκύπτουν στην παγκόσμια σκακιέρα, από τους ανταγωνισμούς μεταξύ Ρωσίας και Η.Π.Α., συνάπτοντας συμμαχίες με την μια ή την άλλη υπερδύναμη. Ταυτόχρονα ακολουθεί την ίδια «αντιφατική» πολιτική και με την Ε.Ε., κινούμενη άλλοτε σε μια κατεύθυνση προσέγγισης και άλλοτε σύγκρουσης, προσπαθώντας να αναβαθμίσει τον ρόλο της στην παγκόσμια ιεραρχία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επανήλθε το μακεδονικό ζήτημα εξαιτίας της επιδιωκόμενης διεύρυνσης της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δύο υπερκρατικών μηχανισμών οικονομικής και στρατιωτικής επιβολής. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος των δύο αυτών μηχανισμών και η Μακεδονία επιδιώκει την ένταξή της. Μέσω της διαπραγμάτευσης, για το όνομα και τα δύο κράτη στοχεύουν να πετύχουν πιο ευνοϊκούς όρους και να ισχυροποιήσουν τη θέση τους το ένα απέναντι στο άλλο εντός της μελλοντικής τους συμμαχίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ταυτόχρονα καθοριστικές για την διαμόρφωση της κατάστασης και της επανεκκίνησης του «μακεδονικού ζητήματος» είναι οι επιδιώξεις τόσο του ελληνικού κεφαλαίου, για περαιτέρω επέκταση στην γείτονα χώρα, όσο και του ελληνικού κράτους για την προστασία και προώθηση των οικονομικών του συμφερόντων και την ηγεμονία στην ευρύτερη περιοχή. Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον ρόλο του τουρκικού κράτους, το οποίο επιχειρεί να προωθήσει τους δικούς του σχεδιασμούς τόσο στα Βαλκάνια όσο και στη Μέση Ανατολή. Δηλαδή το θέμα ξανάνοιξε για την εξυπηρέτηση των οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτικών συμφερόντων των κυρίαρχων. Για αυτό υποκινούνται οι εθνικισμοί και από τις δύο πλευρές των συνόρων και δημιουργείται πόλωση. Τη στιγμή, λοιπόν, που νομοθετούνται όλο και πιο αυταρχικοί νόμοι οι οποίοι εντείνουν συνεχώς την εξαθλίωση, τον έλεγχο, την εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς και οδηγούν όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια στην περιθωριοποίηση, το κράτος επιχειρεί να μας αποπροσανατολίσει, προσπαθώντας να συμφιλιώσει εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους κάτω από την φαντασιακή κοινότητα του έθνους και να μας πείσει ότι ο εχθρός είναι εθνικός και όχι ταξικός. Ο Σάμιουελ Τζόνσον είπε κάποτε: «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Εμείς λέμε σήμερα: «όσο πιο πολύ σου κλέβουν τη ζωή τόσο σε ταΐζουν με έθνος και φυλή». Το δίλημμα που πρέπει να τεθεί σε όλους και όλες είναι: ή θα είμαι με την εξουσία που μιλάει για πατριωτική ευθύνη και καλεί σε εθνική συνοχή ή θα είμαι με το αγωνιστικό και ανατρεπτικό κομμάτι της κοινωνίας. Γιατί ο εχθρός δεν είναι εθνικός, είναι ταξικός. Για αυτό ο δικός μας αγώνας είναι ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις φασιστικές εφεδρείες τους. Περνάει και μέσα από την αποδόμηση της πατριωτικής φενάκης, αλλά και την συνεχή διεκδίκηση του αστικού χώρου, όπου πρέπει να αμφισβητήσουμε με τον λόγο μας, να αναχαιτίσουμε με τις δράσεις μας και να απομονώσουμε τους κάθε λογής φασίστες. Με παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους χώρους συγχρωτισμού, στις πλατείες και στα καφενεία, σε κάθε σπιθαμή του δημόσιου χώρου. Ο δικός μας αγώνας είναι ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας. Ο δικός μας αγώνας είναι διεθνιστικός, ενάντια σε πατρίδες και σύνορα, ενάντια στον εθνικισμό και την μισαλλοδοξία.

Την στιγμή, λοιπόν, που ο καπιταλισμός κινείται συνεχώς προς ένα όλο και πιο ολοκληρωτικό μοντέλο τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο και ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός επελαύνει πάνω στις ζωές των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων, τη στιγμή που οι ισχυροί προετοιμάζονται, χτίζοντας τις συμμαχίες τους, για μια ακόμη παγκόσμια σύρραξη το μοναδικό δίλλημα για τους από τα κάτω αυτού του κόσμου είναι και πάλι το ίδιο… ελευθεριακός κομμουνισμός ή βαρβαρότητα.

Οι καταπιεζόμενοι δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα από τη συμμετοχή μας στους ενδοεξουσιαστικούς πολέμους που επιχειρούν να μας σύρουν, ούτε έχουμε να χωρίσουμε κάτι μεταξύ μας οι από τα κάτω. Αποτελεί ταξικό, πολιτικό και διεθνιστικό μας καθήκον να γίνουμε το ανάχωμα στους ντόπιους και ξένους εθνικισμούς και στο νέο κύμα εθνικιστικού παραληρήματος που ξερνάνε ΜΜΕ, εκκλησία, κόμματα με αφορμή το «μακεδονικό ζήτημα». Απέναντι στους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς των κρατών, που έχουν μετατρέψει τον πλανήτη και κυρίως την Μέση Ανατολή σε εμπόλεμη ζώνη, να προτάξουμε την αλληλεγγύη των λαών και να βροντοφωνάξουμε ότι δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους. Ο μοναδικός πόλεμος που έχει νόημα για εμάς και μπορεί να βάλει τέλος στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και σε όλους τους πολέμους είναι ο πόλεμος ενάντια σε κάθε εξουσία, για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου. Να αντιτάξουμε απέναντι στα κατακερματισμένα και ματωμένα Βαλκάνια των κρατών, μια βαλκανική χερσόνησο απαλλαγμένη από τις ουλές των συνόρων και των θρησκευτικών και εθνικιστικών διαχωρισμών, τα Βαλκάνια ως χώρο ελεύθερης μετακίνησης ντόπιων και μεταναστών, τα Βαλκάνια ως μια ενιαία κομμούνα, τα Βαλκάνια των από τα κάτω.

Διεθνιστικοί αγώνες ενάντια στους εθνικισμούς, τον φασισμό, την μισαλλοδοξία και τους πολέμους των κυρίαρχων, για την ανατροπή της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την κοινωνική επανάσταση, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ

Σάββατο 23 ΙΟΥΝΙΟΥ, 7μμ, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti

http://vogliamotutto.espivblogs.net/


1 2 3

Αντικρατική - αντιπολεμική μοτοπορεία

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ - ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 7ΜΜ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Ακολουθεί κείμενο της συνέλευσης

Η αλληλεγγύη μας στη Συριακή επανάσταση είναι η συνέχιση της επανάστασης στα δικά μας εδάφη

Το προηγούμενο διάστημα, στο έδαφος του συριακού κράτους, έλαβαν χώρα δύο επιχειρήσεις αιματηρής καταστολής, η μία από το ασαντικό καθεστώς εναντίον των εξεγερμένων της ανατολικής Γούτα και η δεύτερη από το Τούρκικο κράτος εναντίον του επαναστατημένου καντονιού της Αφρίν.

Παρά την εχθρότητα των πολιτοφυλακών του YPG που υπερασπίζονται την Αφρίν, με αυτές της Jaysh Al Islam και της Tahrir Al Sham, που υπερασπίζονται την Ανατολική Γούτα, διακρίνουμε πολλά κοινά στοιχεία στις δύο αυτές επιχειρήσεις.

Το προφανές είναι η αθρόα σφαγή αμάχων και στις δύο περιπτώσεις από τις πολεμικές μηχανές της Νατοϊκής Τουρκίας από τη μία και της συμμαχίας Συρίας-Ρωσίας-Ιράν από την άλλη.

Το πιο κομβικό κοινό σημείο όμως, είναι ότι πρόκειται για συμφωνημένες κρατικές επιχειρήσεις που στόχο έχουν την εκκαθάριση των δυνάμεων εκείνων που αντιτίθενται στο εκάστοτε καθεστώς. Δυνάμεων που συγκροτήθηκαν με το ξέσπασμα της Συριακής επανάστασης και στη συνέχεια εξωθήθηκαν σε συμμαχία με τα ίδια κράτη που είναι υπεύθυνα για το αιματοκύλισμα της Συρίας. Οι αντάρτες που μάχονται εναντίον του φασιστικού Συριακού καθεστώτος συμμάχησαν με το φασιστικό κράτος της Τουρκίας, (όπως και με τη σκοταδιστική Σαουδική Αραβία και Κατάρ), ενώ η πολιτοφυλακή του YPG συμμάχησε περιστασιακά με το φασιστικό Συριακό καθεστώς (όπως και με τους μεγαλύτερους δολοφόνους του πλανήτη, τις ΗΠΑ). Οι συμμαχίες αυτές επέτρεψαν την απονοηματοδότηση και ποδηγέτηση των επαναστατών και εν τέλει οδήγησαν σε μια έχθρα μεταξύ αυτών που ξεκίνησαν από κοινού μια επανάσταση ενάντια σε ένα αιμοσταγές ανελεύθερο καθεστώς και βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν ανείπωτες συνθήκες ακραίου πολέμου. Από την άλλη, οι κρατικές μηχανές που προσεταιρίστηκαν την κάθε πλευρά, κατέστησαν τους επαναστατημένους ελεγχόμενους, ακίνδυνους και χρήσιμους για την επίτευξη των στόχων τους. Και δυστυχώς η κατάληξη είναι η κάθε πλευρά να υιοθετεί την αντιτρομοκρατική εκστρατεία συνεχίζοντας την εφαρμογή του ιδεολογήματος του Μπους, προβάλλοντας δηλαδή τον τρομοκράτη στον αντίπαλο.

Τα ίδια κράτη, που οι ηγέτες τους συνάπτουν συμφωνίες για τεράστιες αγοραπωλησίες οπλικών συστημάτων, παίζουν μια παρτίδα πόκερ στην εμπόλεμη συριακή ζώνη χρησιμοποιώντας ως πιόνια τις προαναφερθείσες δυνάμεις. Καθώς τα "εχθρικά" μεταξύ τους κράτη Τουρκίας και Ρωσίας συνεννοούνται και ανταλλάσσουν στρατιωτικές πληροφορίες, έχουν ελάχιστες απώλειες στους τακτικούς τους στρατούς και χρησιμοποιούν ως αναλώσιμους τους Σύριους. Όπως πάντα, ο άμαχος πληθυσμός πληρώνει με ποτάμια αίματος το βρώμικο αυτό παιχνίδι.

Οι πολλές φάσεις του Συριακού εμφυλίου πολέμου μας κάνουν να αντλούμε συμπεράσματα, χρήσιμα για τις αναλύσεις μας, αλλά και τους ξεσηκωμούς του μέλλοντος στα "δικά μας" γεωγραφικά εδάφη. Στο συριακό έδαφος η επανάσταση και ο μετέπειτα εμφύλιος πόλεμος ανέδειξαν το σημείο στο οποίο μπορούμε να οδηγηθούμε αν δεν αυτοοργανώσουμε με συνέπεια την αυτοάμυνα μας και την αφήσουμε στα χέρια οποιασδήποτε ιεραρχικής/εξουσιαστικής οντότητας, είτε αυτή έχει θρησκευτικό, είτε κοσμικό υπόβαθρο. Οι Σύριοι παρότι αυτοοργάνωσαν με αξιοθαύμαστο τρόπο όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής τους, δεν έκαναν το ίδιο με την αυτοάμυνα τους με αποτέλεσμα ιεραρχικές ομάδες, καλύτερα εξοπλισμένες - είτε από κράτη, είτε από πλούσιους επιχειρηματίες - να εμφανιστούν και σιγά σιγά να απονοηματοδοτήσουν την ίδια την επανάσταση εξυπηρετώντας αλλότρια προς αυτή συμφέροντα (κυρίως κρατικά).

Κι εδώ έρχεται το δεύτερο βασικό συμπέρασμα. Παρά τις υπαρκτές συνεργασίες με κράτη (κυρίως στο επίπεδο του εξοπλισμού), είναι πάντα ζητούμενο οι εξεγερμένοι να μένουν πιστοί στις επαναστατικές αξίες και να μη γίνονται πιόνια στη σκακιέρα του εκάστοτε κρατικού μορφώματος. Τα κράτη ειδικά σε μια χώρα με τόσο σημαντική γεωπολιτική θέση (όπως η Συρία) έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις δυναμικές που ξέσπασαν το 2011 και μετά από 7 χρόνια έχουν μετατρέψει τη περιοχή σε ένα απέραντο σφαγείο και την επανάσταση σε ένα όνειρο που άφησε πίσω του εκατόμβες νεκρών και προσφύγων.

Στις 14 Απριλίου 2018 οι στρατιωτικές μηχανές της Γαλλίας, της Αγγλίας και των Η.Π.Α. προέβησαν σε βομβαρδισμούς εργαστηρίων και στρατιωτικών βάσεων του καθεστώτος. Είχε προηγηθεί επίθεση του Ισραήλ σε βάση Ιρανικών συμφερόντων μέσα στο συριακό έδαφος με 14 νεκρούς. Αφορμή για το συντονισμένο αυτό μπαράζ ήταν η (ανεπιβεβαίωτη προς το παρόν) επίθεση με χημικά του καθεστώτος Άσαντ στη Ντούμα, που είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική συνθηκολόγηση των ανταρτών και το πέρασμα της πόλης υπό τον έλεγχο Ρωσικής στρατονομίας.

Το καθεστώς Άσαντ είναι αλήθεια πως καθημερινά τα τελευταία 7 χρόνια προβαίνει σε εγκλήματα πολέμου και βάρβαρες επιθέσεις στο σωρό με τους συμμάχους του, Ρωσία/Ιράν να συνεπικουρούν στη γενοκτονία του λαού της Συρίας. Από την άλλη πλευρά οι (συνεννοημένοι) βομβαρδισμοί από κρατικές οντότητες, ιδιαίτερα από χώρες που λειτουργούν με τη λογική του παγκόσμιου χωροφύλακα και έχουν αιματοκυλίσει ουκ ολίγες φορές τον πλανήτη είναι κάτι το οποίο σαν αναρχικούς μας βρίσκει απέναντι. Αλλά και σύμφωνα με όσα αναφέραμε παραπάνω θεωρούμε πως και για τους ίδιους τους Σύριους οι όποιες κρατικές παρεμβάσεις έχουν ως στόχο να υπηρετήσουν τα συμφέροντα αυτών που τις πράττουν και σίγουρα όχι των από τα κάτω που καθημερινά δολοφονούνται από τις βόμβες του καθεστώτος και των συμμάχων του.

Με αφορμή τους παραπάνω βομβαρδισμούς ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς και ένα πολύ μικρό του αναρχικού χώρου έσπευσε να καταγγείλει τη "νέα" ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία επισημαίνοντας παράλληλα τον κίνδυνο για γενικευμένο πόλεμο στο συριακό έδαφος. Θεωρούμε τουλάχιστον αντιθετικό με τα ελευθεριακά προτάγματα να παίρνεις μέρος στη πολεμική προπαγάνδα και ουσιαστικά να ξαναγράφεις την ιστορία όπως σου επιτάσσει μια θολή, δήθεν αντιιμπεριαλιστική, ανάλυση για το Συριακό, με καταστροφικά αποτελέσματα όσον αφορά τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις και την αλληλεγγύη στους λαούς της περιοχής.

Στη πραγματικότητα στη Συρία σχεδόν από το ξέσπασμα των πρώτων διαδηλώσεων, τόσο σε διπλωματικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, είχαμε την παρέμβαση ισχυρών κρατών, αλλά και περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής. Συγκεκριμένα οι Η.Π.Α. (αλλά και η Γαλλία και η Αγγλία που συμμετέχουν στη συμμαχία ενάντια στο ISIS) από τον Σεπτέμβριο του 2014 έχουν προβεί σε 15.000 περίπου βομβαρδισμούς στο έδαφος της Συρίας, η συντριπτική τους πλειοψηφία στα εδάφη του ISIS σε υποστήριξη των Κούρδικων πολιτοφυλακών (YPG και YPJ), με τις περισσότερες έρευνες να αναφέρουν πως ο αριθμός νεκρών αμάχων υπολογίζεται από 3.600 έως 5.600. Την ίδια στιγμή η άλλη "υπερδύναμη" του πλανήτη, η Ρωσία, από τον Σεπτέμβριο του 2015 βομβαρδίζει συστηματικά τη Συρία στο πλευρό του καθεστώτος με εκτιμώμενο αριθμό νεκρών αμάχων από 6.000 έως 7.500.

Με άλλα λόγια δεν υπήρξε καμία "νέα" ιμπεριαλιστική επέμβαση, ούτε τώρα δια μαγείας προέκυψε κίνδυνος γενικευμένου πολέμου. Και τα 2 αυτά γεγονότα συμβαίνουν τόσα πολλά χρόνια που μας φαίνεται υποκριτικό να έρχονται στην επιφάνεια μετά από βομβαρδισμούς σε εγκαταστάσεις του καθεστώτος Άσαντ, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιες πολεμικές μηχανές σπέρνουν καθημερινά το θάνατο χωρίς τη παραμικρή αντίδραση.

Ας δούμε πιο προσεκτικά όμως την τελευταία φάση του Συριακού εμφυλίου, όσον αφορά τις επιχειρήσεις στην Αφρίν και τη Γούτα. Ενώ καθεστώς-Ρωσία-Ιράν επιχειρούν στο Ιντλίμπ και την ανατολική Γούτα εναντίον των ανταρτών, η Τουρκία ετοιμάζει την επιχείρηση στην Αφρίν. Ρώσοι και Τούρκοι αξιωματούχοι συναντώνται και χαράσσουν την επιχείρηση επί χάρτου. Στη συνέχεια ο Ρώσικος στρατός που παρείχε φαινομενική προστασία στην Αφρίν αποχωρεί και αφήνει το πεδίο ελεύθερο στο Τουρκικό κράτος και τους παρατρεχάμενους του FSA να επέμβουν. Οι ηγεσίες του FSA, αλλά κυρίως των ισλαμιστικών ομάδων (Ahrar Al Sham, Zinki κλπ), τη στιγμή που η επίθεση του καθεστώτος στο Ιντλίμπ εντείνεται, είτε αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τα μέτωπα με το καθεστώς, είτε δεν στέλνουν ενισχύσεις στα ήδη υπάρχοντα και τις στρέφουν ενάντια στις πολιτοφυλακές της Αφρίν, οι οποίες ανήκουν (όπως και το μεγαλύτερο μέρος της βάσης του FSA), στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Συρίας που ξεσηκώθηκαν το 2011 ενάντια στο ολοκληρωτικό καθεστώς Άσαντ. Το αποτέλεσμα ήταν η αλματώδης ταυτόχρονη προώθηση των δύο κρατικών πολεμικών μηχανών εναντίον των περιοχών που δεν ελέγχονταν μέχρι πρότινος από κρατικές οντότητες.

Μοιάζει θεωρία συνομωσίας αλλά είναι τόσο εξόφθαλμο που οι πολεμικοί αναλυτές μιλούν ξεδιάντροπα για τις τακτικές συμμαχίες και προδοσίες του Συριακού εμφυλίου. Και ταυτόχρονα με την πλήρη απονοηματοδότηση των πάντων μισό εκατομμύριο νεκροί και πολλά εκατομμύρια εκτοπισμένοι αναζητούν εκδίκηση από τους σφαγείς τους και τους πουλημένους σωτήρες τους που τους οδήγησαν όχι απλά στην σφαγή, αλλά στην ολοκληρωτική ήττα, που δεν είναι άλλη από την ολοκληρωτική συντριβή των αξιών για τις οποίες μάτωσαν.

Δυστυχώς αυτή η τραγική κατάσταση, δείχνει να είναι και το επιστέγασμα μιας επανάστασης που πλέον έχει εκφυλιστεί σε ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο, έχοντας απολέσει οτιδήποτε επαναστατικό στην πράξη. Πλέον απομένει μια προσήλωση στις σημαίες που σηκώθηκαν και ένα άσβεστο μίσος για τους σφαγείς, το οποίο τροφοδοτεί την αντίσταση των από τα κάτω απέναντι στις προαναφερθείσες κρατικές επιχειρήσεις.

Η ωμή ανάλυσή μας αποστρέφεται τον επικίνδυνο ρομαντισμό του να προβάλλουμε σε κάποια πλευρά του εμφυλίου τον ακέραιο επαναστάτη και να υιοθετήσουμε την πολεμική του προπαγάνδα έναντι των εχθρών του. Στεκόμαστε με κριτική ματιά απέναντι στις πληροφορίες που δεχόμαστε αλλά δεν πέφτουμε και στην παγίδα της βολικής ουδετερότητας. Ταυτιζόμαστε νοητά με την αντίσταση των από τα κάτω στη βαρβαρότητα του Συριακού καθεστώτος, στο σκοταδισμό του ISIS, στην επεκτατικότητα της Τουρκίας και του Ιράν. Ταυτιζόμαστε με τους προλετάριους της Συρίας που όρμησαν στα όπλα για να αποτινάξουν το δικτάτορα Άσαντ, που αυτοοργάνωσαν την ζωή τους υπό καθεστώς πολέμου και ενώ προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο με την άμυνα τους, βρέθηκαν να εγκολπώνονται σε πολεμικές μηχανές που εξυπηρετούν ξένα προς την επανάσταση συμφέροντα. Κι όμως τα πράγματα δεν είναι μονοδιάστατα, καθώς η επιρροή της επαναστατικής δυναμικής καθορίζει ακόμα πολλά, και χρειάζεται κόπος και διακρατικές συνομωσίες μεταξύ "εχθρών" για να παταχθεί ολοκληρωτικά.

Είμαστε με αυτούς που ματώνουν κάτω από τις βόμβες που οι πολυεθνικές εταιρείες προωθούν στο έδαφος της Συρίας. Είμαστε ενάντια σε κάθε κράτος και ενάντια στον αδηφάγο καπιταλισμό που τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από αυτές τις σφαγές. Γιατί πολύ απλά αντιλαμβανόμαστε για μια ακόμη φορά μέσα στην ιστορία, πως κράτη με έως και εχθρικά συμφέροντα, θα συμπράξουν και θα συμμαχήσουν για την εξάλειψη κάθε εξεγερτικής απόπειρας. Αντιλαμβανόμαστε πως η επιβίωση, πολιτική και κατ' επέκταση στρατιωτική, κάθε επανάστασης διασφαλίζεται μόνο με τη σύνδεση της με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια των από τα κάτω, διασπώντας εμπράκτως τους γλωσσικούς, θρησκευτικούς, φυλετικούς ή εθνικούς φραγμούς.

Η ταξική αλληλεγγύη πρέπει να εκφραστεί ενάντια σε κάθε κράτος σφαγέα και να αντιταχθεί στην πρόσδεση σε άρματα κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων που οδηγεί αναπόφευκτα στον κατακερματισμό και στην ήττα των επαναστατών.

Η αλληλεγγύη μας στον σφαγιαζόμενο Συριακό λαό είναι ο πόλεμος ενάντια στην συνθήκη που γεννά τη σφαγή τους: την κρατική-καπιταλιστική δόμηση της κοινωνίας.

Η αλληλεγγύη μας στη Συριακή επανάσταση είναι η συνέχιση της επανάστασης στα δικά μας εδάφη, είναι να μην ξεχνάμε ποιοί είναι οι εχθροί εσωτερικά και εξωτερικά.

Ενάντια σε κάθε εξουσιαστικό μόρφωμα που καταστέλλει, χειραγωγεί, απονοηματοδοτεί και ελέγχει την επαναστατική ορμή.

Η συγκεκριμένη έκφραση της αλληλεγγύης μας, δεν μπορεί παρά να είναι η κατάδειξη και η στοχοποίηση όλων των δολοφονικών κρατικών μηχανών και καπιταλιστικών κολοσσών που λυμαίνονται την περιοχή και θησαυρίζουν από το αίμα των Σύριων.

Συνέλευση για τη διάχυση αναρχικού λόγου και δράσης

a_logoexsdrasi@espivex.net

πηγή : http://athens.indymedia.org/event/75367/