kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[Πάτρα] Συγκέντρωση μνήμης και αγώνα

Συγκέντρωση μνήμης και αγώνα στο σημείο της δολοφονίας του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα|Παρασκευή 9/1,18:00

35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Παρασκευή 9 ΓΕΝΑΡΗ, 18.00 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ μνήμης και αγώνα στο σημείο της δολοφονίας του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, ο οποίος δολοφονήθηκε 35 χρόνια πριν, από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ Πάτρας

αναρχική ομάδα "δυσήνιος ίππος"

Εικόνες:

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639088/

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την άγρια δολοφονία του αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από στελέχη της τοπικής ΟΝΝΕΔ Πάτρας. Την περίοδο εκείνη με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη επικρατούσε αναβρασμός τόσο στην κοινωνία, όσο και στα σχολεία αλλά και σε διάφορους εργασιακούς χώρους εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής της τότε κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφάρμοσε εχθρικά μέτρα απέναντι στην κοινωνική βάση, μέτρα που περιλάμβαναν ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές δαπανών, αύξηση φόρων και απελευθέρωση τιμών, προκαλώντας κοινωνικές αναταραχές, όπως οι αγροτικές κινητοποιήσεις, οι απεργίες σε μια σειρά από εργασιακούς χώρους αλλά και μαθητικές καταλήψεις στην πλειοψηφία των σχολείων της επικράτειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του αγώνα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης ήταν οι καταλήψεις διάφορων «προβληματικών» εργοστασίων. Στην Πάτρα συγκεκριμένα, η Πειραϊκή-Πατραϊκή είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 ένα ιδιότυπο κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ. του Μητσοτάκη. Ταυτόχρονα, το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα αντιστεκόταν με πολύμηνες καταλήψεις και πορείες ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, στην κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, την επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, τον πιθανό περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, την επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, την έπαρση της σημαίας κ.ά.

Σε ό, τι αφορά τις μαθητικές καταλήψεις η τότε κυβερνητική γραμμή ήταν να ανοίξουν τα σχολεία με κάθε τρόπο. Συσκέψεις και εγκύκλιοι του ΥΠΕΠΘ προς τους διευθυντές των σχολείων έδιναν οδηγίες για κατασταλτικά μέτρα. Να κοπούν οι αλυσίδες και τα λουκέτα στις πόρτες των σχολείων. Να παρθούν απουσίες, έστω και στο πεζοδρόμιο του κάθε σχολείου. Να γίνουν «συστάσεις» στους γονείς των καταληψιών μαθητών. Ταυτόχρονα ετοιμάστηκε το σχέδιο της κυβερνητικής προβοκάτσιας των «αγανακτισμένων πολιτών», που θα έκαναν φασαρίες και επεισόδια έξω από τα σχολεία, για να σπάσουν τις καταλήψεις.

Το απόγευμα της 8ης Γενάρη 1991 η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της Πάτρας με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή ήταν να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν τα σχολεία στους διευθυντές, ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Ξύλο και επεισόδια σε διάφορα σχολεία της Πάτρας και φτάνοντας οι παρακρατικοί τραμπούκοι της Ν.Δ. στο 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια επιτίθενται με αλυσίδες, λοστούς, καρέκλες και δέρνουν τους μαθητές και τους αλληλέγγυους καθηγητές. Στο παρακρατικό τάγμα εφόδου πρωτοστατούσαν τοπικά στελέχη της ΟΝΝΕΔ, όπως ο επικεφαλής τοπικός πρόεδρος της οργάνωσης Γιάννης Καλαμπόκας, καθώς και άλλοι νεοδημοκράτες τραμπούκοι, όπως οι Σπύρος, Μαραγκός και Γραμματίκας. Ξαφνικά μια απόλυτη σιωπή. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, (χτυπημένος στο κεφάλι με σιδηρολοστό από τον Καλαμπόκα) ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) και δεύτερος σοβαρά τραυματισμένος, ο φιλόλογος Χρήστος Τσουκαλάς, μέλος του Μ-Λ ΚΚΕ.

Η κηδεία του Νίκου Τεμπονέρα μετατράπηκε σε συλλαλητήριο καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής. Το ίδιο έγινε και με τα μεγάλα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στην Αθήνα τις επόμενες ημέρες. Στη μεγάλη πανεκπαιδευτική πορεία στην Αθήνα στις 10.1.1991, μετά τις συγκρούσεις και τη λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές, βομβίδες ασφυξιογόνων αερίων των ΜΑΤ προκάλεσαν πυρκαγιά στο κτίριο του καταστήματος ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης», με τραγικό απολογισμό την κρατική δολοφονία τεσσάρων ανθρώπων εντός του φλεγόμενου καταστήματος.

Ο δολοφόνος Νεοδημοκράτης Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια και στο Εφετείο η ποινή του μειώθηκε. Αφού πέρασε κάποια χρόνια στη φυλακή, επιβραβεύτηκε με το διορισμό του ως διευθυντής σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Βόλο. Από την υπόλοιπη ομάδα των ΟΝΝΕΔιτών, οι περισσότεροι «τιμωρήθηκαν» με μικρές ποινές κάποιων μηνών φυλάκισης. Οι περισσότεροι δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες. Άλλωστε γνωρίζουμε πως η αστική δικαιοσύνη ως βασικός πυλώνας του κρατικού μηχανισμού δε μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα των εξουσιαστών εξ ου και η αναμενόμενη αντιμετώπιση των δολοφόνων του από την αστική δικαιοσύνη. Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν ο Καλαμπόκας και η κουστωδία του ήταν οι φυσικοί αυτουργοί, η κυβέρνηση της Ν.Δ. ήταν οι ηθικοί αυτουργοί στρώνοντας το έδαφος για εκείνη την δολοφονία. Και αυτή η παραδοχή είναι μια κατάκτηση του αγωνιζόμενου κόσμου κόντρα στην καθεστωτική προσπάθεια στρέβλωσης της ιστορικής - ταξικής μνήμης.

Ο αγωνιστής αριστερός καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας εξακολουθεί να παραμένει παράδειγμα προς μίμηση στον εκπαιδευτικό κόσμο. Η μνήμη του αντέχει στη λήθη και τη συκοφαντία και η αγωνιστική του στάση συνεχίζει να μας εμπνέει στους αγώνες του σήμερα.

Στο σήμερα μπορούμε να δούμε πολλά κοινά με εκείνη την περίοδο. Την επέλαση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού να καταστρέφει τη δημόσια παιδεία με τις ιδιωτικοποιήσεις, την ενταντικοποίηση και την οριοθέτηση των σπουδών στο πανεπιστήμιο επιβάλλοντας το ν+2 και τις διαγραφές, αλλά και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση με την εφαρμογή της ΕΒΕ και της τράπεζας θεμάτων. Βλέπουμε την καταστολή αγωνιζόμενων φοιτητών και εργαζομένων, τις πειθαρχικές διώξεις (όπως αυτή του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ στην Αθήνα ο οποίος μάλιστα καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση για την πολιτική του δράση στην σχολή του), την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, την απόπειρα ένταξης της αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους, την εκκένωση καταλήψεων εντός του πανεπιστημιού (ΑΚΝ, στεκι Βιολογικού κλπ) αλλά και τα πειθαρχικά μέτρα εις βάρος εκπαιδευτικών που αντιστέκονται στην αξιολόγηση.

Ταυτόχρονα, στη γενική εικόνα βιώνουμε τον συνεχή ταξικό πόλεμο του κράτους και του κεφαλαίου ενάντια στους από τα κάτω. Το κόστος ζωής όλο και αυξάνεται, με τους μισθούς μας να μην μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στο ελάχιστο για να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες επιβίωσής μας (στέγη, τροφή, ρεύμα, θέρμανση κ.α). Οι εργατικές διεκδικήσεις καταπατώνται ξεδιάντροπα με την νομιμοποίηση του 13ωρού. Το δημόσιο σύστημα υγείας έχει εξαθλιωθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς με τη σκοπούμενη υποχρηματοδότηση και υποστελέχωσή του το κράτος το έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα, αφήνοντας έτσι ως μόνη βιώσιμη λύση τον ιδιωτικό τομέα, αδιαφορώντας για όσους ανθρώπους δεν έχουν να καλύψουν τα υπέρογκα ποσά για πολύ σημαντικές εξετάσεις και θεραπείες. Εκτός αυτού, η πολιτική του κράτους και των αφεντικών δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κέρδος, φτωχοποιώντας και εξαθλιώνοντας την κοινωνική πλειοψηφία, δολοφονώντας ανθρώπους χωρίς ενδοιασμό στα εργοτάξια, τα νοσοκομεία και τα τρένα στα Τέμπη με 57 νεκρούς.

Μας είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων, όπως αυτή που ζούμε στο σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο ρίχνουν το "δημοκρατικό" προσωπείο τους, αποκαλύπτοντας τον φασισμό που υπάρχει εγγενώς μέσα τους. Κάποιες χρονικές περιόδους εκφράζεται από παρακρατικές ομάδες, οι οποίες κάνουν τη "βρώμικη" δουλεία του κράτους και των αφεντικών, όπως την δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα από ΟΝΝΕΔίτες 35 χρόνια πριν, και τις δράσεις και επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της Χ.Α. 15 χρόνια πίσω. Αυτή την περίοδο έχουν ανταλλάξει τους λοστούς, τα μαχαίρια και τα τσεκούρια με κοστούμια και γραβάτες, συνοδευόμενα από βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Φτιάχνονται αντιλαϊκοί νόμοι και μετά την δουλειά την κάνουν οι μπάτσοι και ο στρατός.

Τον φασισμό του κράτους τον βλέπουμε και από τον μισαλλόδοξο και ρατσιστικό οχετό που βγαίνει από τα στόματα των βουλευτών και των υπουργών για τους μετανάστες, τους Ρομά, τις γυναίκες, τα queer άτομα και οσους/ες/α δεν χωράνε στο τρίπτυχο του "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια". Από τους βασανισμούς και τις δολοφονίες μεταναστών και μεταναστριών στα σύνορα και στα ανοικτά της θάλλασας, όπως είδαμε στην Πύλο με 600+ νεκρούς/ές και τον εγκλεισμό όσων καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή και σε φυλακές. Το βλέπουμε, επίσης, στην πολεμική προετοιμασία και σε δηλώσεις ότι οι νέοι πρέπει να θυσιαστούν για την πατρίδα (και φυσικά, όχι αυτοί που μιλάνε για θυσίες) προετοιμάζοντας το φιλοπόλεμο κλίμα για τα δικά τους καπιταλιστικά και κρατικά συμφέροντα.

Σε ό,τι μας αφορά, μπροστά στην φασιστική απειλή και την υποτίμηση της ζωής μας προτάσσουμε τη δημιουργία κοινοτήτων αλληλεγγύης και αγώνα, με αξίες την αλληλοβοήθεια και την ισότητα, με σεβασμό στη διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου. Ο φασισμός αναπτύσσεται πιο εύκολα μέσα σε μια κοινωνία όπου η κυρίαρχη κουλτούρα είναι ο ατομικισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Ωστόσο, οι συλλογικές μας αντιστάσεις και οι οργανωμένοι ακηδεμόνευτοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, μπορούν να βάλουν φρένο τόσο στον κρατικό όσο και στον παρακρατικό φασισμό και να φέρουν ένα βήμα πιο κοντά μια διαφορετική κοινωνία χωρίς κράτη και αφεντικά, χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, καταπίεση και δυστυχία.

35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ - ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ - ΦΑΣΙΣΤΕΣ & ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ανοιχτή Αντιφασιστική Συνέλευση Πάτρας | asp2ex023@espiexv.net

(* συνέλευση κάθε Παρασκευή στις 19:00 στο Ελευθεριακό - Κοινοτικό Στέκι "ΑΝΤΑΜΑ", Αγ. Τριάδος 47 & Β. Ηπείρου)

πηγή : email που λάβαμε στις 5 Ιανουαρίου 09h

Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ - 18:00, ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Τον χειμώνα του 90'-91', ξεσπά ένα δυναμικό κίνημα καταλήψεων διαρκείας σε σχολεία και σχολές, το οποίο έρχεται ως απάντηση στο πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου, που έφερνε συντηρητικές αλλαγές σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μεταξύ άλλων, προβλεπόταν η επαναφορά της σχολικής ποδιάς, ο πειθαρχικός έλεγχος της εξωσχολικής ζωής των μαθητών, η έπαρση της σημαίας στα σχολεία και η κατάργηση της παροχής δωρεάν σίτισης και στέγασης στους φοιτητές. Τον αγώνα των μαθητών στήριξαν εμπράκτως οι εκπαιδευτικοί, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο αγωνιστής καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας, ο οποίος έμελλε να πέσει νεκρός από τα λοστάρια των τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ, στην πόρτα του συγκροτήματος της πλατείας Βουδ. Το βράδυ της 8ης Γενάρη του 1991, οι παρακρατικοί έχουν βγει οπλισμένοι στο κέντρο της Πάτρας και έχουν επιτεθεί ήδη σε μαθητικές καταλήψεις, πριν καταλήξουν στο σχολικό συγκρότημα του Τεμπονέρα και στην εν ψυχρώ δολοφονία του, λειτουργώντας ως το μακρύ χέρι του κράτους, το οποίο αναπαράγει το αφήγημα των «νόμιμων ανακαταλήψεων», ως απάντηση στις «παράνομες καταλήψεις» των μαθητών, νομιμοποιώντας έτσι τη δολοφονική δράση των αντιδραστικών τραμπούκων του.

35 χρόνια αργότερα ο αγώνας ενάντια στην αδιάκοπη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που συντελείται όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια παραμένει ζωντανός. Μέσω αυτής επιβεβαιώνεται περίτρανα ο ρόλος του πανεπιστημίου, να αναπαράγει δηλαδή το κεφάλαιο με υλικοτεχνικούς όρους και να νομιμοποιεί ιδεολογικά την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού συστήματος στους φοιτητές/μελλοντικούς εργαζόμενους. Το κεφάλαιο βλέπει το πανεπιστήμιο ως βιομηχανία παράγωγης μελλοντικών εργαζομένων. Από τη μια τους εφοδιάζει με τις απαραίτητες γνώσεις για την αγορά εργασίας και από την άλλη λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός τοποθετώντας τους μέσα σε ένα σκληρό πλαίσιο πειθάρχησης και εντατικοποίησης, σφυρηλατημένους με τις αξίες του ανταγωνισμού, της εξατομίκευσης, του κανιβαλισμού κλπ ώστε να είναι έτοιμοι να πλαισιώσουν την παραγωγή μέσα σε αυτές τις συνθήκες του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα της ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας και την περαιτέρω κατακρεούργηση εργατικών κεκτημένων. Στόχος είναι η αποστείρωση των χώρων σπουδών, η φίμωση οποιασδήποτε φωνής αντίστασης εντός τους, η εντατικοποίηση των ρυθμών φοίτησης και η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Νόμοι κομβικής σημασίας για αυτόν τον σχεδιασμό αποτελούν ο νόμος Γαβρόγλου, ο νόμος Κεραμέως- Χρυσοχοΐδη, που περιλαμβάνει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, την ΕΒΕ, τις διαγραφές, τα πειθαρχικά, την εξίσωση πτυχίων μεταξύ ιδιωτικών κολλεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και ο πρόσφατος νόμος Πιερρακάκη που ανοίγει τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η όξυνση των ταξικών φραγμών αποτελεί τον κοινό παρονομαστή και διαφαίνεται σε όλα τα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας : η Τράπεζα Θεμάτων, και η ΕΒΕ που για ακόμη μια χρονιά απέκλεισε χιλιάδες μαθητές από τα πανεπιστήμια, έρχονται να μετατρέψουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε προνόμιο λίγων που έχουν την οικονομική δυνατότητα προωθώντας τα ιδιωτικά κολλέγια για όσους αποκλειστούν από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Οι διαγραφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχεδιασμού του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια. Το βασικό αφήγημα το οποίο αναπαράγεται, περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από τους δήθεν «αιώνιους φοιτητές», αναιρείται από την ίδια την πραγματικότητα μιας και είναι ευρέως γνωστό πως μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα «προνόμια» των φοιτητών. Παρόλες τις νέες τροποποιήσεις που εισήγαγε το Υπουργείο Παιδείας (παράταση 2 εξαμήνων σε όσους έχουν ολοκληρώσει το 70% των μαθημάτων ή των αντίστοιχων ECTS και αποτελούν ενεργούς φοιτητές ) είναι εμφανέστατη η στόχευση του νομοσχεδίου αυτού. Αυτή τη στιγμή ύστερα από την δημοσιοποίηση των σχετικών λιστών, χιλιάδες φοιτητές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονται ένα βήμα πριν την οριστική διαγραφή τους. Μέσω των διαγραφών, στην πραγματικότητα, αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτή καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Το συγκεκριμένο μέτρο έχει ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα: σε μια εποχή όπου η αξιοπρεπής διαβίωση των κατώτερων ταξικών στρωμάτων δυσχεραίνεται ολοένα και περισσότερο και αρκετοί φοιτητές προκειμένου να ανταπεξέλθουν στο αυξανόμενο κόστος ζωής αναγκάζονται να εργαστούν παράλληλα με τις σπουδές τους (πολλές φορές μαύρα και ανασφάλιστα), η θέσπιση των ορίων φοίτησης και των οριζόντιων διαγραφώv έρχεται ως ένας ακόμη φραγμός. Παράλληλα οι διαγραφές πρόκειται να ωθήσουν ένα μεγάλο κομμάτι των ταξικά πληττόμενων φοιτητών, που θα διαγραφούν σταδιακά, στην ανειδίκευτη, κατά κανόνα κακοπληρωμένη και χωρίς εργασιακά δικαιώματα εργασία, αλλά και να διαμορφώσουν μια ακόμη πιο εντατικοποιημένη καθημερινότητα για τους φοιτητές που σπουδάζουν και θα έρθουν να σπουδάσουν μελλοντικά. Το νομοσχέδιο αυτό παράλληλα παρέχει τη δυνατότητα χορήγησης πιστοποιητικών των συγκεντρωμένων ECTS στους φοιτητές που διαγράφονται, , ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πόρτες των δρομολογημένων ιδιωτικών πανεπιστημίων για να ολοκληρώσουν το εναπομείναν κομμάτι των σπουδών τους, εάν βέβαια μπορούν να καλύψουν τα υπέρογκα κόστη των διδάκτρων. Το μέτρο των διαγραφών βλέπουμε επίσης να πηγαίνει χέρι- χέρι με αυτό των πειθαρχικών, σαν μέσο καταστολής των αγώνων που ξεδιπλώνονται μέσα στις σχολές ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές κράτους-κεφαλαίου. Επίσης, το κράτος φαίνεται να ΄΄επενδύει΄΄ στην θωράκιση έναντι των επερχόμενων αγώνων, με ένα επιπλέον αντιδραστικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει μια νέα σειρά αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων, με διατάξεις όπως η συγκρότηση Πειθαρχικών Συμβουλίων μέσα στα πανεπιστήμια, η ελεγχόμενη είσοδος, η άρση της φοιτητικής ιδιότητας όσων συλλαμβάνονται ακόμα και οριστική διαγραφή τους από τα τμήματα στα οποία φοιτούν. Αντίστοιχη επίθεση βλέπουμε να δέχονται και οι εκπαιδευτικοί που δίνουν αγώνα ενάντια στο μέτρο της αξιολόγησης και απεργούν με χιλιάδες από αυτούς να καλούνται σε πειθαρχικές ακροάσεις και να απειλούνται με ποινές αργίας μέχρι και οριστικής απόλυσης, σύμφωνα με το νέο πειθαρχικό δίκαιο που ψηφίστηκε στο τέλος του προηγούμενου καλοκαιριού.

Η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω συμπληρώνεται μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων και ρυθμίσεων του κράτους το οποίο αποσύρεται σταδιακά από κάθε παροχή της φοιτητικής μέριμνας με αποτέλεσμα οι ανάγκες των φοιτητών, όπως η ελεύθερη πρόσβαση για όλους σε σίτιση-στέγαση και μετακινήσεις, να εμπορευματοποιούνται πλήρως και να γίνονται κερδοφορία για τους ιδιώτες. Το αυξανόμενο κόστος φοίτησης για εμάς τους φοιτητές κατ' επέκταση βλέπουμε να μετακυλίεται συνεχώς στις πλάτες μας, ενώ τα κριτήρια για τους φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα στενεύουν ακόμα περισσότερο.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη που περιγράφεται και αναλογιζόμενοι την επίθεση που δεχόμαστε, είναι αναγκαίο εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για τα συμφέροντά και τις ανάγκες μας, κόντρα στην όξυνση των ταξικών φραγμών, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστήμιων και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων εντός και εκτός σχολών, να στήσουμε τα δικά μας αναχώματα. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες - στη βάση - καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον ακηδεμόνευτο και μαχητικό φοιτητικό - ταξικό συνδικαλισμό, να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, του ατομικισμού και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση, έχοντας ως πυξίδα μας τους αγώνες του παρελθόντος, να αναγνωρίσουμε και στο σήμερα το ενδεχόμενο οικοδόμησης δυναμικών αγώνων.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ - ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ - ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

Ο Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα! Συγκέντρωση - Διαδήλωση Πάτρα 9/1, 18:00, σχολικό συγκρότημα «ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ»

Στις 8 Ιανουάριου συμπληρώνονται 35 χρόνια από την δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από την δολοφονική συμμορία της ΟΝΝΕΔ. Κύριοι υπεύθυνοι για τη δολοφονία ήταν ο Γ. Καλαμπόκας (δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πάτρας) και ο Α. Μαραγκός. Εκείνη την περίοδο είχε ξεσπάσει το τεράστιο μαθητικό κίνημα του '90-'91, ενάντια στην ψήφιση του αντιεκπαιδευτικού νόμου του τότε υπουργού Παιδείας, Κοντογιαννόπουλου. Το νεοφιλελεύθερο αυτό πολυνομοσχέδιο προέβλεπε μεταξύ άλλων: την κατάργηση 15μελών συμβουλίων, την επιβολή «ομοιόμορφης» ενδυμασίας και «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής, την λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, περικοπές φοιτητικών παροχών κ.ά.

Ο Τεμπονέρας στήριξε το μαθητικό κίνημα, το οποίο είχε πάρει μία ιδιαίτερα μαχητική μορφή με καταλήψεις, καθημερινές κινητοποιήσεις και αλληλεγγύη από λαϊκές μάζες. Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ανήμπορη να καταστείλει την μεγαλειώδη αντίδραση του κόσμου, ενεργοποίησε το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης και τα τάγματα εφόδου της ΟΝΝΕΔ. Το βράδυ της 8 Ιανουαρίου, οι θρασύδειλοι τραμπούκοι με επικεφαλή τον Καλαμπόκα, εξαπέλυσαν επίθεση σε μαθητές και καθηγητές χρησιμοποιώντας λοστούς, καδρόνια και πέτρες. Βασικός στόχος ήταν να διαλύσουν την κατάληψη του 3ου Λυκείου Πάτρας. Νεκρός βρέθηκε έπειτα από την έφοδο ο Ν. Τεμπονέρας, χτυπημένος στο κεφάλι με σιδερολοστό. Οι υπεύθυνοι της δολοφονίας ξελασπώθηκαν από τα αστικά κανάλια και δικαστήρια, όχι προτού να ανατραπεί το νομοσχέδιο όμως. Ο Α. Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα και ο Γ. Καλαμπόκας ενώ καταδικάστηκε για 17 χρόνια, αφέθηκε ελεύθερος μετά από 7.

35 χρόνια μετά, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει έρθει πιο αποφασισμένη και αδίστακτη να ολοκληρώσει το έργο. Οι βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε όλους τους τομείς, το ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών και η ακρίβεια έχουν φτάσει τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην εξαθλίωση τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους αγρότες κοντά στην εξαθλίωση. Με το νέο έτος μάλιστα, η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση δέχτηκε μία πρωτοφανή επίθεση με μαζικές διαγραφές πάνω από 300.000 φοιτητών.

Από την άλλη, η πλήρης υποταγή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, μας βρίσκει στην πιο κρίσιμη φάση ίσως, της ανθρώπινης ιστορίας. Από τον ανελέητο βομβαρδισμό των λαών της Μ. Ανατολής από Ισραήλ και ΗΠΑ, την πολεμική προετοιμασία της Ευρώπης για μια σύγκρουση με τη Ρωσία, μέχρι και την πρόσφατη φασιστική εισβολή των αμερικάνων στη Βενεζουέλα, η απειλή ενός γενικευμένου πολέμου φαντάζει όλο και πιο κοντά μας.

Πρέπει να παραδειγματιστούμε από το κίνημα του '90-'91, όπου το 70% των σχολείων βρισκόταν υπό κατάληψη, με καθημερινές διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις. Με τους αγώνες μας να τσακίσουμε την καταστολή και να διώξουμε την επικίνδυνη εγκληματική κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, να αγωνιστούμε για την ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος. Ειδικά σήμερα, σε αυτό το αδιέξοδο που βρίσκεται η Κυβέρνηση (αγροτικές κινητοποιήσεις, σκάνδαλα, Τέμπη) πρέπει να της επιβάλλουμε μια συντριπτική ήττα. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος να τιμήσουμε τον Ν. Τεμπονέρα και τόσους άλλους αγωνιστές, που έδωσαν τη ζωή τους για τον αγώνα.

• ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ - ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
• ΕΞΩ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΕΙΣ. ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ. ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ
• ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΜΠΛΟΚΑ
• ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΟΚΔΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ | Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ! ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 9/1 ΣΤΙΣ 6μμ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Συμπληρώνονται φέτος 35 χρόνια από τη δολοφονία του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα από τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γιάννη Καλαμπόκα.

Σε μία περίοδο που το νομοσχέδιο Κοντογιαννοπούλου έφερνε μία σειρά αντιδραστικών μέτρων με στόχο τη δημιουργία ενός αυστηρού και εντατικοποιημένου σχολικού περιβάλλοντος, (κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, επιβολή ανώτατου ορίου φοίτησης, διαγραφές , κατάργηση του ασύλου και της δωρεάν φοιτητικής μέριμνας) ο καθηγητής Ν.Τεμπονέρας αγωνιζόταν στο πλάι των μαθητών του. Στήριζε τις πολυήμερες καταλήψεις τους και συμμετείχε ενεργά σε αυτές. Το σύστημα ωστόσο, φοβάται τον κοινό οργανωμένο αγώνα μαθητών-φοιτητών- εκπαιδευτικών γιατί ξέρει ότι μπορεί να νικήσει. Σε περιπτώσεις επομένως, που αυτός πάρει μεγάλες διαστάσεις είναι διατεθειμένο να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο όπλο του ώστε να τον καταστείλει. Από τη δολοφονία του Τεμπονέρα μέχρι και σήμερα, ο φασισμός παραμένει το μακρύ χέρι του συστήματος, ο κατασταλτικός και τρομοκρατικός μηχανισμός που αξιοποιεί, όταν δεν μπορεί να ελέγξει αλλιώς τους αγώνες μας ενάντια στις πολιτικές του που δεν έχουν να μας υποσχεθούν τίποτα πέρα από το μαύρο μέλλον της φτώχειας του πολέμου και της εξαθλίωσης.

35 χρόνια αργότερα η κατεύθυνση της επίθεσης στη νεολαία δεν έχει αλλάξει!

Το δικαίωμα στις δωρεάν σπουδές χωρίς ταξικούς φραγμούς, στη ζωή με αξιοπρεπείς όρους βάλλεται. Ήδη από το σχολείο, με μια σειρά μέτρων όπως η τράπεζα θεμάτων, η ΕΒΕ, το Εθνικό απολυτήριο, τα παιδιά από φτωχές και λαϊκές οικογένειες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στο υπέρογκο κόστος των φροντιστηρίων αποκλείονται από την εκπαίδευση, η οποία γίνεται ολοένα και πιο εντατική -με εξετάσεις τύπου Πανελληνίων σε κάθε τάξη του λυκείου. Ταυτόχρονα η σχολική καθημερινότητα αποκτά άλλο χαρακτήρα με την αυστηροποίηση των ποινών σε μια προσπάθεια τρομοκρατίας των μαθητών.

Αντίστοιχα, η καθημερινότητά μας μέσα στις σχολές πλέον αλλάζει. Τα τελευταία χρόνια μία σειρά αντιδραστικών μέτρων προσπαθούν να δημιουργήσουν μία νέα πραγματικότητα στα πανεπιστήμιά, που δεν μας χωρά! Δεν θα σηκώνεται κεφάλι, θα ποινικοποιείται ο συνδικαλισμός και η συλλογική δράση, τα πανεπιστήμια θα γίνουν στείροι χώροι αναπαραγωγής των αφηγημάτων του συστήματος, θα απευθύνονται σε «λίγους και εκλεκτούς».

Πριν λίγες μέρες έγιναν οι πρώτες διαγραφές!

300.000 συμφοιτητές μας πετάχτηκαν εκτός πανεπιστημίου σε μία περίοδο που οι σχολές ήταν κλειστές και τα συλλογικά μας όργανα «ανενεργά». Όπως ήταν εμφανές από την αρχή, οι νόμοι Κεραμέως και Ζαχαράκη ψηφίστηκαν για να εφαρμοστούν και μόνο η ανατροπή τους θα απαντήσει πραγματικά την επίθεση που δεχόμαστε. Ο αγώνας ενάντια στις διαγραφές δεν τελείωσε. Τώρα είναι που πρέπει να παλέψουμε για να παρθούν πίσω όλες οι διαγραφές και να μην γίνουν οι επόμενες.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να επιστρέψουμε στα συλλογικά μας όργανα, μέσα από αυτά να οργανώσουμε και να μαζικοποιήσουμε των αγώνα μας, να βάλουμε μπροστά τα αιτήματα αυτά που δεν ψάχνουν συμμάχους στο καθηγητικό κατεστημένο, αλλά δείχνουν εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ν.Τεμπονέρα, να αγωνιστούμε από κοινού με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ενάντια στην επίθεση που το σύστημα εξαπολύει προς όλους μας!