Κυριακή 31 Μαίου 2026 (χωρίς ακριβή ώρα) πμ
22 χρόνια Φάμπρικα Υφανέτ | 3ήμερο ενάντια στη διακοπή ηλεκτροδότησης
Σε αυτόν τον κόσμο που μας βυθίζει στο σκοτάδι
ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΠΡΙΖΑ
Παρασκευή 29/05/2026
19:00 Εκδήλωση-Συζήτηση: Πόλη και Δημόσιος Χώρος: Βιωμένες εμπειρίες, ρωγμές και διεκδικήσεις
22:00 DIY LIVE: Never Trust | Φορμόλη
Σάββατο 30/05/2026
14:00 Live Electronics/ Vinyl Sets -pre-parade activities
17:00 STREET PARADE (bring your own booze, colors, glitters, mojos, outfits) +after live PAKA PAKA
Κυριακή 31/05/2026
14:00 Workshop Ψηφιοποίηση και Δημιουργική απασχόληση για παιδιά
16:00 Treasure hunt στην κατάληψη
18:00 RPG + επιτραπέζια
Έχουν περάσει 4 χρόνια από την διοργάνωση του προηγούμενου street parade στους δρόμους της Κάτω Τούμπας και του κέντρου της Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια της υπεράσπισης της κατάληψης της Φάμπρικας Υφανέτ, ενάντια σε απειλές εκκένωσης που διαλαλούσαν κράτος και εργολάβοι. Με σημείο εκκίνησης το εργοστάσιο της Υφανέτ πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πόλης συνοδευόμενο από μουσική, χορό, κέφι, μία εικόνα πιθανόν παράταιρη σε σχέση με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στον δρόμο. Συναντηθήκαμε σε μια προσπάθεια επανοικειοποίησης της δημιουργικότητας, της φαντασίας και της χαράς, η οποία επιχείρησε την παραγωγή ενός πολιτισμού διαφορετικού από αυτόν του κυρίαρχου. Μία κίνηση η οποία στόχευσε να "κηρύξει πόλεμο στον χρόνο", να διαρρήξει το διάχυτο συναίσθημα του no future και να φανερώσει για λίγο ψήγματα ουτοπίας από το μέλλον που οραματιζόμαστε μέσα από την συλλογική αυτοπεποίθηση, τη χαρά και το παιχνιδι. Ταυτόχρονα, ήταν μία κίνηση που προσπάθησε να παγώσει για λίγο την ασταμάτητη ροή του κεφαλαίου, της ατελείωτης δουλειάς και της αδιάσπαστης κανονικότητας.
Ερχόμενες στο σήμερα, μέσα στη δίνη των γεγονότων της τελευταίας τετραετίας, η κοινωνική πραγματικότητα φαντάζει ακόμη δυσκολότερη: Γενίκευση του πολέμου που όλο μας πλησιάζει/ γενοκτονία στη Παλαιστίνη από το κράτος του Ισραήλ/ όξυνση καπιταλιστικής κρίσης/ ακρίβεια/ υποτίμηση της εργασίας και των κρατικών παροχών/ κρατικό έγκλημα των Τεμπών/ δολοφονίες εργατριών στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα/ δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα/ έξαρση του εθνικισμού και του ρατσιστικού μίσους/ περιφράξεις και αστυνομοκρατία στον δρόμο, στο πανεπιστήμιο, στον δημόσιο χώρο. Σε αυτή τη συγκυρία της επελαύνουσας βαρβαρότητας από κράτος και κεφάλαιο, βλέπουμε μια γενικευμένη υποχώρηση των κοινωνικών αγώνων και ταυτόχρονα την επέλαση του ατομικισμού. Ενώ το διακύβευμα της συλλογικοποίησης των αντιστάσεών μας και της αλληλεπίδρασης των κοινοτήτων των αγωνιζόμενων φαίνεται πιο αναγκαίο από ποτέ, βλέπουμε να επικρατεί ο διαχωρισμός και η γενικευμένη ματαιότητα ως προς την προοπτική αλλαγής αυτών των συνθηκών ζωής.
Εντός αυτής της συνθήκης υποχώρησης των κινημάτων, οι καταλήψεις ως σταθερά εδάφη συνάντησης αγώνων και υποκειμένων βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Το κράτος, μέσα από μία σειρά αλλεπάλληλων εκκενώσεων καταλήψεων εκτός από το να βάλει ξανά στον δημόσιο διάλογο το δόγμα "νόμος και τάξη", θέλησε να αποκόψει τις κοινότητες αγωνιζομένων από το έδαφός τους. Δεν έλειψαν τα παραδείγματα καταληψιών, τα οποία μπλόκαραν την κρατική καταστολή. Από τις ανακαταλήψεις σε Ζιζάνια, Ρόζα Νέρα, Ευαγγελισμό, Άνω κάτω Πατησίων και Πάτμου και Καραβίας, έως των αγώνα υπεράσπισης των Κατειλημμένων Προσφυγικών, βλέπουμε μία ρήξη στη λογική εσωτερίκευσης της ήττας. Οι κινήσεις αυτές φέρνουν τη συζήτηση της εδαφικοποίησης των αγώνων κεντρικά, υπερασπιζόμενες έτσι την ύπαρξη μιας διαφορετικής ζωής.
Σε αυτό το πλαίσιο "χτυπήματος" των καταλήψεων η επιλογή κράτους και ΔΕΔΔΗΕ να διακόψουν την ηλεκτροδότηση της Υφανέτ, δεν μπορεί να μην εκληφθεί ως καταστολή. Η κίνηση αυτή, εκτός από το να καθιστά δύσκολο τον ανοιχτό και δημόσιο χαρακτήρα του κτιρίου, δημιουργεί υλικά προβλήματα στην λειτουργία και συντήρησή του. Στοχεύοντας έτσι, στο να βυθιστούν στο σκοτάδι 19 στρέμματα χώρου. Στα 22 χρόνια λειτουργίας της κατάληψης στεγάζονται στον χώρο βιβλιοπαρουσιάσεις, συναυλίες, πρόβες συγκροτημάτων, συλλογικές κουζίνες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, λειτουργία πάρκου BMX και άλλα πολλά, όλα χωρίς αντίτιμο και χορηγούς, ενάντια στη λογική του εμπορεύματος. Παράλληλα, μέσα από συνελεύσεις, πορείες και εκδηλώσεις, καλλιεργούνται σχέσεις τόσο με άλλες αγωνιζόμενες κοινότητες όσο και με ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Για όλους αυτούς τους λόγους η προσπάθεια υπονόμευσης της ανοικτής δημόσιας λειτουργίας της κατάληψης είναι ευθεία επίθεση στην ύπαρξή της. Εμείς από την πλευρά μας θα υπερασπιστούμε με όλους τους δυνατούς τρόπους η Φάμπρικα Υφανέτ να μείνει κατάληψη, ανοιχτή και δημόσια.
Ενώ η καθημερινότητά μας συνεχώς επιταχύνεται, νιώθουμε ότι όλα γύρω μας συρρικνώνονται: τα εδάφη που συναντιόμαστε, οι σχέσεις που χτίζουμε, οι αγώνες που δίνουμε. Ήττα και αποξένωση σε ένα κόσμο που δεν σταματάει να σκορπά θάνατο. Η καπιταλιστική αγριότητα διαφεντεύει τις ζωές μας και οι αντιστάσεις μας δεν φαίνεται να μπορούν να τη μπλοκάρουν. Το κράτος προσπαθεί να μας περιορίσει, να απομονώσει τις κοινότητές μας, να καναλιζάρει την πρακτική μας σε κάτι διαχειρίσιμο, ξύλινο και αποστειρωμένο. Εναντιωνόμαστε σε αυτή την οικονομική, κοινωνική και συναισθηματική λιτότητα που μας επιβάλλεται. Απέναντι στο σκοτάδι της γενικευμένης ήττας και ματαιότητας που επικρατεί, θέλουμε να εμπνευστούμε από τις σχέσεις αλληλεγγύης και χαριστικότητας που δημιουργούμε. Να οραματιστούμε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της ζωής πέρα από την λογική του κεφαλαίου και τη μορφή του έθνους-κράτους. Να πάρουμε πίσω ένα κομμάτι από τον χαμένο χώρο και χρόνο της πόλης, κατοικώντας την για λίγο αλλιώς και γεμίζοντας τους δρόμους της με το παιχνίδι και τις επιθυμίες μας.
Διοργανώνουμε ξανά ένα street parade για να πειραματιστούμε πάνω σε αυτό το γιορτινό συναίσθημα και για να ανασυνθέσουμε σχέσεις που δεν ξεφεύγουν απλά από την αδυσώπητη καθημερινότητα, αλλά θέλουν να τη διαρρήξουν. Αντιστεκόμενα στο σκοτάδι που σκορπίζει η βαρβαρότητα του κεφαλαίου κατεβαίνουμε στον δρόμο για να φωνάξουμε για όλα αυτά που μας πνίγουν αλλά και γιατί η συλλογική χαρά και η γιορτή είναι κομμάτι των αγώνων και των σχέσεων μας, σε ένα πεδίο που αυτές παράγονται και μετασχηματίζονται. Μια κίνηση η οποία ίσως να καταφέρει έστω και λίγο να επανανοηματοδοτήσει την ίδια την έννοια της επανάστασης όχι ως κάτι που μας περιμένει στο τέλος του δρόμου, αλλά ως κάτι που βρίσκεται σε κάθε πράξη ανυποταξίας που πραγματοποιούμε, σε κάθε στιγμή μοιρασμένης ελευθερίας που μπορούμε να οικοδομήσουμε, σε κάθε πράξη αλληλεγγύης που αναπτύσσουμε.
Κοινότητα Κατάληψης Φάμπρικα Υφανέτ