kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Κάλεσμα στα δικαστήρια σε αλληλεγγύη με τη Δ.

Με αφορμή την ερχόμενη δικάσιμο της υπόθεσης, στην Ευελπίδων κτίριο 7 αίθουσα 12, την Τρίτη 28/04, στις 10.30.

Ενημέρωση για τη δίκη μπορείτε να βρείτε στο blog μας:

aqua-tofana.espivblogs.net

Ακολουθεί το κείμενο της καταγγέλουσας και μία ανάλυση της ομάδας

TW: καταγγελία ψυχολογικής και σωματικής βίας

Εν έτη 2016 και σε ηλικία 16 χρόνων γνωρίστηκα με τον τότε 28χρονο Π.Α. που έμενεκοντά, και παρά τη διαφορά ηλικίας μας αρχίσαμε να έχουμε φιλικές και σεξουαλικέςεπαφές. Όταν έγινα 19 χρόνων ξεκίνησε μια σχέση περίπου 2 ετών. Σε πρώτο στάδιο, επιδίωξετην ψυχική απομόνωσή μου, με αποτέλεσμα να προκύψει και ο κοινωνικός (φίλοι, οικογένεια)περιορισμός μου. Ήμουν απομονωμένη στο σπίτι του, το μόνο ενδιαφέρον που μου είχε επιτρέψεινα κρατήσω ήταν η δουλειά μου και οι μόνες μου βόλτες ήταν μαζί του, καθώς ανησυχούσεμήπως τον απατήσω με κάποιο απ' τα άτομα που συναναστρεφόμουν. Κατόπιν της ¨αποδοχής¨μου αυτής της κατάστασης, ξεκίνησε η φρίκη. Η κατάσταση μέρα με τη μέρα, μήνα με τομήνα, χειροτέρευε. Τα σόσιαλ λειτούργησαν ενισχυτικά στα σκηνικά ζήλιας, καθώς ήταν άλλοένα μέσο που μπορούσε να χρησιμοποιεί για να μ' εποπτεύει. Ο έλεγχος ήταν διαρκής κιεξονυχιστικός, ακόμη και στη δουλειά. Το πρώτο σκηνικό σωματικής βίας συνέβη μετά απότυχαία συνάντηση μ' έναν παλιό μου γνωστό, στην οποία ήταν παρών και ο Π.Α. Μετά απ'αυτή τη σύντομη αλληλεπίδραση, ο Π. είχε επιθετική συμπεριφορά, στην οποία αντέδρασα.Κι έτσι έφαγα το πρώτο μου χαστούκι. Πίστεψα ότι έγινε μια φορά γιατί ένιωσε υπερβολικήζήλια, ότι δε θα ξανασυνέβαινε, ότι θα αλλάξει. Μετά απ' αυτό, ο έλεγχος έγινε ακόμη πιοκαταπιεστικός και σε κάθε τσακωμό και περιστατικό ζηλοτυπίας υπήρχε χρήση σωματικής βίας,η οποία αναβαθμιζόταν συνεχώς. Όσο περνούσαν οι μήνες, γινόταν όλο και πιο παρεμβατικόςστα «θέλω» μου και στις αποφάσεις μου, γεγονός που με κατέβαλε όλο κι εντονότερα. Ηδιάρκεια και η επικινδυνότητα του ξύλου κλιμακώθηκε. Έφτασα στο σημείο να ξέρω πωςδεν θ' αλλάξει, ωστόσο πίστευα πως μπορούσα να τον αλλάξω εγώ, κι ας μην ευθύνομαι γι'αυτό που μου συμβαίνει. Απολογούταν κάθε φορά για τη βία που μου ασκούσε, χωρίς να έχεισκοπό να τη σταματήσει, πράγμα που αντέστρεφε τους ρόλους στη συνθήκη που ζούσαμε:θυματοποιούσε τον εαυτό του εμμέσως πλην σαφώς, βάζοντάς με στην προνομιακή θέση τουατόμου που μπορεί να προσφέρει άφεση αμαρτιών και λύτρωση. Ταυτόχρονα, φοβόμουν τηνπιθανή αντίδραση των φίλων μου και του οικογενειακού μου περιβάλλοντος: τις κατηγορίες,την αμφισβήτηση, τις victim blaming ρητορικές. Ο φόβος αυτός συντελούσε στην περαιτέρωαπομόνωσή μου. Μετά από 2 χρόνια ψυχολογικής και σωματικής βίας έγινε το εξής περιστατικό:μετά από βραδινή έξοδό μας κι ενώ είχα μια συνολικά κουραστική μέρα στη δουλειά, γυρίσαμεστο σπίτι του κι εγώ αποκοιμήθηκα. Μετά από λίγα λεπτά με ξύπνησε κατηγορώντας με ότι δεντου αφιέρωσα χρόνο εκείνο το βράδυ. Κατά συνέπεια, ξεκίνησα φασαρία προσπαθώντας νααιτιολογήσω τη θέση μου και να αντιδράσω στον παραλογισμό του. Άρχισε ν' ασκεί επικίνδυνησωματική βία εναντίον μου. Σφαλιάρες, μπουνιές στα πλευρά, χτυπήματα με αντικείμενα στοκεφάλι, τράβηγμα μαλλιών, σβήσιμο τσιγάρων πάνω στην πλάτη μου. Καθόλη τη διάρκειαέκλαιγα με την ελπίδα πως θα με λυπηθεί και θα σταματήσει. Να σημειωθεί οτι όλο αυτό τοδιάστημα των δύο χρόνων, παρών σχεδόν σε οτιδήποτε συνέβαινε εντός του σπιτιού, χωρίςνα παρεμβαίνει, ήταν και ο πατέρας του, για τον οποίο πιστεύω οτι επίσης φοβόταν τον Π.Α.Καταλαβαίνοντας πια ότι δεν θα αλλάξει αυτή η κατάσταση, αποφασίζω να πάω με τα νεράτου για το βράδυ. Περιμένω να αποκοιμηθεί ώστε να μπορέσω να πάρω τα κλειδιά του καινα φύγω απ' το σπίτι του, όπως κι έγινε. Γύρισα στο σπίτι μου γεμάτη φανερά τραύματα όλωντων ειδών. Δεν μπορούσα να αποφύγω το άνοιγμα στο σημείο αυτό κι έτσι μοιράστηκα με τηνΜε αφορμή την ερχόμενη δικ δικάσιμο της υπόθεσης την Τρίτη 28/04, στηνΕυελπίδων, ακολουθεί το κείμενο της καταγγέλουσας και μια ανάλυσητης ομάδαςTW: καταγγελία ψυχολογικής και σωματικής βίας2 3οικογένειά μου τι βίωνα τα τελευταία δύο χρονια, γεγονός που προκάλεσε την έκρηξή τους.Την επομένη έγινε και η πρώτη μήνυση κατά του Π.Α. μετά από παρότρυνση της μητέραςμου. Για τους επόμενους 4 μήνες περίπου ήταν σχεδόν καθημερινή παρέμβαση στη ζωή μου:με παρακολουθούσε, με τραμπούκιζε δημόσια και μάλιστα ανενόχλητος από τους τυχαίουςπεραστικούς που τον έβλεπαν, με εκφόβιζε στη δουλειά μου, έβγαζα το σκυλί βόλτα κι ήτανεκεί. Κάποια στιγμή προχώρησα, βρήκα αγόρι, το οποίο σε βάθος χρόνου έμαθε για το ζήτημαπου αντιμετώπιζα. Αναγκάστηκα να συμπεριλάβω τον Π.Α. σε νέο κεφάλαιο της ζωής μου,κι ας μην είχε καμία θέση σε αυτό. Και ο Π.Α. έμαθε για τη νέα μου αρχή, πράγμα που τονενέπνευσε να αναβαθμίσει τα μέσα και τη συχνότητα υπονόμευσης της καθημερινότητάς μου.Έχοντας εξαντλήσει μεθόδους και προσεγγίσεις και ούσα σε τέλμα, έκανα και δεύτερη μήνυση.Μετά από κάποιο καιρό και μάλιστα κάποιο καιρό ηρεμίας, μου γνωστοποιήθηκε οτι ήταν σεσχέση με μία διαφορετική κοπέλα, όμως αυτός δεν ήταν καθόλου διαφορετικός.

Δ.

Το μοίρασμα βιωμάτων κακοποίησης από μια επιζώσα πάντα μάς προκαλεί θυμό,επιθυμία και ανάγκη για αλληλλοφροντίδα κι εκδίκηση. Η (ανα)δημοσίευση καταγγελιών τέτοιων περιστατικών και η πολιτικοποίησή τους ως κομμάτι του φεμινιστικού αγώνα,είναι μία διαδικασία ξεπεράσματος της απομόνωσης που επιβάλεται, συλλογικοποίησηςκαι ενδυνάμωσής μας. Στεκόμαστε στο πλευρό της καταγγέλουσας κάνοντας βήματα προς τηναπάντηση και εκδίκηση στο τραύμα, αλλά και την ενίσχυση του συνολικότερου αγώνα ενάντιαστην πατριαρχία.Η πατριαρχική βία δεν είναι αφηρημένη έννοια - τη γνωρίζουμε στο πετσί μας. Η καθημερινότητάμας είναι διαρκώς διαμεσολαβημένη από τις επιβολές του έμφυλου και ετεροκανονικούκαταναγκασμού: από το λεξιλόγιο και τις "κανονικές" συμπεριφορές μέχρι τις πιο ωμέςεκφάνσεις της σωματικής και θεσμικής βίας. Η πατριαρχία δεν είναι απλώς μια 'κουλτούρα'·είναι ένα σύστημα εξουσίας που δομεί σχέσεις, σώματα και υποκειμενικότητες. Συμπεριφορέςοπως του Π.Α αποτελούν κομμάτι ενός μηχανισμού που βασίζεται στην υποτίμηση, τον έλεγχο,την εργαλειοποίηση και την επιβολή. Για παράδειγμα, η δημιουργία εγκλωβιστικού κλίματοςμέσα στη δομή του ζευγαριού είναι ένα από τα πρώτα μοτίβα που εμφανίζονται σε σχέσειςεκμετάλλευσης. Οι ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις ανάγονται σε σχέσεις ιδιοκτησίας,και κτητικότητας. Η προσκόλληση στο ζευγάρι-οικογένεια, συνδυάζεται με ένα δεσμευτικόσυμβόλαιο για πίστη και υποτέλεια και αποτρέπει κάθε αποστράτηση από την κανονικότητατων πατριαρχικών προσταγών. Οι καταστάσεις που προκαλούν δυσαρέσκεια ή ζήλεια στο έναάτομο μετατοπίζονται στο άλλο με μορφή κατηγοριών και επίθεσης, στρώνοντας μία βάσηενοχών και αισθήματος χρέους. Την κατάσταση ανισότητας ισχυροποιεί και η εκμετάλλευσητου χάσματος κοινωνικής εμπειρίας λόγω διαφοράς ηλικίας. Η πρόκληση ανασφάλειαςκαι εξευτελισμού, συνδυασμένες με απειλές και ωμή τρομοκράτηση είναι μερικές από τιςπρακτικές χειραγώγησης που στοχεύουν στο να αποσπάσουν κάθε κομμάτι αυτενεργειας απότο άτομο που υπόκειται αυτή τη βία. Στην συγκεκριμένη όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις,η ακραία σωματική βία επι της άλλης έρχεται να σφραγίσει την εξουσία αυτήν. Είναι η απόσπασηκάθε κομματιού ελευθερίας και σωματικής αυτοδιάθεσης του άλλου και η κατάρρευση όποιαςέννοιας σεβασμού ή ισοτιμίας.Παρά την επίμονη προσπάθεια της κυριαρχίας να μας πείσει ότι αρχέτυπα σαν τον Π.Α. είναι«αποκλίνουσες συμπεριφορές, ψυχικά ασθενείς, εγκληματίες ή ότι έδρασαν εν βρασμώ ψυχής»,εμείς ξέρουμε ότι είναι άντρες καθημερινοί, με εμπειρία στην επιβολή στα σώματά μας. Οισυμπεριφορές τους δεν ενεργοποιούνται απ' τα 'ψ' τους, αλλά ορίζονται και κανονικοποιούνταιαπο την πατριαρχία. Την διάσταση αυτή προσπαθεί να αποκρύψει ο λόγος παθολογικοποίησης,που εν τέλει μετατρέπει τα πατριαρχικά ζητήματα σε όπλα απέναντι στα από-τα-κάτω, τα τρελάκαι τα στιγματισμένα.Από τις παρακολουθήσεις και την καταπάτηση του προσωπικού χώρου μέχρι τις φωνές, τονεξευτελισμό και τη σωματική βία, η κακοποίηση μπορεί να συμβαίνει με την παρουσία ή ενγνώσει περαστικών, γνωστών προσώπων, συναδέλφων, μελών της οικογένειας. Αυτό πουμας μαθαίνουν είναι να μην μπλεκόμαστε, και να απομακρύνουμε το βλέμμα από το σημείοτης σύγκρουσης, ώστε να μην παρεμβαίνουμε σε "ξένες υποθέσεις". Αντί να μετατοπίζεταιη ντροπή και η ευθύνη στον θύτη, θεωρείται ότι η διαχείριση πρέπει να γίνεται πάντα εντόςτου ζευγαριού. Η άλλοτε αδιαφορία, άλλοτε αποδοχή του ευρύτερου κοινωνικού ιστού προςτους κακοποιητές, δημιουργεί μια κοινωνική ομπρέλα ασφαλείας όπου συμπεριφορές σαν καιαυτές βρίσκουν παραπάνω χώρο έκφρασης. Δεν έχουμε βρει μία μαγική λύση για αυτές τιςκαταστάσεις καθώς αναγνωρίζουμε την πολυπλοκότητα των κακοποιητικών σχέσεων. Η λήψηενεργητικής στάσης συμπαράστασης δεν είναι πάντα εύκολη και ούτε απλή διαδικασία. Πάνταόμως θα βρίσκονται τρόποι και ευκαιρίες για μικρές ή μεγάλες στιγμές αλληλεγγύης.Στο πλαίσιο της αποξένωσης, της επικυνδυνότητας, του φόβου που συνοδεύει την έμφυληβία, η στροφή προς τη νομική οδό και η έκκληση για εμπλοκή των κρατικών θεσμών αποτελείαπόπειρα περιφρούρησης της εαυτής, μία πρώτη τροχοπέδη στην προέλαση του κακοποιητήπου στήνεται από την ίδια την καταγγέλουσα, και ως τέτοια την παρακολουθούμε.Λόγοι ατομικής προστασίας ή προστασίας τρίτου ατόμου, λόγοι διακυνδυνευμένηςσωματικής ακεραιότητας, οικονομικοί, ψυχολογικοί μπορεί να μετατρέπουν την νομική οδόσε μονόδρομο. Ωστόσο, το ίδιο το κράτος, κι ενώ έχει φροντίσει να είναι ο μόνος ευρέωςκοινωνικοηθικά (και προφανώς νομικά) αποδεκτός διαχειριστής της πατριαρχικής βίας,κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση των πατριαρχικών τρόπων κοινωνικοποίησης και αναπαραγωγής. Ως απόλυτος ρυθμιστής κάθε πτυχήςτου πατριαρχικού-καπιταλιστικού συμπλέγματος, επιδιώκει να διαχειριστεί και να ελέγξεικάθε επιθυμία και σύγκρουση ώστε να μην ξεπερνάνε αυτές μία αστική διένεξη μεταξύ δύοατόμων. Κάθε σπιθαμή ελπίδας και πόρου καθώς και ψυχικής δύναμης καταναλώνεται στηνδικαίωση στο δικαστήριο. Το κράτος γίνεται η μόνη διέξοδος για τα ίδια τα προβλήματα πουδημιουργεί αλλά και εγκλωβίζει κάθε τι που απειλεί τις δομές του σε αφομοιώσιμες διεκδικίσειςγια περισσότερη Ασφάλεια, για πιο ισχυρό κράτος. Έτσι, όχι απλά διασφαλίζει την συνέχισητης πατριαρχίας, αλλά κερδίζει και νέο έδαφος σε πολιτικές καταστολής και επιτήρησης. Ταριζοσπαστικά φεμινιστικά αιτήματα για φροντίδα και εκδίκηση μετατρέπονται σε λόγους περίασφάλειας και πειθάρχησης (βλέπε για παράδειγμα το νέο νομοσχέδιο για την έμφυλη βιά,τα "panick button" ή τις δηλώσεις Χρυσοχοίδη για την υποτιθέμενη νίκη στην αντιμετώπισηπεριστατικών κακοποίησης).Το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, τοποθετημένο στο ενδιάμεσο της τριπλέτας αστυνόμευση-4δικαιοσύνη-σοφρωνισμός, δεν αποτελεί έναν ανεξάρτητο φορέα, αλλά μία ακόμα δομή μέσααπό την οποία χαράσσονται κρατικές πολιτικές. Παραμενει πάντα ένα ρατσιστικο, ταξικοκαι πατριαρχικό σύστημα. Ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς τις περιόδου καιτις κρατικές επιδιώξεις βγαίνουν εν τέλει οι ανάλογες δικαστικές αποφάσεις.Κατανοούμε όμως πως οι αποφάσεις αυτές συχνά, εκτός από καθοριστικής σημασίας γιατις ζωές μας, είναι και σε αλληλεπίδραση με την κοινωνική πραγματικότητα. Επιδιώκουμενα διαρρήξουμε τα όρια του δικαστικού πλαισίου που μας επιβάλλεται. Να βλέπουμε τιςδίκες ως σημεία για ενδυνάμωση των αγώνων μας και όχι στηρίγματα με τα οποία εν τέλειτα κινήματα θα αφοπλιστούν. Να μιλήσουμε με τους δικούς μας όρους για τις καταπιέσειςμας, (όσο κι αν μας παίρνουν τις λέξεις, εμείς να διαχέουμε τα περιεχόμενα) να οξύνουμε τιςκοινωνικές αντιθέσεις, να συναντηθούμε. Δεν μπορούμε να βασιστούμε στην κυριαρχία ναπροστατεύσει τα σώματά μας. Κι ούτε θέλουμε.Η αλληλεγγύη, η φροντίδα, η συλλογικοποίηση του τραύματος, η στάση μας στις δικαστικέςαίθουσες, η παρουσία στο δρόμο και στη ζωή της άλλης, η διάχυση της αντιβίας και της οργής,η παραγωγή λόγου, αλλά και η προοπτική των αντανακλαστικών και των μέσων που δενέχουν εξερευνηθεί στο τώρα είναι αυτά που προτάσσουμε ενάντια στην πατριαρχική επιβολή,σε όσους καταδυναστεύουν τις ζωές και τα σώματά μας. Μετατρέπουμε τους δικαστικούςαγώνες από αστικές διενέξεις σε ανοιχτό κοινωνικό θέμα και διεκδικούμε περισσότερα απόόσα μας έχουν κλέψει. Στεκόμαστε μαζί με τις φίλες, και δεν τις αφήνουμε μόνες στην δύσκοληδιαδικασία των δικαστηρίων. Βρισκόμαστε πλάι στα καταγγέλοντα, απ' τη δημοσιοποίηση τουβιώματος και τη δικαστική μάχη μέχρι το ολικό γκρέμισμα της σάπιας κανονικότητας.

Όσον αφορά το δεύτερο δικαστήριο η απόφαση ήταν καταδικαστική για ένα έτος. Σε συνέχειατου προηγούμενου καλέσματος για την εκδίκαση του πρώτου δικαστηρίου, η απόφαση ήτανκαταδικαστική για ένα έτος και αναμένεται η εκδίκαση της έφεσης από τη μεριά του κακοποιητή.

πηγή : email που λάβαμε στις 23 Απριλίου 11h