Δευτέρα 11 Μαίου 2026 στις 9.00 πμ
Συγκέντρωση Αλληλεγγύης για υπόθεση έμφυλης βίας & σεξουαλικής κακοποίησης
ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΜΑΗ - ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 09:00
Το Σεπτέμβρη του 2020 μια εικοσάχρονη τότε φοιτήτρια, ενώ επέστρεφε σπίτι της τα ξημερώματα, έπεσε θύμα απαγωγής από δύο άντρες οι οποίοι την έβαλαν βίαια μέσα στο φορτηγάκι τους, την οδήγησαν στο σπίτι του ενός στα Δυτικά της Θεσσαλονίκης όπου και ο ένας από αυτούς τη βίασε. Η κοπέλα μαζί με ένα κύκλο φίλων της, οι οποίες από την πρώτη στιγμή λειτούργησαν βοηθητικά και στην κατεύθυνση της υποστήριξης και της αλληλεγγύης, αποφάσισε να καταγγείλει το γεγονός στις αρχές, γνωρίζοντας τη διαδικασία στην οποία θα έβαζε τον εαυτό της, μη μπορώντας ωστόσο να φανταστεί πόσο μακρυά θα μπορούσε να οδηγηθεί μέσα σε όλη αυτήν την υπόθεση.
Η πρώτη κίνηση της καταγγέλουσας ήταν να μεταβεί σε δημόσιο νοσοκομείο, στο Παπαγεωργίου και να ζητήσει να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση, για να μπορέσει έπειτα να αποδείξει το βιασμό της. Το εφημερεύον νοσοκομείο ωστόσο αρνήθηκε να την υποβάλει σε ιατροδικαστική εξέταση, καθώς χρειαζόταν να έχει ήδη κάνει την καταγγελία για βιασμό όπως την ενημέρωσαν οι νοσηλεύτριες εκεί. Πήγε λοιπόν στο Α.Τ. Λευκού Πύργου αρχικά, όπου και οι μπάτσοι την έδιωξαν λέγοντάς της να πάει στο τμήμα της Δωδεκανήσου, μιας και εκεί καταγράφονται όλες οι καταγγελίες ανεξαιρέτως και όταν η κοπέλα με τις φίλες της έφτασαν στο εν λόγω τμήμα, τις έδιωξαν για άλλη μία φορά λέγοντάς τους ότι πρέπει να πάει στο τμήμα της περιοχής όπου βιάστηκε. Έπειτα από αυτόν τον Γολγοθά αλλεπάλληλων απορρίψεων η κοπέλα κατόρθωσε να δώσει κατάθεση και να καταγγείλει το βιασμό της, αντιμετωπίζοντας παράλληλα και το σχολιασμό των μπάτσων, οι οποίοι τη "συμβούλευαν" να μην παίρνει τόσο βαριά τα πράγματα και να θεωρήσει ότι ήταν ένα βράδυ που βγήκε με τις φίλες της και πέρασε και καλά. Να σημειώσουμε εδώ ότι η στάση των μπάτσων άλλαξε άρδην όταν πληροφορήθηκαν το γεγονός ότι οι δύο δράστες είναι αλλοδαποί, και έσπευσαν να προσφέρουν κάθε βοήθεια στην κοπέλα. Κατάφερε εν τέλει να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση 4 ολόκληρες μέρες μετά το βιασμό της και ήταν θέμα τύχης που προέκυψαν στοιχεία από την εξέταση αυτή, ώστε να υποστηριχθεί η υπόθεση και στο δικαστήριο, ενώ παρά το γεγονός ότι κατήγγειλε πως της είχαν ρίξει κάτι στο ποτό της, δεν της έκαναν ποτέ εξετάσεις αίματος ούτε και τοξικολογικές.
Η ίδια η δικαστική διαδικασία ήταν μία ακόμα μάχη που έπρεπε να δώσει η καταγγέλουσα όχι μόνο απέναντι στους απαγωγείς και βιαστές της αλλά απέναντι σε ένα δικαστικό σύστημα που ενοχοποιεί τα θύματα, που δίνει ελαφρυντικά και αφήνει ελεύθερους βιαστές, παιδοβιαστές και μαστροπούς ενώ προσπαθεί σταθερά και επανειλημμένα να υποβαθμίσει, να θάψει ή να χειριστεί με βάση τα πατριαρχικά στερεότυπα τις υποθέσεις αυτές. Αξιοσημείωτη ήταν και η στάση του δικηγόρου υπεράσπισης των δύο βιαστών, Αλεξάνδρου Καζανά, ο οποίος αν και διδάσκει στο τμήμα της Νομικής του ΑΠΘ "ποινική νομολογία στη λαθρομετανάστευση", επέλεξε - τι ειρωνεία! - να μεταχειριστεί την καταγγελία της κοπέλας ως ρατσιστική, παρουσιάζοντας επιχειρήματα τα οποία όχι μόνο αντλούσαν από την κυρίαρχη πατριαρχική αντίληψη, αλλά επιπλέον υπαινισσόταν ότι η κοπέλα κατήγγειλε τους βιαστές της καθώς ήταν αλλοδαποί!! Η έκβαση της υπόθεσης ήταν θετική, και οι δύο θύτες καταδικάστηκαν σε ποινή κάθειρξης χωρίς αναστολή, αλλά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι η πρόταση της εισαγγελέως ήταν αθωωτική εξ ολοκλήρου και για τους δύο δράστες, ενώ όλα τα στοιχεία που οδήγησαν στην καταδίκη των βιαστών και τη δικαίωση της κοπέλας προέκυψαν μέσα από έναν κύκλο ανθρώπων - κοντινών αλλά όχι μόνο - που αντιδρώντας ενστικτωδώς και με βάση τις αξίες της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης, υποστήριξαν την κοπέλα και παράλληλα κατόρθωσαν και την καταδίκη των βιαστών της.
Γι' αυτό και η συλλογική παρουσία μας στα δικαστήρια δεν είναι μια απλή συμβολική πράξη· Είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Εκεί όπου συντελείται το θεσμικό ξέπλυμα των θυτών. Εκεί όπου η ταξική και έμφυλη βία όχι μόνο μένουν συχνά ατιμώρητες, αλλά νομιμοποιούνται μέσα από το ίδιο το δικαστικό σύστημα και καλύπτονται από τους μηχανισμούς που καλλιεργούν και αναπαράγουν την καταπίεση. Επιλέγουμε να σταθούμε και εκεί, ως πολιτικά υποκείμενα που διεκδικούν να μην περάσει τίποτα «στα ψιλά»,
Δύο χρόνια μετά λοιπόν και ενώ το Εφετείο διεκόπη ήδη μία φορά τον Οκτώβρη, κανένας από τους δύο θύτες δεν έχει συλληφθεί. Η διαχείριση των υποθέσεων έμφυλης και πατριαρχικής βίας που πλέον έρχονται ολοένα και περισσότερο στο φως και παίρνουν το δρόμο της αστικής δικαιοσύνης, είναι πανομοιότυπη εδώ και αρκετά πλέον χρόνια από το κράτος, τις δικαστικές αρχές και φυσικά από τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. : με συγκάλυψη, απαξίωση και επίθεση προς όσες τολμούν να σπάσουν τη σιωπή. Το μήνυμα που στέλνεται είναι ξεκάθαρο, ενιαίο και συστημικό - να φοβόμαστε να μιλήσουμε, να αποδεχτούμε την κακοποίηση.Από τις δεκάδες γυναικοκτονίες των τελευταίων ετών, από τις υποθέσεις βιασμών, κακοποιήσεων και trafficking που συγκαλύπτονται συστηματικά από τα κυκλώματα μαστροπείας με εμπλοκή αστυνομικών και πολιτικών μέχρι τη συνέχιση του θεσμικού ξεπλύματος σε πρόσωπα ισχυρά και δικτυωμένα, φαίνεται πεντακάθαρα πως το σύστημα δεν «αποτυγχάνει» να προστατέψει τα θύματα - αντιθέτως, επιλέγει να προστατέψει τους θύτες. Η βία αυτή δεν είναι εξαίρεση· είναι συνέχεια μιας κανονικότητας που η εξουσία επιβάλλει, μιας πατριαρχικής βαρβαρότητας που συντηρείται μέσα στα δικαστήρια, τα αστυνομικά τμήματα, τους χώρους δουλειάς, τα πανεπιστήμια, τα σπίτια.
Η έμφυλη βία, είναι συστημική βία, καλλιεργείται και αναπαράγεται δηλαδή μέσα από το κράτος και τους μηχανισμούς του γιατί λειτουργεί προς όφελός του! Και όσο το κράτος και τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να τη ντύσουν με τη ρητορική της «παθολογίας» ή του «οικογενειακού δράματος», τόσο ξεσκεπάζεται η αλήθεια: ότι η πατριαρχία είναι θεμέλιο της εξουσίας και ο έλεγχος πάνω στα σώματά μας, κομμάτι της ίδιας μηχανής που εκμεταλλεύεται, φυλακίζει και δολοφονεί τους καταπιεσμένους παντού στον κόσμο! Τα τελευταία χρόνια, οι αριθμοί των καταγεγραμμένων περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικών επιθέσεων αυξάνονται ραγδαία ενώ η κρατική «μέριμνα» εξαντλείται σε καμπάνιες υποκρισίας και στη θέσπιση νόμων-βιτρίνα που αφήνουν ανέγγιχτη την ουσία: την κοινωνική ρίζα της πατριαρχικής κυριαρχίας. Κάθε νέα γυναικοκτονία, κάθε νέα απόπειρα βιασμού, κάθε νέα περίπτωση συγκάλυψης από αστυνομικούς και δικαστικούς είναι άλλη μία απόδειξη ότι το κράτος, τα ΜΜΕ και η δικαστική εξουσία λειτουργούν ως συνένοχοι και εκτελεστικοί βραχίονες της πατριαρχίας.
Καμία εμπιστοσύνη στην αστική δικαιοσύνη - Αγώνας μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες!
Η πατριαρχία δεν μεταρρυθμίζεται, γκρεμίζεται. Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Η απελευθέρωση των γυναικών δεν θα δοθεί από νόμους, αλλά θα κατακτηθεί μέσα από την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση. Ο αντιπατριαρχικός αγώνας είναι αντικρατικός, αντικαπιταλιστικός, αναρχικός. Παλεύουμε για την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας - για έναν κόσμο χωρίς κυριαρχία, χωρίς ιεραρχίες, χωρίς διαχωρισμούς. Για έναν κόσμο όπου καμία δεν θα φοβάται να περπατήσει στο δρόμο, όπου κάθε γυναίκα θα μπορεί να υπάρχει ελεύθερα, ισότιμα, με αξιοπρέπεια.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που βιάστηκε, κακοποιήθηκε, Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε καταπιεσμένη και κάθε καταπιεσμένο που σηκώνει κεφάλι. Η συλλογική μας φωνή μπορεί να γκρεμίσει τα τείχη της σιωπής. Μέχρι να κάψουμε συθέμελα το σάπιο εξουσιαστικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό οικοδόμημα. Μέχρι να φτιάξουμε έναν κόσμο που να χωρά μέσα του όλους τους κόσμους.
ΚΡΑΤΟΣ, ΜΜΕ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ & ΣΚΟΤΩΝΕΙ - ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
Ελεύθερες Γυναίκες της Συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό "Μαύρο & Κόκκινο" μέλος ΑΠΟ - ΟΣ
Δευτέρα 11/5 στις 9:00 | Δικαστήρια Θεσσαλονίκης | Κάλεσμα στήριξης για την υπόθεση έμφυλης βίας και σεξουαλικής κακοποίησης
Τον Σεπτέμβρη του 2020 μια κοπέλα 20 χρονών τότε, ενώ επέστρεφε σπίτι της τα ξημερώματα, έπεσε θύμα απαγωγής από δύο άντρες, οι οποίοι την έβαλαν βίαια μέσα στο όχημά τους, την οδήγησαν στο σπίτι του ενός στα Δυτικά της Θεσσαλονίκης, ενώ ένας από αυτούς την βίασε. Άμεσα η κοπέλα αποφάσισε να καταγγείλει το περιστατικό. Το δημόσιο νοσοκομείο Παπαγεωργίου αρνήθηκε να την υποβάλει σε ιατροδικαστική εξέταση, διότι ήταν απαραίτητο να έχει προηγηθεί καταγγελία του βιασμού της. Έπειτα από την πρώτη αυτή απόρριψη, η κοπέλα μεταβαίνει στο Α.Τ Λευκού Πύργου προκειμένου να προβεί σε καταγγελία, από όπου όμως την διώχνουν με την αιτιολογία πως οι καταγγελίες καταγράφονται στο τμήμα της Δωδεκανήσου. Όταν φτάνει στο τμήμα με την συνοδεία των φίλων της, τις διώχνουν ξανά, λέγοντάς τους ότι πρέπει να μεταβεί στο τμήμα της περιοχής στην οποία βιάστηκε. Μετά από τη συνεχή ταλαιπωρία και τις αλλεπάλληλες απορρίψεις η κοπέλα κατάφερε να δώσει κατάθεση, να καταγγείλει το περιστατικό και να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση. Η εξέταση έγινε 4 ημέρες μετά τον βιασμό ενώ δεν της έκαναν ποτέ εξετάσεις αίματος ούτε τοξικολογικές παρά το γεγονός πως κατήγγειλε ότι της είχαν βάλει κάτι στο ποτό της. Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της, δεν έλειψαν οι σχολιασμοί των μπάτσων που ήθελαν να την προτρέψουν να μη παίρνει στα σοβαρά τα γεγονότα εκείνης την βραδιάς και να τα δει ως ένα βράδυ που βγήκε με τις φίλες της και μάλιστα κατέληξε να περνάει καλά. Όταν στην κατάθεση ειπώθηκε πως οι δράστες ήταν αλλοδαποί, η στάση τους άλλαξε συλλήβδην και προετοιμάστηκαν να δώσουν κάθε δυνατή βοήθεια στην κοπέλα.
Στη συνέχεια ακολούθησε η δίκη. Γνωρίζουμε καλά πως η δικαστική εξουσία δεν λειτουργεί βοηθητικά προς τα θύματα της έμφυλης βίας αλλά αντίθετα τείνει να ρίχνει στα μαλακά τους (παιδο)βιαστές, τους μαστροπούς και τους κάθε είδους κακοποιητές θέλοντας να τρομοκρατήσει όσες επιλέγουν να σπάσουν τη σιωπή και να παλέψουν απέναντι σε αυτό το σύστημα που γεννά και θρέφει την πατριαρχική βία. Ο δικηγόρος υπεράσπισης των δύο βιαστών Αλέξανδρος Καζανάς, ο οποίος διδάσκει στο τμήμα Νομικής του ΑΠΘ επέλεξε να ακολουθήσει ως υπερασπιστική γραμμή το ότι η καταγγελία της κοπέλας αφορά ρατσιστικά κίνητρα, επειδή οι δράστες είναι αλλοδαποί, αποκόπτοντας την υπόθεση από την πραγματική της διάσταση ως περιστατικό έμφυλης βίας. Η έκβαση ήταν θετική και οι δύο θύτες καταδικάστηκαν σε ποινή κάθειρξης χωρίς αναστολή, παρόλο που η πρόταση της εισαγγελέα ήταν αθωωτική εξ' ολοκλήρου και για τους δύο δράστες και παρά το γεγονός πως τα δεδομένα της υπόθεσης δείχνανε την ξεκάθαρη ενοχή τους. Δύο χρόνια μετά και η υπόθεση έχει πάει στο εφετείο καθώς κανένας από τους δύο δράστες δεν έχει συλληφθεί.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλά θύματα έμφυλης βίας να σπάνε τη σιωπή τους απέναντι σε ένα σύστημα που με κάθε τρόπο προσπαθεί να τις φιμώσει. Όλες οι υποθέσεις όμως που παίρνουν τον δρόμο της αστικής δικαιοσύνης ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Κράτος, δικαστικές αρχές και κυρίαρχα ΜΜΕ λειτουργούν βοηθητικά για τους θύτες, δείχνοντας υποκριτικό ενδιαφέρον για τα θύματα καθώς μετακυλούν σε αυτά την ενοχή. Οι υποθέσεις έμφυλης βίας, σεξουαλικής κακοποίησης, μαστροπείας και βιασμών (π.χ υπόθεση βιασμού Γεωργίας Μπίκα, του παιδοβιαστή Λιγνάδη, της 12χρονης στον Κολωνό, της Ε. στην Ηλιούπουλη κ.α) που έφτασαν στις δικαστικές αίθουσες στηρίχθηκαν από τον κόσμο της αλληλεγγύης που έδειξε από την πρώτη στιγμή πως τα θύματα δεν είναι μόνα τους απέναντι σε αυτό το σύστημα βίας και εκμετάλλευσης που αναπαράγει την πατριαρχική βία.
Η πατριαρχία αποτελεί συστημική βία καθώς κράτος και κεφάλαιο την καλλιεργούν και την αναπαράγουν. Οι δεκάδες γυναικοκτονίες που έρχονται στο φως κάθε χρόνο, οι υποθέσεις βιασμών και παιδοβιασμών, τα κυκλώματα trafficking, οι υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης αυξάνονται συνεχώς ενώ το κράτος και οι μηχανισμοί του όχι μόνο δεν προλαμβάνουν για αυτά αλλά αντίθετα είναι οι ίδιοι που συγκαλύπτουν, που μετακυλούν την ευθύνη στα θύματα, που ρίχνουν τους θύτες στα μαλακά και γυρίζουν την πλάτη σε όσες τολμούν να σταθούν απέναντι σε αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα.
Ως αναρχικές και αναρχικοί στεκόμαστε δίπλα σε όλες τις καταπιεσμένες, σε κάθε θύμα έμφυλης βίας. Προτάσσουμε τη συλλογικοποίηση, την ενδυνάμωση, την οργάνωση και τον αγώνα μέχρι το γκρέμισμα κράτους, καπιταλισμού και πατριαρχίας, για την ανοικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Η ελευθερία ούτε παραχωρείται ούτε χαρίζεται - κατακτιέται μέσα από τον αγώνα
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ - ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
Δύναμη κι αλληλεγγύη στην επιζώσα έμφυλης βίας και κακοποίησης
Τον Σεπτέμβριο του 2020 στη Θεσσαλονίκη μια γυναίκα απήχθη από το κέντρο της πόλης• δύο άντρες την μετέφεραν με όχημα σε σπίτι στα δυτικά και εκει τη βίασε ένας από αυτούς. Η επιζώσα, μαζί με τον υποστηρικτικό της κύκλο, άμεσα επισκέφθηκε νοσοκομείο για να λάβει βοήθεια και να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση. Οι νοσηλεύτριες την ενημέρωσαν πως πρώτα πρέπει να καταγγείλει τον βιασμό της στο αστυνομικό τμήμα. Έτσι, ξεκίνησε η προσπάθεια αποδυνάμωσης της στέλνοντας την από το ένα υπηρεσιακό τμήμα στο άλλο, όπου εκλάμβανε μισογυνιστικά σχόλια και μια συνεχής υποτίμηση του βιώματος της. Βεβαίως, η στάση των μπάτσων άλλαξε μόλις πληροφορήθηκαν πως οι βιαστές δεν είναι Έλληνες αλλά μεταναστευτικής καταγωγής και ξαφνικά με ζήλο ασχολήθηκαν με την υπόθεση. Εν τέλει, η ιατροδικαστική εξέταση πραγματοποιήθηκε τέσσερις μέρες μετά από το συμβάν. Στον δικαστικό αγώνα που ξεκίνησε η επιζώσα συνάντησε τον κακοποιητικό λόγο δικηγόρων και εισαγγελέων. Ο δικηγόρος των θυτών Καζανάς, καθηγητής της Νομικής ΑΠΘ, χειρίστηκε την υπόθεση κατηγορώντας και αμφισβητώντας τα κίνητρα της επιζώσας ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση των βιαστών. Σημερα, έξι χρόνια μετά η υπόθεση βρισκεται στο εφετείο, καλώντας την επιζωσα να διεκδικήσει για άλλη μια φορά τη δικαίωση της.
Ζούμε υπό το καθεστώς της έμφυλης βίας• η καθημερινότητα μας πραγματώνεται και οργανώνεται υπό την απειλή αυτής. Οι δρόμοι, οι σχολές μας, τα σπίτια μας, είναι πολλές φορές τόπος καταπίεσης και αναπαραγωγής στερεοτύπων. Ο πατριαρχικός-κρατικός μηχανισμός ξεπλένει κακοποίητες, αθωώνει στα δικαστήρια τους μαστροπούς, προστατεύει βιαστές. Ακόμη και αν πράξεις συμφωνα με τους κανόνες που έχει θέσει ο ίδιος, η αμφισβήτηση και ο επανατραυματισμός εντός των δομών του συνιστά μια κανονικότητα. Για να σε ακούσουν πρέπει να έχεις εμφανή σημάδια βίας στο σώμα σου ενώ η ιατροδικαστική εξέταση μπορεί να γίνει μόνο εφόσον έχεις καταγγείλει τον κακοποιητή σου και να περιμένεις ώρες ή και μέρες με τα ίδια ρούχα χωρίς να μπορείς να κάνεις ένα μπάνιο. Στο αστυνομικό τμήμα η αντίδραση των μπάτσων είναι ειρωνική και υποτιμητική προς το γεγονός και σχόλια όπως "ήταν ένα βράδυ που περάσατε καλά με τις φίλες σας" ή "το περιπολικό δεν είναι ταξί" είναι η αντιμετώπιση που συναντάς εντός των κολαστήριων. Αν καταφέρεις να φτάσεις μεχρι τα δικαστήρια πρέπει να υπομείνεις την αμφισβήτηση του βιώματος σου, με αδιάκριτες, καχύποπτες ερωτήσεις, επιθέσεις ως προς το ήθος, το χαρακτήρα, την καταγωγή και την ταξική σου θέση που έρχονται να κακοποιήσουν για άλλη μια φορά το άτομο που διάλεξε τον δικαστικό αγώνα, ο οποίος μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια βιώνοντας ξανά και ξανά μια τραυματική κατάσταση. Η στάση των εισαγγελέων και προέδρων καταλήγει να είναι τιμωρητική ως προς το άτομο με το βίωμα, προσπαθώντας να την κάνουν να πιστέψει πως κάτι λάθος θα έκανε και θα βρέθηκε εκεί...
Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στον μισογυνιστικό λόγο που ορθώνουν τα ΜΜΕ. Η ύπαρξη σου μπαίνει στο μικροσκόπιο και γίνεται βορά στον κάθε νοικοκυραίο που ξεκινά να σχολιάζει αν η κακοποιητική συμπεριφορά του θύτη ήταν "δικαιολογημένη" ή όχι. Μειώνουν τους βιασμούς ως "ασυγκράτητες ορμές" και τις γυναικοκτονίες ως "εγκλήματα πάθους", με την κοινωνία να μην προβληματίζεται με τη συχνότητα της έμφυλης βίας. Στο σημείο αυτό οφείλουμε να τονισουμε πως εργαλείοποιείται το βίωμα για να διαχυθεί περαιτέρω ο ρατσισμός εντός της. Αν ο θύτης είναι Έλληνας, πόσο μάλλον καλός πολίτης και πετυχημένος στην καριέρα του τα ΜΜΕ, μέρος της κοινωνίας και οι αρχές τον απαλλάσσουν για τις πράξεις του, ενώ αν δεν είναι, η καταγωγή του μετατρέπεται σε ρατσιστική προπαγάνδα και ευκαιρία για μίσος κατά των μεταναστών.
Αντιλαμβανόμενες πως ζούμε σε έναν κόσμο που βαλόμαστε καθημερινά από τη βία της πατριαρχίας που εκφράζεται στους δρόμους, τις τηλεοράσεις, στα αστυνομικά τμήματα και στις δικαστικές αίθουσες θεωρούμε πως καμία και κανένα δεν πρέπει να είναι μόνο στους αγώνες που επιλέγει να δώσει. Δεν θελουμε να φοβόμαστε κάθε φορά που γυρνάνε σπίτι μόνες, να διπλοσκεφτόμαστε το τι θα βάλουμε και πόσο θα πιούμε, να ακούμε σεξιστικά και τρανσφοβικά σχόλια επειδή απλά υπάρχουμε. Οι μόνοι που έχουν την ευθύνη είναι οι θύτες. Η αλληλεγγύη μας να γίνει τοίχος προστασίας για κάθε επιζωσα.
Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Δευτέρα 11/05 στις 9πμ
ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΡΩΤΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΒΙΑΣΤΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΤΙ ΦΟΡΑΓΕ ΚΙ ΑΝ ΕΙΧΕ ΠΙΕΙ ΠΟΛΥ
ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΘΥΤΕΣ, ΤΑ ΜΜΕ, ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ
ΚΑΝΈΝΑ ΜΟΝΟ / ΚΑΜΊΑ ΜΟΝΗ
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
