Κυριακή 26 Απριλίου 2026 στις 16.00
Αυτοοργανωμένο FLINTA Dyke March
Το FLINTA αναφέρεται σε θηλυκότητες, λεσβίες, ίντερσεξ, μη δυαδικά, τρανς και agender άτομα.
Χρησιμοποιούμε τον όρο «λεσβία/dyke» συμπεριληπτικά, για να αναφερθούμε σε όλες τις cis, trans και intersex θηλυκότητες, καθώς και σε μη δυαδικά άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως λεσβίες, bisexual, pansexual ή queer.
Η καθημερινή πραγματικότητα στον πλανήτη είναι ζοφερή - γενοκτονίες, πόλεμοι, οικονομική και κοινωνική κρίση δεν είναι εξαιρέσεις, αλλά η κανονικότητα ενός κόσμου που οργανώνεται μέσα
από τη βία και διαμορφώνεται από συστήματα εξουσίας: τον καπιταλισμό και την πατριαρχία, που στοχοποιούν συστηματικά τα FLINTA άτομα.
Ταυτόχρονα, τα Pride παγκοσμίως έχουν απογυμνωθεί από την πολιτική τους δύναμη και έχουν μετατραπεί σε ένα καταναλώσιμο θέαμα: εμπορεύσιμο και αποκομμένο από το κίνημα.
Αυτό που γεννήθηκε μέσα από την αντίσταση έχει απορροφηθεί από έναν ετεροκανονικό rainbow capitalism, περιορισμένο σε μια ορατότητα χωρίς ρίσκο. Ακόμα και αυτή η περιορισμένη ορατότητα βρίσκεται πλέον υπό επίθεση.
Σε πολλές χώρες, δικαιώματα και προστασίες για τα FLINTA άτομα περιορίζονται, αποσύρονται και τίθενται ανοιχτά υπό αμφισβήτηση.
Τα FLINTA άτομα συνεχίζουν να βιώνουν συστημικό αποκλεισμό και υποεκπροσώπηση στην καθημερινή ζωή - στην εργασία, στην υγεία, στον δημόσιο χώρο.
Είμαστε υποαμειβόμενα, αποκλεισμένα από ευκαιρίες και εκτεθειμένα σε παραβιαστικές συμπεριφορές και επιθέσεις.
Τα τρανς άτομα στοχοποιούνται ειδικά και συγκεκριμένα - πολιτικά, κοινωνικά και θεσμικά.
Η πρόσβαση στη σωματική αυτονομία περιορίζεται και αντιμετωπίζεται ως προϋπόθεση και όχι ως δικαίωμα.
Αρνούμαστε τον έλεγχο πάνω στα σώματά μας, στους χώρους που κινούμαστε και στην ύπαρξή μας.
Αρνούμαστε την «ασφάλεια» που υπάρχει μόνο στα χαρτιά και χωρίς καμία λογοδοσία.
Βγαίνουμε στους δρόμους όχι επειδή μας κάλεσαν, αλλά επειδή μας απέκλεισαν.
Παίρνουμε χώρο.
Συλλογικά.
Χωρίς άδεια.
Επαναοικειοποιούμαστε τις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον μας.
Η λέξη dyke φέρει ιστορία, αντίσταση και παρουσία.
Η λεσβιακή ύπαρξη ήταν πάντα πολιτική, πάντα στο περιθώριο, πάντα αναγκασμένη να απολογείται.
Αρνούμαστε αυτή τη θέση.
Εμείς - οι νταλίκες, τα τραβέλια, οι τζίβες, οι ανώμαλες - είμαστε εδώ.
Η παρουσία μας δεν είναι αίτημα. Είναι αναστάτωση.
Δεν αντιστεκόμαστε μόνο. Χτίζουμε.
Χτίζουμε φροντίδα απέναντι στην εγκατάλειψη και κοινότητα απέναντι στην επιβεβλημένη απομόνωση.
Αναγνωρίζουμε τη διαθεματικότητα - οι εμπειρίες μας δεν είναι ίδιες και στεκόμαστε σε αλληλεγγύη μέσα από τις διαφορές, συμπεριλαμβανομένων της τάξης, της φυλής, της μετανάστευσης και των ατόμων με κινητικές ή αισθητηριακές δυσκολίες.
Κατονομάζουμε αυτό που συμβαίνει:
Οι γυναικοκτονίες είναι συστημικές.
Τα εγκλήματα μίσους είναι πολιτικά.
Η βία είναι επιτρεπόμενη.
Ο φασισμός δεν είναι κάτι νέο - είναι ενσωματωμένος, κανονικοποιημένος και ανεκτός.
Αυτό το σύστημα υποτιμά τις ζωές μας, τιμωρεί την ορατότητα και μετατρέπει τη διαφορετικότητα σε κίνδυνο.
Αρνούμαστε να το κανονικοποιήσουμε, να προσαρμοστούμε.
Αρνούμαστε να γίνουμε στατιστικά στοιχεία ή στιγμές σιωπής.
Απαιτούμε περισσότερα από την επιβίωση. Απαιτούμε ασφάλεια χωρίς όρους, σωματική αυτονομία, ορατότητα χωρίς τιμωρία, το δικαίωμα να υπάρχουμε ελεύθερα στον δημόσιο χώρο.
Δεν ζητάμε ένταξη, διεκδικούμε χώρο.
Επιβιώνουμε γιατί έχουμε το ένα το άλλο - κι αυτό είναι πολιτικό.
Βρήκαμε η μία το άλλο σε χώρους που μας απέκλεισαν και σε έναν κόσμο που προσπάθησε να μας διαγράψει.
Δεν είμαστε μόνα.
Περπατάμε μαζί.
Παίρνουμε χώρο μαζί.
Αρνούμαστε την επιβεβλημένη απομόνωση.
Επιλέγουμε τη συλλογικότητα - όχι ως ιδέα, αλλά ως πράξη.
Οργανωνόμαστε.
Προστατεύουμε η μία το άλλο.
Κανένα δεν μένει πίσω.
Κανένα δεν είναι αόρατο εδώ.
Είμαστε εδώ.
Και δεν πρόκειται να πάμε πουθενά.
πηγή : email που λάβαμε στις 24 Απριλίου 20h