kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

[ΕΚΤΑΚΤΟ] NEA ΚΑΤΑΛΗΨΗ SONUNA KADAR !!!

Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ

Είναι δύσκολο να φανταστείς τη νίκη όταν βρίσκεσαι διαρκώς σε

συνθηκολόγηση. Είναι δύσκολο να φανταστείς την εξέγερση όταν

στερείσαι απελευθερωμένου κοινωνικού εδάφους. Είναι δύσκολο να

φανταστείς την επίθεση, όταν βρίσκεσαι σε συνεχή θέση άμυνας

Σύμφωνα με τον Θορώ "Ζωή στην πόλη είναι μυριάδες μόνοι μαζί". Η εκδοχή και πραγμάτωση αυτής της ύπαρξης δεν είναι κάτι που μας καλύπτει, συγκρούστηκαμε, συγκρουόμαστε και θα συγκρουόμαστε με την ιδέα αυτή, δε θα συναινέσουμε ποτέ να μπούμε ατάραχα στο κελί του συμβατικού διασφαλισμένου βίου. Αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την αθλιότητα που μας περιβάλλει, αρνούμαστε να διαπραγματευθούμε με τους δυνάστες μας. Θα αρπάξουμε ο,τι μας ανήκει και δεν θα σταματήσουμε παρά μόνο όταν από τα συντρίμμια αυτού του γερασμένου κόσμου ξεθάψουμε το αγνό πύρινο φως της ελευθερίας. Η ιστορία δεν βγάζει πάντα νόημα και αυτό είναι εν μέρει καλό. Θα βασανίζουμε τους εαυτούς μας για ένα ευτυχές αποτέλεσμα; Για έναν τελικό πανηγυρισμό πληρωμένο εξ΄ ολοκλήρου από τον ιδρώτα και τις συμφορές μας; Το όραμα της επανάστασης, αν μένει και διατηρείται ακίνητα ως τέτοιο, ξεπερνά τον παραλογισμό των χειρότερων περιπλανήσεων της ελπίδας. Οι ιδέες, όμως, δεν φτιάχνονται παρά για να πεθαίνουν μέσα στον πόλεμο του χρόνου: είναι μονάδες, λίγο-πολύ ισχυρές, που πρέπει να τις ρίξεις στην μάχη την κατάλληλη στιγμή και όποιες και αν είναι οι αρετές ή οι ανεπάρκειες τους, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις στα σίγουρα παρά μόνο εκείνες που είναι διαθέσιμες. Έτσι ακριβώς πρέπει και να αντικαθίστανται, επειδή οι αποφασιστικές τους νίκες προκαλούν την φθορά τους ακόμα περισσότερο απ' ότι οι επιμέρους ήττες τους, έτσι και καμία ζωντανή εποχή δεν είχε ως αφετηρία απλά μια ιδέα: στην αρχή ήταν παντα θεωρία, σύγκρουση, επίθεση.

Ο πόλεμος μαίνεται σε όλα τα πεδία. Μια ματιά στο εγχώριο πλαίσιο, μας προιδεάζει για το διεθνές και το αντίστροφο. Ένα μαύρο πέπλο έχει επισκιάσει τα πάντα, έχει κρύψει τον ήλιο. Φτώχεια και αδιανόητο κόστος τροφής, στέγης, ενέργειας, εκπαίδευσης και περίθαλψης. Συνεχείς και υπεράριθμες εργοδοτικές δολοφονίες στα καθημερινά αιματοβαμμένα μεροκάματα καθώς και ανείπωτες κρατικές/καπιταλιστικές δολοφονίες τύπου Τέμπη. Ανελέητος πόλεμος κατά των μεταναστών στα σύνορα και στη θάλασσα με συνεχείς δολοφονίες, ξυλοδαρμούς, pushback, φυλακίσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκκενώσεις καταλήψεων, πολιτική αποστείρωση των πανεπιστημίων και πλήρης ενσωμάτωση τους στο αντιεξεγερτικό/πολεμικό δόγμα, διόγκωση της ποινικής καταστολής και ακράια καταστολή σε πορείες. Συνεχής τουριστικοποίηση και εξευγενισμός γειτονιών/πλατειών παράλληλα με την περιχαράκωση και τη συνεχή επιτήρηση του δημόσιου χώρου. Ολομέτωπη επίθεση της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης στον εσωτερικό εχθρό, επαναφορά σε μια περήφανη εμφυλιοπολεμική ρητορική στη βάση της εθνικής ενότητας και του αξιοπόλεμου του κράτους, αναζωπύρωση του φασιστικού οχετού και της μισαλλοδοξίας. Ένα μιντιακό σύστημα βγαλμένο από καθεστωτικά εγχειρίδια και τις πιο τρελές ονειρώξεις του χουντόγερου της γειτονιάς, μια κοινοβουλευτική-δικαστική μαφία αποφασισμένη να θυσιάσει τους πάντες στο βωμό της διατήρησης του status quo. Ένα κράτος με το χέρι στη σκανδάλη, οπλισμένο μέχρι τα μπούνια, με ενεργή πολιτική/διπλωματική και στρατιωτική συμμετοχή στη μεγαλύτερη σφαγή του 21ου αιώνα στη Γάζα και στρατηγικός σύμμαχος των φρενοβλαβών πολεμικών μηχανών ΗΠΑ-Ισραήλ που έχουν αποπειραθεί να ισοπεδώσουν τα πάντα. Ο πολεμικός όλεθρος υπενθυμίζει με τον πιο βίαιο τρόπο σε όλους τους υπνωμένους ότι τα διάφορα προσωπεία του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, του διεθνούς δικαίου και του δυτικού πολιτισμού δεν υπήρξαν ποτέ και η εποχή είναι ειλικρινής ως προς την σήψη του συστήματος,. Υπήρξαν και υπάρχουν σαν εργαλεία νομιμοποίησης, συναίνεσης και συνενοχής για τα

πιο αισχρά εγκλήματα του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Το παράδειγμα ποτέ δεν άλλαξε εφόσον δεν άλλαξε ποτέ το κράτος και ο οικονομικός ανταγωνισμός ως μοχλός διαμόρφωσης των κοινωνικών σχέσεων και ρευστοποίησης της πηγαίας αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας της βάσης. Η πολιτική ισχύς των κρατών καθώς και των προ-κρατικών οντοτήτων μετριέται διαχρονικά με τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των θαλάσσιων ζωνών ναυτιλίας και εμπορίου, με την κατοχή πολιτισμικού/επικοινωνιακού κεφαλαίου, είναι ταυτόχρονα ανάλογη της στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος. Και εντός αυτού του πλαισίου, πρωτεύοντα ρόλο παίζει ο βαθμός υποταγής των κοινωνιών στην κεφαλαιοκρατική μηχανή-τους ίδιους δηλαδή τους δεσμώτες τους. Σε έναν κόσμο όπου ισοπεδώνονται πόλεις, όπου δολοφονούνται μαζικά άμαχοι ενώ συζητιέται ανοιχτά από τους γραβατωμένους δήμιους η χρήση τακτικών πυρηνικών, σε ένα κόσμο όπου βομβαρδίζονται στοχευμένα ενεργειακές εγκαταστάσεις και δομές αφαλάτωσης, που σκοτώνονται/βιάζονται/λιμοκτονούνται πολιτικοί αιχμάλωτοι, δε μας μένει παρά να κοιταχτούμε στον σπασμένο καθρέφτη και να πέσουμε στη μάχη, να σταματήσουμε την ανθρωποθυσία και να γίνουμε ένα με την μεγάλη καταιγίδα.

Ζώντας λοιπόν σε έναν ασφυκτικό κλοιό όπου κυριαρχεί ο νόμος και η τάξη, δομούνται αμιγώς καταναλωτικές σχέσεις, αναπαράγεται ο ατομισμός σα μονοκαλλιέργεια και η εσωτερίκευση του φόβου έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας. Όφείλουμε να συλλογικοποιήσουμε τις ανάγκες μας, οπλίζοντας τις αρνήσεις μας και απελευθερώνοντας ζωτικό έδαφος. Επιλέγοντας να μπούμε σε ένα άδειο κτήριο καταλαμβάνοντάς το, μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο όπου λειτουργούμε με τους όρους που προτάσσουμε, έναν κόσμο που επιθυμούμε να λειτουργούμε οριζόντια και αντιιεραρχικά, συλλογικά και αλληλέγγυα. Απομακρυνόμαστε από τις καπιταλιστικές επιβολές, χτίζοντας το δικό μας χώρο να υπάρχουμε, να αναλύουμε, να εμπνεόμαστε και να προκαλούμε ακόμα περισσότερες ρωγμές στην κοινωνική τους "ειρήνη". Οι καταλήψεις ήταν, είναι και θα είναι πεδία αγώνα, είναι και θα είναι τόποι συνάντησης, ζύμωσης και συγκρότησης πολιτικής σκέψης και δράσης. Μέσα στην παγερή σιωπή της ένοπλης ειρήνης τους, οι καταλήψεις είναι ιαχές πολέμου που σπάνε τον ατέρμονο κύκλο δουλειά - αλλοτρίωση - καταναλωτισμός και θα τις υπερασπιστούμε μέχρι τέλους. Η κίνησή μας θέλουμε να δημιουργήσει μια αντίληψη συλλογικής ανάκτησης μέσων αγώνα και οργάνωσης της εδαφικής μας αντίστασης, οχύρωσης και δικτύωσης, ένα σημείο αναφοράς από το οποίο θα εκπορεύεται η ανάγκη μας για την συνέχιση του αγώνα. Οφείλουμε να αναβαθμίσουμε ποιοτικά και ποσοτικά τις δομές και υποδομές του αναρχικού χώρου, ώστε να δημιουργήσουμε γεγονότα στο κοινωνικό πεδίο και να οργανωθούμε για την επαναστατικη ανατροπή. Ένας χώρος όπου δεν διεκδικεί ή κατέχει έδαφος είναι καταδικασμένος σε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο. Ένας χώρος ανατρεπτικός με στέκια, καταλήψεις, πλατείες, πορείες και οδοφράγματα ως σημεία αναφοράς στον πολιτικό χάρτη κατέχει άμεσα και την δυνατότητα, μικρή ή μεγάλη, της εκτροπής. Ο αγώνας των κατειλημμένων Προσφυγικών και η απεργία πείνας του συντρόφου Αρίστου, οι μαχητικές υπερασπίσεις στο Κουκάκι, στο Χημικό και τη Ντουγρού, οι ανακαταλήψεις του Ευαγγελισμού, του Άνω Κάτω και των Ζιζανίων, η κατάληψη της πρυτανείας στα Χανιά. Όλοι αυτοί οι αγώνες αποτελούν για μας πολιτικό καύσιμο, πηγή έμπνευσης και ιδεολογικής συσπείρωσης. Στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας και στεκόμαστε αλληλέγγυα με τα συντρόφια, δε θα αφήσουμε ποτέ κανέναν μόνο στα χέρια του κράτους.

Ζωή μέχρι τέλους

«Καλέ μου φίλε αν ήταν ξεφεύγοντας από αυτόν τον πόλεμο να μέναμε αγέραστοι και αθάνατοι κι εγώ θα έμενα πίσω. Όμως, χίλιοι θάνατοι κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν μπορούμε ούτε να τους αποφύγουμε ούτε να τρέξουμε μακριά. Πάμε λοιπόν» (ραψωδία Ζ', Ομήρου Ιλιάδα)

Αφιερώνουμε αυτή τη δράση στον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη που στις 31 Οκτώβρη έπεσε μαχόμενος, δοσμένος ολόψυχα στον αγώνα για κοινωνική και ταξική απελευθέρωση. Έναν σύντροφο που δεν απαρνήθηκε ποτέ το ατομικό και συλλογικό χρέος απέναντι στην ιστορία και περιπλανήθηκε αδιάκοπα σε όλα τα βάθη του αγώνα. Έναν σύντροφο ταπεινό μα ορκισμένο. Όσοι πέσανε για την ελευθερία, θα είναι για πάντα ζωντανοί, φωτίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια τις πιο δύσκολες νύχτες, ανοίγουν δρόμους. Αφιερώνουμε επίσης κάθε μας πολιτική περιπλάνηση (απ΄την πιο ασήμαντη έως την πιο ουσιώδη) στην συντρόφισσα μας Γεωργία Καρακωνσταντιννίδου που μέχρι την τελευταία στιγμή κοιτούσε ευθεία μπροστά, αρνούταν πεισματικά να συνθηκολογήσει με την σαπίλα του ντουνιά και ζούσε για την ώρα και την στιγμή που θα γυρίσει αυτός ο κόσμος ανάποδα. Ήμασταν εκει μαζί σε διαδικασίες, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις και πορείες, ήμασταν εκεί μαζί στο όραμα ενός κατειλημμένου χώρου, ήμασταν εκεί μαζί της σε διάφορες εκφάνσεις και στάδια της ζωής της. Υπήρξε συντρόφισσα παθιασμένη και διορατική, πολύπαθη και αποφασισμένη, ταγμένη εχθρός κάθε μορφής καταπίεσης και εξουσίας, βάδισε περήφανα μέχρι το τέλος αφήνοντας πίσω της μια παρακαταθήκη βαριά αλλά ξεκάθαρη σα το βλέμμα της. ΗΤΑΝ ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Το τραύμα της απώλειας επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην ύπαρξη μας, γιατί η ζωή δεν μπορεί παρά να κυλήσει μέσα από τους αναρίθμητους νεκρούς της. Οι ζώντες είναι ζωντανοί μόνο εάν αγωνίζονται. Μόνο τότε, μπορούν και πρέπει να μιλούν για εκείνον που έφυγε. Όταν στεκόμαστε λοιπόν όλοι μαζί με υψωμένες γροθιές φωνάζοντας αθάνατοι, το ρίγος που βιώνουμε δεν είναι απλά άλλη μια συγκίνηση, αλλά μια τελετουργική πράξη κατά την οποια η συλλογική κραυγή μετατρέπεται σε μια αόρατη γέφυρα πάνω από το χάσμα της ανυπαρξίας. Σε αυτή τη πράξη εξαντλείται η άρνηση της υποταγής μπροστά στον θάνατο και η νίκη στην φθαρτότητα που ο τελευταίος επιτάσσει, γιατί το άτομο παραιτείται από τη δική του μονάδα για να γίνει μέρος ενός "εμείς" που δεν μπορεί να πεθάνει. Ακολουθεί απόσπασμα από την απολογία της συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά :

"Και ο θάνατός τους, όπως και ο θάνατος του Κυριάκου Ξυμητήρη, είναι μια απέραντη κατάφαση ζωής, μια ανανέωση της ελπίδας. Δεν είναι ήττα ούτε διακοπή, είναι μια παύση που δίνει αφορμή για νέο ξεκίνημα. Διότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο ξεχωριστοί ζουν ανθρώπινα. Και ζουν ανθρώπινα διότι ζουν επικίνδυνα. Και ζουν επικίνδυνα γιατί η καλοσύνη δεν είναι ασφαλής, αλλά αξίζει διότι το να αγαπάς, το να αναλαμβάνεις ευθύνη, το να δεσμεύεσαι είναι ηθικά αναγκαίο. Διότι η ηθική απαιτεί δέσμευση. Η δέσμευση απαιτεί ρίσκο και το ρίσκο φέρνει ευαλωτότητα. Η ευαλωτότητα όμως δεν είναι ελάττωμα. Είναι το τίμημα της ανθρωπινότητας. Και ο σύντροφός μου αυτό το επέλεξε. Το να είναι, ακόμη και σήμερα, άνθρωπος. Και εγώ δεν μπορώ παρά να στέκομαι περήφανα δίπλα του. Με οποιοδήποτε κόστος, με σταθερότητα, και με οση φωνή αντέχει ακόμα να μιλάει."

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΝΙΔΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΟΚΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ, ΟΛΕΣ/ΟΙ/Α ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΣΤΙΣ 30/04 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΑΤΡΟΖΟΥ 45

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΕΖΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Κατάληψη Sonuna Kadar